II OSK 953/12

Dnia 1 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak -Kubiak sędzia del. WSA Mariola Kowalska sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 461/11 w sprawie ze skargi T. S., A. S., S. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ostatecznej decyzji lokalizacyjnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 461/11 oddalił skargę T. S. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności faktycznych: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie kolejny raz rozpatrując sprawę z wniosku skarżącego i innych o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w Lublinie z dnia [...] stycznia 1988r. decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na istnienie decyzji z dnia [...] stycznia 1988 r. Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w Lublinie. Jak wyjaśnił organ powołując się na przeprowadzone dowody została wydana natomiast decyzja z dnia [...] stycznia 1988 r., która została odnotowana w rejestrze decyzji lokalizacyjnych z 1988 r. pod numerem 1. Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa UM Lublin wyjaśnił, że wskazywana przez skarżącego decyzja nie istniała. Natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę zakładu cukierniczego nastąpiła pomyłka w przytoczonej dacie wydania decyzji lokalizacyjnej. Zamiast z dnia [...] stycznia 1988 r. została wpisana data z dnia [...] stycznia 1988 r. Popełniony błąd pisarski nie został zauważony. Kolegium podniosło, iż w przygotowaniu decyzji lokalizacyjnej brało udział kilka osób. Część z nich nie żyje, a część od dawna nie jest pracownikami UM Lublin. Natomiast przekazane przez UM Lublin akta stanowią dowód jednoznacznie wskazujący na fakt, że wnioskowana do stwierdzenia nieważności decyzja wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie istniała i nie istnieje. Decyzja taka nie została nigdy dołączona do akt sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę, co potwierdza ww. pismo i co pośrednio potwierdza sam wnioskodawca, który uczestnicząc w licznych postępowaniach administracyjno-sądowych dotyczących legalności tego pozwolenia na budowę niewątpliwie zapoznawał się z tymi aktami, a pomimo tego jako dowód istnienia wskazanej przez siebie decyzji lokalizacyjnej powołuje jedynie mylny zapis, wynikający z błędu pisarskiego zawarty w treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak decyzji nie pozwala więc na stwierdzenie jej nieważności. Skarżący i inni złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ich zdaniem organ nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 753/09. Przede wszystkim nie zebrał pełnego materiału dowodowego, nie zbadał całości dokumentacji związanej z decyzją o pozwoleniu na budowę obejmującej całość akt sprawy oraz nie podjął działań mających na celu odtworzenie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej oraz materiału dowodowego dotyczącego postępowania w toku którego wydana została ta decyzja. W ich ocenie wskazywanie przez organ, że data wydania decyzji lokalizacyjnej jest następstwem pomyłki nie może być uznane za wystarczające uzasadnienie i usprawiedliwienie zaniechania przeprowadzenia czynności do których przeprowadzenia zobowiązał organ sąd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. utrzymało w mocy swoją decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w sprawie podjęto działania celem ustalenia czy wskazywana decyzja istnieje. W tym celu zwróciło się do UM Lublin, który poinformował, że decyzja ta nie została odnaleziona w archiwum urzędu. Ponadto Kolegium zwróciło się do szeregu innych instytucji o nadesłanie posiadanych dokumentów dotyczących różnych etapów realizacji zakładu cukierniczego, a w szczególności akt związanych z decyzją lokalizacyjną i wydaną w jej następstwie decyzją o pozwoleniu na budowę oraz dokumentacji dopuszczenia obiektu do eksploatacji. W wyniku tych działań nie udało się jednak ustalić treści i dołączyć do akt sprawy oryginału, czy nawet kopii wskazywanej decyzji. Kolegium zaznaczyło, że uzyskało decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji pracowni cukierniczej z dnia [...] stycznia 1988r., której jednak wnioskodawcy nie domagali się stwierdzenia nieważności. Kolegium podniosło, że również analiza dokumentacji zawartej w aktach sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę również prowadzi do wniosku, że przedmiotowa decyzja nigdy nie została wydana. Wszystkie zgromadzone w sprawie dowody wskazują jedynie na istnienie decyzji z dnia [...] stycznia 1988r.. Oznacza to, iż decyzja o pozwoleniu na budowę na zawiera oczywistą omyłkę pisarską w dacie dziennej decyzji lokalizacyjnej. Skarżący i inni wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mianowicie ich zdaniem organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego, nie zbadał całości dokumentacji oraz nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 753/09. Ich zdaniem Kolegium nie dokonało analizy akt sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę cukierni, która wprost opiera się na przedmiotowej decyzji. Ponadto w sprawie nie zostało wyjaśnione w jakim trybie, kiedy i dlaczego uczestnik postępowania wszedł w posiadanie kopii decyzji z [...] stycznia 1988 r. opatrzonej innym numerem aniżeli decyzja lokalizacyjna z [...] stycznia 1988 r. Nadto zdaniem skarżących organ nie wystąpił ponownie o podanie nazwisk osób, które uczestniczyły przy wydawaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej i decyzji o pozwoleniu na budowę. W tych okolicznościach - zdaniem strony - zaskarżone rozstrzygnięcie, całkowicie dowolne zostało wydane wyłącznie w celu uniemożliwienia postawienia organowi zarzutu bezczynności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowując się szczegółowo do podniesionych zarzutów wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniach uprzednio wydanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, wskazując przy tym na związanie oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku i wskazania dla organu dokonania analizy akt sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę zakładu cukierniczego z uwagi na możliwość odnalezienia tam informacji o wskazywanej decyzji lokalizacyjnej. Sąd wskazał, że organ wykonał wskazania sądu w tym zakresie, również prowadząc czynności z własnej inicjatywy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ prawidłowo rozpoczął od zbadania warunków formalnych jego prowadzenia, m.in. czy decyzja taka istnieje. Przy czym nie chodzi o brak fizyczny, który może zostać usunięty w drodze procedury odtworzenia decyzji, lecz brak prawny polegający na tym, że decyzji mającej stanowić przedmiot postępowania nigdy nie wydano i nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Nie można bowiem prowadzić postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji, której zarówno treść rozstrzygnięcia jak również uzasadnienia nie jest w ogóle znana, a o jej ewentualnym istnieniu świadczy wyłącznie przywołanie jej z numeru i daty w innej decyzji. Sama informacja na temat daty i numeru decyzji wskazujących na jej istnienie nie wystarcza do przyjęcia, że decyzja taka została kiedykolwiek wydana. Kolegium zwróciło się do wielu podmiotów, w tym organów administracji o przekazanie jakichkolwiek dokumentów dotyczących procesu inwestycyjnego cukierni. Poszukiwania dotyczyły nie tylko decyzji lokalizacyjnej i dokumentów z nią związanych ale również dokumentów związanych z decyzją o pozwoleniu na budowę zakładu cukierniczego. W wyniku tych działań nie udało się jednak ustalić czy przedmiotowa decyzja została kiedykolwiek wydana W odpowiedzi na pismo Kolegium Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa UM Lublin wyjaśnił, że w rejestrze decyzji lokalizacyjnych z 1988 r. brak jest zapisów świadczących o wydaniu jakiejkolwiek decyzji we wskazywanym przez skarżącego dniu, zatem można sądzić, że decyzja ta nie istniała, natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę zakładu cukierniczego nastąpiła pomyłka w przytoczonej dacie decyzji lokalizacyjnej. W piśmie tym wskazano, że akta lokalizacyjne z chwilą złożenia przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączane są do tego wniosku i stanowią dokumenty składowe w rozpatrywaniu nowej sprawy. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie akta nie były przekazywane do archiwum, natomiast krążyły po wielu organach odwoławczych. W przygotowaniu decyzji brało udział kilka osób, z których część od dawna nie jest pracownikami urzędu, a cześć już nie żyje. W załączeniu przesłano do Kolegium akta administracyjne obejmujące wydanie wskazania lokalizacyjnego oraz innej niż wskazywał skarżący decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W dalszej kolejności Kolegium nie poprzestając na tych ustaleniach zwróciło się do Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa UM Lublin o wypożyczenie całości akt sprawy związanej z wydaniem na wniosek uczestnika w sprawie ponownego zatwierdzenia planu realizacyjnego i wydania pozwolenia na budowę zakładu cukierniczego. W przesłanych w odpowiedzi aktach brak jest decyzji lokalizacyjnej wskazywanej przez skarżącego oraz jakichkolwiek śladów, z których można by wnioskować, że decyzja ta kiedykolwiek tam się znajdowała. Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa UM Lublin wskazał, że akta lokalizacyjne z chwilą złożenia przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączane są do tego wniosku. Skoro zasadą jest dołączanie całości akt sprawy lokalizacyjnej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zarówno akta sprawy lokalizacyjnej jak i akta dotyczące pozwolenia na budowę nie zawierają wskazywanej decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji to należy uznać, że taka decyzja nie istniała. Zatem decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę zakładu cukierniczego zawiera oczywistą omyłkę pisarską w dacie dziennej przywołanej decyzji lokalizacyjnej, a sporna decyzja lokalizacyjna wydana w dniu wskazanym przez skarżącego nigdy nie istniała. Sąd podtrzymał również argumentacje wyrażoną w odpowiedzi SKO na skargę. Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nie uwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez SKO w toku postępowania administracyjnego w tym art. 7, 77 i 80 k.p.a. wobec nie zebrania w sposób wyczerpujący i nie dokonania wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego, 2. art. 141 §4 p.p.s.a. wobec nie wskazania które ustalenia dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zostały przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, a które nie, 3. art. 170 p.p.s.a. przez nie zastosowanie się do opinii prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażonej w wyroku z dnia 27 maja 2010 r., października 2009 r., sygn. akt II OSK 1710/08, co miało wpływ na wynik sprawy. Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji tego organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a także o przyznanie skarżącym zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym z tytułu zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że ogólnikowe informacje, że część osób uczestniczących w wydaniu decyzji nie żyje lub nie pracuje w urzędzie nie są wystarczające, gdyż organ powinien ustalić kto konkretnie uczestniczył w wydaniu tej decyzji i uzyskać wiadomości odnośnie jej wydania. Organ powinien dążyć do ustalenia czy wówczas funkcjonowała decyzja lokalizacyjna z [...] czy [...] stycznia 1988 r. Organ powinien udowodnić, że decyzja ta nigdy nie została wydana. Jeżeliby zaś doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, organ powinien sprostować ją z urzędu. Skarżący wskazał również na szereg nieprawidłowości dotychczasowych postępowań związanych z realizacją inwestycji. Organ powołuje się na okoliczności mogące być wątpliwą podstawą przyjęcia nieistnienia decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nie uwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez SKO w toku postępowania administracyjnego w tym art. 7, 77 i 80 k.p.a. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej O niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., może być mowa tylko wtedy, jeżeli okoliczności te nie były przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Zarzut ten nie może być natomiast skutecznie formułowany dla podważenia stanowiska sądu i jego argumentacji, zawartej w uzasadnieniu wyroku. Oceniając, czy w sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art.7, 77, 80 kpa, a w szczególności, czy organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, należy mieć na uwadze co było przedmiotem danego postępowania administracyjnego, a tym samym ocenić, czy w tym konkretnym przypadku możliwe było zebranie jeszcze innych dowodów, które organ pominął. Przedmiotem niniejszego postępowania było żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji –pracowni cukierniczej z dnia [...] stycznia 1988r., znak [...] która powołana została w decyzji z dnia [...] sierpnia 1988r. o pozwoleniu na budowę zakładu cukierniczego. W tym jednym dokumencie jakim jest decyzja z [...] sierpnia 1988r. o pozwoleniu na budowę przywołana jest decyzja z dnia [...] stycznia 1988r., podczas gdy w innych dokumentach wskazywana jest decyzja z dnia [...] stycznia 1988r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Stąd też zasadnie organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy decyzja z dnia [...] stycznia 1988r. w sensie prawnym w ogóle istniała, czy też nastąpiła pomyłka w przytoczonej dacie decyzji lokalizacyjnej. Stąd też mając na uwadze przedmiot postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przeprowadziło postępowanie dowodowe, a wszystkie zebrane dowody wskazują , że w obrocie prawnym istnieje decyzja o ustaleniu lokalizacji pracowni cukierniczej z dnia [...] stycznia 1988r. znak [...], natomiast decyzja z dnia [...] stycznia 1988r. w sensie prawnym nigdy nie istniała. W świetle zebranych dowodów takich jak: akta administracyjne otrzymane przez Kolegium od organu i instancji w których znajduje się wskazanie lokalizacyjne z dnia [...] grudnia 1987r., decyzja nr 1 o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] stycznia 1988r. znak [...] i kopia rejestru decyzji lokalizacyjnych z 1988r. w którym pod nr 1 widnieje zapis " R. B.-prac.cuk.-P. [...]", a równocześnie brak jest jakichkolwiek zapisów wskazujących na wydanie jakiejkolwiek decyzji z dnia [...] stycznia 1988r., a także pismo z dnia [...].02.1988r. Prezesa Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej Z. skierowane do Urzędu Miejskiego, w którym Spółdzielnia powołuje się na otrzymanie decyzji Prezydenta Miasta Lublina nr [...] z dnia [...] stycznia 1988, oraz pismo B. R. z dnia [...] marca 1988r. w którym wnosi o wydanie pozwolenia budowlanego powołując się przy tym na posiadanie decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] stycznia 1988r. zarzut naruszenia zasad postępowania dowodowego jest bezprzedmiotowy, a przeprowadzona w tym zakresie kontrola Sądu I instancji prawidłowa. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że w aktach administracyjnych ( karta 24 ) znajduje się pismo z dnia [...] lutego 1988r. Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, podpisane przez kierownika wydziału, a adresowane do Komitetu Osiedlowego Samorządu Mieszkańców "[...]" w Lublinie, w którym odpowiadając na pismo z dnia [...] lutego 1988r. dotyczące lokalizacji pracowni cukierniczej informuje, że decyzja ustalająca lokalizację podjęta przez Wiceprezydenta Miasta Lublina z dnia [...] stycznia 1988r. została oparta na ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego, oraz pozytywnej opinii KOSM "[...] " z dnia [...] czerwca 1987r. Z zasadą prawdy obiektywnej koresponduje także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Na tle powyższych uwag można zatem wywieść konkluzję, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Ciężar dowodu w niektórych zatem sytuacjach będzie rozłożony na oba podmioty uczestniczące w postępowaniu, a przede wszystkim na stronę. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony, np. w sprawach wszczętych na jej wniosek w celu przysporzenia jej określonych korzyści (por. wyr. NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 98). Jak stwierdza NSA w innym wyroku, z treści przepisów nakładających na organy obowiązek zebrania całego materiału dowodowego nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że "organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia - mimo wezwania - środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach" (wyr. NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1605/96, LEX nr 33414). Skarżący kasacyjnie kwestionując zebrane przez organ dowody i ustalenia poczynione przez organ sam nie wnioskował o przeprowadzenie żadnego dowodu, okoliczność ta dodatkowo potwierdza bezzasadność podnoszonych zarzutów. Bezprzedmiotowy jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., nie może być rozumiany jako obowiązek szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy. Przedstawienie stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia) ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sadu I instancji spełnia wymogi o jakich mowa w art.141 § 4 p.p.s.a Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. przez nie zastosowanie się do opinii prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażonej w wyroku z dnia 27 maja 2010r. II SA/Lu 753/09 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009r. II OSK 1710/08. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. Natomiast o związaniu oceną prawną stanowią przepisy art.153 p.p.s.a i art.190 p.p.s.a , które nie są objęte zarzutami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, natomiast art.190 p.p.s.a stanowi, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, należało stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.