II OSK 1554/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] s. c. M. Z., M. Z., E. I., W. I., T. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 952/09 w sprawie ze skargi [...] s. c. M. Z., M. Z., E. I., W. I., T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 952/09 oddalił skargę [...] s.c. M. Z., M. Z., E. I., W. I. i T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt sprawy, [...] s.c. M. Z., M. Z., E. I., W. I. i T. I. wnioskiem z dnia 14 listopada 2005 r. wystąpili do Prezydenta Miasta Poznania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku o pomieszczenia warsztatowe i socjalne, wykonanie okien od strony zachodniej, nadbudowie piętra mieszkalnego oraz budowę dachu do wysokości 11,35 m na działce nr ew. [...],[...],[...],[...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w P. Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na terenie objętym wnioskiem inwestorów. Następnie Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2, art. 65 ust. 2 i art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) oraz art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. orzekł o wygaśnięciu z mocy prawa ww. decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż dnia 11 stycznia 2007 r. zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w P., część – "Dolina [...]" zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 10 października 2006 r. nr CV/1208/IV/2006 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 193, poz. 4546). Zgodnie z planem działki objęte decyzją o warunkach zabudowy znalazły się w przeważającej części na terenie oznaczonym symbolem Kz-MN, a część działki 19/1 stanowi teren dróg wewnętrznych i została oznaczona symbolem 2KD-W. Organ uznał również, iż inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie części określenia funkcji dotyczącej usług, maksymalnego wskaźnika zabudowy, wysokości elewacji frontowej, ilości kondygnacji, ilości miejsc parkingowych dla budynku jednorodzinnego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli wspólnicy spółki cywilnej [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 59, art. 60 i art. 61 w związku z art. 65 u.p.z.p. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Poznania wskazując, iż z akt sprawy nie wynika, że strona postępowania była poinformowana o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wynika, czy strona miała możliwość wypowiedzenia się odnośnie zmiany wydanej wcześniej decyzji, tak aby dostosować swoje warunki do parametrów określonych w nowym planie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2008 r. wnieśli wspólnicy spółki cywilnej [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 249/08 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2008 r. wskazując, iż Kolegium nie rozstrzygając sprawy co do istoty, nakazało organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego bez wskazania w wytycznych, czego dotyczyć mają zlecone czynności i jaki mogą one mieć wpływ na wynik postępowania. Kolegium nie wyjaśniło też dlaczego odstąpiło od merytorycznego rozpoznania sprawy, a do akt nie dołączono uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 10 października 2006 r. wraz z częścią opisową i graficzną. Z decyzji tej w żaden sposób nie wynika stanowisko organu II instancji, czy podziela wskazane przez Prezydenta Miasta Poznania przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji; brakuje także oceny zastosowanych przepisów prawa i prawidłowości ustalenia stanu faktycznego. W żaden sposób nie odniesiono się do podniesionych przez organ I instancji różnic w decyzji u uchwalonym planie, a przecież ustawodawca dopuszcza współistnienie planu i decyzji, jako podstaw procesu inwestycyjnego, gdyby warunki i zasady zagospodarowania terenu były identyczne, jak te, które wynikają z planu. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia[...]września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 21 pkt 1 k.p.a. oraz art. 65 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że Rada Miasta Poznania w dniu 10 października 2006 r. uchwaliła miejscowy plan dla obszaru, w obrębie którego znajdują się działki objęte wnioskiem. Plan ten wszedł w życie w dniu 11 stycznia 2007 r. W tym dniu wspólnicy Spółki nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Dlatego też Kolegium uznało za konieczne zbadanie, czy ustalenia zawarte w decyzji są zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Po przeanalizowaniu treści decyzji i postanowień planu miejscowego, w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że postanowienia decyzji są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego. Zdaniem Kolegium zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 10 października 2006 r., plan obejmuje obszar, którego granice wyznaczają: ul. [...], linia kolejowa relacji [...], ul. [...] i ul. [...]. W obszarze tym znajdują się wszystkie działki objęte wnioskiem. Teren oznaczony jest symbolem 4Kz-MN. Zgodnie z § 4 pkt 6 uchwały, symbolem tym oznaczone są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w klinie zielni. Dalej Kolegium zestawiło parametry wskazane w planie z parametrami wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla Spółki. Dla terenów tych, zgodnie z § 21 uchwały, ustalono min. następujące warunki zabudowy i zagospodarowania: pkt 4) maksymalna powierzchni zabudowy – 25% powierzchni działki: w decyzji ustalono 30%; pkt 6) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego – 7,5 m; w decyzji ustalono 11.95 m; pkt 7) dla budynku mieszkalnego dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, druga kondygnacja jako poddasze użytkowe; w decyzji maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne oraz poddasze użytkowe; pkt 18) zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej; w decyzji funkcja mieszkalno-usługowa (winno być produkcyjna). Wobec stwierdzenia, że postanowienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2006 r. są niezgodne z postanowieniami planu miejscowego, organ uznał, że stanowisko Prezydenta Miasta Poznania jest prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli wspólnicy spółki cywilnej [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 952/09, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż niesporne między stronami jest, że w dniu 10 października 2006 r. Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", część A – "[...]" i że plan ten obejmuje teren nieruchomości objętych wnioskiem o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu, strona skarżąca miała wiedzę o planowanych zmianach zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z zebranych w toku postępowania dokumentów i pism (m.in. k. 70 – pismo wspólników spółki "[...]" do Urzędu Miasta Poznania z prośbą o umożliwienie zapoznania z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego). Zdaniem Sądu, Kolegium w ramach postępowania wyjaśniającego – uzupełniło materiał dowodowy. W ocenie Sądu SKO w Poznaniu w jasny sposób wykazało różnice między planem – § 21 uchwały i decyzją o warunkach zabudowy, zaczynając od przytoczenia postanowień planu: – pkt 4) maksymalna powierzchni zabudowy – 25% powierzchni działki; w decyzji ustalono 30%, – pkt 6) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego – 7,5 m; w decyzji ustalono 11,95 m, – pkt 7) dla budynku mieszkalnego dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, druga kondygnacja jako poddasze użytkowe; w decyzji maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne oraz poddasze użytkowe, – pkt 18) zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej; w decyzji funkcja mieszkalno-usługowa (winno być produkcyjna). Zdaniem Sądu, organ podjął merytoryczną decyzję, opierając się o plan miejscowy w części odnoszącej się do terenu, na którym znajdują się przedmiotowe działki i decyzję o warunkach zabudowy na ww. działkach oraz wynikiem porównania odpowiednich postanowień. Z uwagi na wykazane różnice, organ słusznie też wskazał na swój obowiązek podjęcia decyzji ściśle zgodnie z treścią normy zawartej w art. 65 u.p.z.p. w związku z art. 162 k.p.a., wskazując, iż decyzje podejmowane na podstawie tych przepisów nie są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, iż jeżeli spełnione są przesłanki wskazane w przepisie, to organ musi podjąć rozstrzygnięcie przewidziane w ww. przepisie. Dodatkowo wskazano, że decyzja ta została prawidłowo doręczona wszystkim stronom i uczestnikowi G. S. Pismem z dnia 24 czerwca 2010 r. skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 952/09 wnieśli wspólnicy spółki cywilnej [...]", zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy zasadniczej która nakłada obowiązek szczególnej opieki prawa własności przez organy władzy państwowej, a z którą wiążą się poniżej naruszone przepisu postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania zarówno przez WSA jak i SKO w Poznaniu poprzez nieustosunkowanie się i uchylenie się od wydania stosownej decyzji i postanowienia w sprawie wniosku z dnia 27 stycznia 2010 r., w przedmiocie połączenia tychże spraw do wspólnego rozpoznania. Naruszono klauzulę generalną kodeksu postępowania, stwierdzającą, iż postępowanie administracyjne winno być gwarantem praworządności przy uwzględnieniu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zarzucono również sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału w sprawie: poprzez powoływanie się, być może omyłkowo, oznaczeniami działki [...], która również sygnowana jest jako Bi a faktycznie działka ta jest nieruchomością zabudowaną; poprzez przyjęcie iż korespondencja do K. K., która odbierała jego córka G. S. skutkowała tym, iż wiedział on o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego i mógł podobnie jak i skarżący podjąć stosowne kroki prawne. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W dniu 2 listopada 2011 r. wpłynęło do NSA pismo W. I. informujące o nieotrzymaniu zawiadomienia o rozprawie, w załączeniu przesłano decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zarzuty w niej zawarte, nie zawierają treści, które by można odnieść do konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania. Co prawda zarzuca się w piśmie tym naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania jednak, nie wskazuje się żadnych konkretnych przepisów obowiązującego prawa, co jest niezbędne do rozpoznania sprawy. Tak abstrakcyjnie sformułowanych "zarzutów", nie można również rozpoznać w oparciu o uzasadnienie skargi kasacyjnej, gdyż tam również nie zawarto żadnych szczegółowych wyjaśnień związanych ze sprawą. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie popartymi żadnymi dowodowymi, istotne ustalenia organów i Sądu, są zgodne z zebranym materiałem dowodowym. Podobnie gołosłowne i lapidarne są twierdzenia o rzekomym naruszeniu praworządności przez Sąd pierwszej instancji. Zapewne takim naruszeniem nie jest zaskarżony wyrok, gdyż nie narusza prawa w żadnym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.