II SA/Ke 488/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2011 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. w W., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] ze zmianami na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, w związku z nierozpoczęciem działalności objętej ww. zezwoleniem, w części dotyczącej pkt II – poz. 4, 6, 7, 10, 16, 24, 27, 30, 33, 34, 39, 41, 53, 55, 59, 60, 64, 66, 69, 72, 73, 74, 77, 83, 86, 89, 91, 92, 94, 95, 103, 105, 107, 110, 119, 125 i 130 załącznika Nr 1 do zezwolenia, poprzez wykreślenie ww. pozycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił A. sp. z o.o. w W. (dalej jako Spółka) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w 130 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa . W decyzji tej określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich tych punktach na 12 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia. Decyzjami z dnia [...] termin ten był przedłużany, ostatnio do dnia 30 grudnia 2009r. Po wykreśleniu dwóch pozycji decyzją z dnia [...] liczba punktów gier, w których Spółka mogła prowadzić działalność zmniejszyła się do 128. Decyzją z dnia [...] Dyrektor izby Celnej odmówił Spółce kolejnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier do dnia 30 czerwca 2010r. Od decyzji tej Spółka nie wniosła odwołania. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej , po ustaleniu, że Spółka w terminie określonym w zezwoleniu ze zmianami, tj. na dzień 30 grudnia 2009r., na 128 punktów gier na automatach o niskich wygranych, w 37 punktach nigdy nie rozpoczęła działalności, stwierdził wygaśnięcie w części zezwolenia z dnia [...] (ze zmianami) poprzez wykreślenie wskazanych wyżej pozycji załącznika Nr 1 do zezwolenia. W odwołaniu Spółka, zarzucając organowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP na skutek bezzasadnego zastosowania art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy żaden przepis nie wskazuje na możliwość jego zastosowania, a przepis art. 129 ust. 1 tej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ, rozpatrując odwołanie, wskazał, że wcześniej obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych dopuszczała możliwość wygaśnięcia zezwolenia, jeżeli w terminie jednego roku od dnia jego udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem (art. 36 ust. 5). Aktualnie obowiązująca ustawa o grach hazardowych dopuściła również możliwość wygaśnięcia zezwolenia w części, w której nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Organ wyjaśnił, że termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier nie był tożsamy z terminem obowiązywania zezwolenia, tj. 6 lat. Wskazał na okoliczność uzyskania przez Spółkę zezwolenia w dniu [...] i dokonywania w nim zmian na wniosek Spółki. Miała ona zatem wystarczająco dużo czasu na uruchomienie wszystkich punktów. Wymienionych w pozycji 72 i 83 nie uruchomiła mimo upływu pięcioletniego okresu na rozpoczęcie w nich działalności. Zdaniem organu Spółka posiadała automaty do gier, które mogły być uruchomione w nowych punktach gier. Podnoszona w odwołaniu okoliczność nieprzeprowadzania badań automatów przez upoważnione jednostki nie uniemożliwiała więc rozpoczęcia działalności w nowych punktach, skoro w niektórych punktach na terenie województwa Spółka eksploatowała więcej niż jeden automat w lokalu. Powołując się na art. 135 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych organ wskazał, że zezwolenia udzielone na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych dla zmiany zezwoleń. Art. 48 ust. 1 i 2 jest doprecyzowaniem tego przepisu zezwalając tylko na jednokrotne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności na okres maksymalnie 6 miesięcy i przewidując wygaśnięcie zezwolenia w całości lub w części w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. Odnośnie zarzutu naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego wynikającej z art. 2 Konstytucji RP organ wyjaśnił, że przepis ten nie wyklucza stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawo podmiotowe. Ustawodawca ma bowiem prawo dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez ustawę o grach hazardowych zasady demokratycznego państwa, w sytuacji gdy Spółka może nadal prowadzić swoją działalność gospodarczą. Organ wskazał, iż ustawodawcą kierowała troska o zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu, jak również uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , A. Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie obu decyzji organu zarzucając im, w zakresie prawa europejskiego, naruszenie prawa pierwotnego (Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej), tj. art. 34 TFUE (zakazu ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych między krajami UE), art. 49 TFUE (swobody przedsiębiorczości), art. 56 TFUE (zasady swobody świadczenia usług) oraz przepisów procedury poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o przepis zawarty w akcie prawnym (ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych), który w świetle prawa UE (art. 8 ust. 1 akapit 1 dyrektywy Nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r.) powinien być notyfikowany Komisji Europejskiej z uwagi na co najmniej pośredni, niedozwolony wpływ przepisów technicznych na zasady swobodnego przepływu towarów i usług na terenie UE. W zakresie prawa krajowego Spółka zarzuciła organowi naruszenie Konstytucji, tj. art. 91 ust. 1 i 3 w zw. z art. 8 ust. 2 w zakresie, w jakim organ udzielił prymatu i zastosował art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stojący w kolizji z TFUE i dyrektywą Nr 98/34/WE; art. 2 poprzez zastosowanie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych; art. 7 poprzez pominięcie niektórych regulacji prawnych (także o randze wyższej od zastosowanych); art. 78 przez zastosowanie art. 221 Ordynacji podatkowej stojącego w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności. W ocenie skarżącej żaden przepis ustawy o grach hazardowych nie wskazuje na możliwość zastosowania art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych a art. 129 ust. 1 tej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie zastosowanie powinien natomiast znaleźć art. 121 przedmiotowej ustawy. Z ostrożności procesowej Spółka wniosła o wystąpienie przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym mającym rozstrzygnąć, czy regulacja przewidująca bezwarunkowe wygasanie z mocy prawa zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w całości lub w części, przy jednoczesnym braku możliwości przedłużania terminu do podjęcia tej działalności, jest przepisem technicznym podlegającym notyfikacji Komisji. Ponadto poddała pod rozwagę Sądu wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności z art. 2 Konstytucji RP art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych oraz zgodności z art. 78 Konstytucji RP art. 221 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, iż nabyła prawo podmiotowe do swobodnego prowadzenia, w zakresie objętym całym zezwoleniem, wieloletniej działalności gospodarczej, polegającej na urządzaniu legalnych gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa . Skarżąca miała zatem prawo zakładać, że w okresie 6 lat, na który udzielono zezwolenia, będzie mogła swobodnie kształtować wykonywaną przez siebie działalność. Termin rozpoczęcia działalności można było pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy wielokrotnie przedłużać. Zmiana stanu prawnego doprowadziła zdaniem skarżącej do faktycznego częściowego wywłaszczenia jej z nabytego prawa podmiotowego. Spółka realizując przyjętą w chwili uzyskania zezwolenia w 2005r. strategię polegającą na systematycznym, rozłożonym w czasie uruchamianiu kolejnych punktów gier, po 4 latach jej realizowania znalazła się w sytuacji gdy strategia taka jest faktycznie zabroniona. W okresie od uchwalenia nowej ustawy (19.11.2009r.) do jej wejścia w życie (1.01.2010r.) skarżąca nie była w stanie uruchomić prawie 40 nowych punktów gier. Dodatkowym problemem niezależnym od Spółki był fakt odmowy wykonywania przez uprawnione jednostki badań nowych automatów. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt postawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 3 pytań prejudycjalnych (w sprawach II SA/Gd 352/10, III SA/Gd 262/10, III SA/Gd 261/10) skierowanych do TSUE, których istotą jest ustalenie, czy wybrane regulacje ustawy o grach hazardowych są przepisami technicznymi w rozumieniu prawa UE i podlegając obowiązkowi notyfikacji. Proponowane przez skarżącą pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące konstytucyjności art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych sformułowane zostało z kolei w oparciu o analogiczne pytanie postawione przez WSA w Poznaniu (sygn. II SA/Po 549/10) na tle art. 135 ust. 2 tej ustawy, tj. przepisu zakazującego dokonywania wcześniej dozwolonych zmian miejsca urządzania gier. W końcowej części skargi podniesiono, iż skoro dla art. 48 ust 2 brak jest przepisu odsyłającego, takiego jak np. art. 135 ust. 1 wskazujący na art. 56 i 57, bądź art. 138 ust. 2 wskazujący na art. 58 i 59, oznacza to, że wolą ustawodawcy było wyłączenie zastosowania art. 48 ust. 2 w sprawach takich jak niniejsza. Zdaniem skarżącej tezę o konieczności zastosowania przepisów dotychczasowych potwierdza art. 121 ustawy o grach hazardowych. Zezwolenie zostało bowiem udzielone Spółce w dniu [...], tj. przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, a Spółka nie rozpoczęła działalności w 37 punktach gier. Jeżeli zatem w takich okolicznościach organy wykluczyły zastosowanie art. 121, to w jakie inne okoliczności ustawodawca mógł mieć na myśli wprowadzając art. 121. Prawidłowe zdaniem autora skargi byłoby zastosowanie w niniejszej sprawie art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 121 ustawy o grach hazardowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest wygaśnięcie decyzji z dnia [...] udzielającej skarżącej Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa , w części dotyczącej 37 punktów gier z uwagi na nierozpoczęcie w nich działalności (co jest okolicznością niesporną) objętych ww. zezwoleniem. Od dnia 1 stycznia 2010r. w miejsce ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) obowiązuje w Polsce ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Zgodnie z art. 48 ust. 2 nowej ustawy w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 36 ust 5) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych (ust. 1) oraz zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej (ust. 2) wygasały, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W tym kontekście nie można pominąć przepisu przejściowego zawartego w art. 121 nowej ustawy, który wyraźnie stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 o grach i zakładach wzajemnych. W intencji ustawodawcy podjęcie działalności i rozpoczęcie działalności to pojęcia tożsame. W art. 121 nowej ustawy ustawodawca w związku z "nierozpoczęciem" działalności odsyła do przepisu, który mówi o "niepodjęciu" działalności, z kolei w art. 48 ust. 2 nowej ustawy postanawia, że w przypadku "nierozpoczęcia" działalności koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której "nie podjęto" działalności. W świetle powyższego, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przepis art. 121 nowej ustawy może mieć zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do podmiotów, które w ogóle nie podjęły (nie rozpoczęły) działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych. Pogląd ten koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. II GSK 480/08, zgodnie z którym pojęcie "podjęcia działalności" użyte w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy rozumieć jako zainicjowanie działalności gospodarczej chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem (LEX nr 505806). W rozpoznawanej sprawie Spółka nie jest zatem podmiotem, do którego mógłby znaleźć zastosowanie przepis art. 36 ust. 5 starej ustawy z zw. z art. 121 ustawy nowej, skoro uruchomiła już 91 punktów gier objętych zezwoleniem. W tej sytuacji zarzut skarżącej zastosowania art. 48 ust. 2 nowej ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 129 ust. 1 nowej ustawy organ prawidłowo zastosował do częściowego wygaszenia zezwolenia art. 48 ust. 2 nowej ustawy, poprzednia regulacja nie przewidywała bowiem możliwości wygaszenia zezwolenia w części (zgodnie z art. 129 ust. 1 działalność na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych jako przepisów technicznych, co jest w jej ocenie wymagane przez dyrektywę nr 98/34/WE zgodzić się należy, iż Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła strona skarżąca, do przestrzegania prawa UE, w tym w zakresie procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11), implementowanej do polskiego ustawodawstwa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przede wszystkim więc musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną", co oznacza, że usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanej procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit. d) dyrektywy, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 1 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy stwierdzić, wbrew stanowisku skarżącej, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku nie wymagała notyfikacji. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa pierwotnego UE. Zgodnie z art. 34 TFUE ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutkach równoważnych są zakazane między Państwami członkowskimi. Z kolei w myśl art. 56 Traktatu, w ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwa w państwie członkowskim innym niż Państwo odbiorcy świadczenia. Powyższe przepisy były przedmiotem analizy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) w Luxemburgu m.in. w wyroku z dnia 11 września 2003r., sygn. C-6/01, w którym Trybunał wskazał, że art. 49 TWE (obecnie art. 56 TFUE) i nast. nie stoją na przeszkodzie takiemu ustawodawstwu krajowemu, pod warunkiem, że jest ono uzasadnione względami polityki społecznej i przeciwdziałania nadużyciom finansowym. Do władz krajowych należy zbadanie, czy w kontekście realizowanego celu konieczne jest zakazanie działalności tego rodzaju, całkowicie lub częściowo, czy też wyłącznie jej ograniczenie oraz ustanowienie mniej lub bardziej rygorystycznych procedur kontroli nad nią. Do władz krajowych wyłącznie należy także wybór, w ramach swobodnego uznania, z którego korzystają, metod organizacji i kontroli działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, takich jak zawarcie z Państwem administracyjnej umowy koncesyjnej lub ograniczenie działalności oraz uczestniczenia w niektórych grach do miejsc prawidłowo koncesjonowanych w tym celu. Przepisy ustawy o grach hazardowych nie naruszają także art. 49 Traktatu, zgodnie z którym ograniczenia swobody przedsiębiorczości jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego są zakazane. Przepisy kwestionowanej ustawy nie różnicują sytuacji obywateli innych państw Unii w stosunku do obywateli RP w zakresie możliwości prowadzenia przez nich działalności w zakresie gier na automatach, stąd zdaniem Sądu przepisy ustawy nie mogą pozostawać z nim w sprzeczności. Skoro zatem w ocenie Sądu przepisy ustawy o grach hazardowych, w oparciu o które organ wydał zaskarżoną decyzję, nie naruszają przepisów unijnych, Sąd nie uwzględnił wniosku o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym. Odnośnie zarzutu sprzeczności ustawy o grach hazardowych z art. 91 Konstytucji, polegającej na braku notyfikacji i sprzeczności z prawem UE, Sąd wypowiedział się przy okazji zarzutu braku notyfikacji i naruszenia TFUE. Jeśli zaś chodzi o zarzucaną sprzeczność art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji oraz art. 221 Ordynacji podatkowej z art. 78 Konstytucji, Sąd również nie uznał za celowe występowanie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego z uwagi na to, że w ocenie Sądu ustawa w tym zakresie nie jest sprzeczna z Konstytucją. Zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych, interesów w toku, nie jest zasadny. Należy bowiem podkreślić, iż w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania było wygaśnięcie zezwolenia w części dotyczącej punktów gier, w których Spółka nie rozpoczęła działalności. Przedmiot rozpoznania wyznaczają więc przesłanki wygaśnięcia zezwolenia, a nie wydania zezwolenia czy przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności. Ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności nie są przedmiotem tej sprawy. Zauważyć tylko należy, że Spółka może nadal, stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, prowadzić tę działalność, w już uruchomionych punktach, do czasu wygaśnięcia zezwolenia. Nie będzie jej mogła prowadzić w punktach, w których przez prawie 5 lat żadnej działalności nie podjęła (jeszcze w 2009r. wnosiła o przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier do dnia 30 czerwca 2010r., ale ostateczną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce kolejnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier). Nie można zatem uznać, aby nowa ustawa o grach hazardowych pozbawiła Spółkę praw nabytych. Okoliczność, że skarżąca otrzymała zezwolenie na 6 lat, a pod rządami starej ustawy termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach można było wielokrotnie przedłużać nie jest nie może wyłączać uprawnienia ustawodawcy do dokonywania zmian w prawie w taki sposób, że wykluczy możliwość przedłużania powyższego terminu, a tym samym doprowadzi do konieczności częściowego wygaszenia udzielonego zezwolenia. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W ocenie Sądu wprowadzenie ograniczenia w działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mieści się w celu, jakim jest ochrona moralności publicznej, w tym ochrona małoletnich przed uzależnieniem od hazardu. Sąd nie dopatrzył się także niezgodności z Konstytucją art. 221 Ordynacji podatkowej. Art. 78 Konstytucji RP wyraźnie dopuszcza wyjątki od zasady dwuinstancyjności, wymagając jedynie aby zostały one określone w ustawie. Taka podstawa ustawowa wynika z art. 8 ustawy o grach hazardowych, w myśl którego do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Ta z kolei w art. 221 stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez m.in. dyrektora izby celnej, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.