II SA/Wa 1672/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz skarżącego D. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Służby Celnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 oraz Nr 201, poz. 1540), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez funkcjonariusza celnego D. K. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zawiadomieniem z dnia 4 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w B. poinformował D. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem w dniu [...] stycznia 2010 r. przez Dyrektora Izby Celnej w B. decyzji nr [...], na mocy której D. K. został zwolniony ze służby. Od powyższej decyzji D. K. złożył odwołanie do Szefa Służby Celnej, który decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., działając na podstawie art. 105 pkt 10 oraz art. 188 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zwolnił D. K. ze służby w Izbie Celnej w B. Urząd Celny w Z. z dniem doręczenia decyzji. Powyższa decyzja została wysłana na adres zamieszkania strony za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przesyłka została dwukrotnie awizowana 4 listopada 2010 r. oraz 10 listopada 2010 r., a następnie 19 listopada 2010 r. zwrócona do nadawcy w związku niepodjęciem w terminie. Organ I instancji ponownie wysłał decyzję na adres zamieszkania strony w dniu 23 listopada 2010 r., a odwołujący odebrał ją 3 grudnia 2010 r. Od powyższej decyzji D. K., pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 grudnia 2010 r., złożył odwołanie do Szefa Służby Celnej za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w B. Szef Służby Celnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał, iż zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 k.p.a. Pracownik poczty doręczający decyzję nr [...] z dnia [...] października 2010 r. nie zastał adresata w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym przesyłkę tę awizowano w dniu 4 listopada 2010 r. i pozostawiono do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...]. Z adnotacji zawartej na przesyłce wynika, iż awizowano ją powtórnie w dniu 10 listopada 2010 r. Ponieważ zaś adresat nie zgłosił się po odbiór pisma, w dniu 19 listopada 2010 r. dokonano zwrotu niepodjętej w terminie przesyłki do Izby Celnej w B. Okoliczności powyższe dowodzą zatem w sposób jednoznaczny, że wyczerpana została procedura uregulowana w przepisie art. 44 k.p.a., co pozwala z kolei stwierdzić, iż doszło do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, stwarzającej domniemanie doręczenia. Datą doręczenia pisma jest dzień, w którym upłynął czternastodniowy termin do jego podjęcia, liczony od dnia następnego po złożeniu pisma w placówce pocztowej. Skoro zatem złożenie pisma w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 4 listopada 2010 r., to termin ten rozpoczął bieg 5 listopada 2010 r. W związku z powyższym uznać należy, że ostatni dzień terminu odbioru przesyłki nastąpił 18 listopada 2010 r. Biorąc powyższe pod uwagę, 14-dniowy termin do wniesienia odwołania do organu II instancji upływał z dniem 2 grudnia 2010 r. D. K. odwołanie nadał natomiast w urzędzie pocztowym w dniu 6 grudnia 2010 r., a więc z przekroczeniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Organ zaznaczył jednocześnie, iż fakt odbioru przesyłki przez D. K. w innej dacie (po upływie terminu określonego w k.p.a.) nie wywołuje skutku prawnego, ponieważ czynność ta ma wówczas dla niego jedynie charakter informacyjny. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07 (Lex 453425), wskazując, iż fakt powtórnego doręczenia stronie decyzji nie czyni nieskutecznym doręczenia decyzji dokonanego w trybie doręczenia zastępczego. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik D. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 44 § 4 k.p.a., poprzez uznanie, że w dniu 18 listopada 2010 r. dokonano doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby, podczas gdy pisma nie można uznać za doręczone w tym terminie. Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej to pismo zostało bowiem pozostawione adresatowi w miejscu, o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., przed upływem terminu przewidzianego na podjęcie przesyłki, określonego w pierwszym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma i możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, czyli przed upływem siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Ponadto, brak informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia, dającej możliwość zbadania prawidłowości podjętej próby doręczenia. Powyższe oznacza, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 44 § 2 i 3 k.p.a.; 2. art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 129 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zostało wniesione przez skarżącego z uchybieniem terminu, podczas gdy skarżący dochował terminu czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 3 grudnia 2010 r., zaś odwołanie od decyzji zostało wniesione do Szefa Służby Celnej w dniu 6 grudnia 2010 r. (pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym) za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w B., co wskazuje na niedopuszczalność stwierdzenia uchybienia terminu w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe uchybienia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie niedopuszczalne jest uznanie, że doręczenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2010 r. zostało dokonane zgodnie z przepisami art. 42-44 k.p.a. i nastąpiło w dniu 18 listopada 2010 r. Tym samym nie można uznać, że w tym dniu otworzył się dla skarżącego termin do wniesienia odwołania. Istotne w niniejszej sprawie jest bowiem to, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej zostało pozostawione adresatowi w miejscu jego zamieszkania przed upływem terminu przewidzianego na podjęcie przesyłki, określonego w pierwszym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma, czyli przed upływem siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, co oznacza, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki przez skarżącego powinno bowiem nastąpić w dniu 11 listopada 2010 r., a nie 10 listopada 2010 r., jak tego dokonano w niniejszej sprawie. To uchybienie jest zaś o tyle istotne, że stanowi o niezachowaniu wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie art. 44 k.p.a. pozwalających na zaistnienie domniemania doręczenia, a zatem stanowi o niedopuszczalności uznania doręczenia decyzji za dokonane z dniem 18 listopada 2010 r. Ponadto brak na przesyłce jakiejkolwiek informacji, która pozwalałaby organowi stwierdzić, czy zawiadomienie o awizie zostało pozostawione w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Zatem, skoro organ nie jest zdolny zbadać, czy doręczenie przebiegało w sposób zgodny z warunkami określonymi w art. 44 k.p.a. niedopuszczalne jest domniemanie doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej na mocy art. 44 § 4 k.p.a. Jeżeli w związku z tym nie można uznać, że w dniu 18 listopada 2010 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji skarżącemu w trybie art. 44 § 4 k.p.a., uprawnione jest stwierdzenie, że decyzja ta została doręczona skarżącemu dopiero w dniu 3 grudnia 2010 r., a wówczas otworzył się termin do jej zaskarżenia. Skarżący zachował tym samym termin do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy w dniu 6 grudnia 2010 r. nadał pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W tej sytuacji, wydanie przez Szefa Służby Celnej zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania było niedopuszczalne. Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego, iż powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zostało pozostawione adresatowi przed upływem siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, organ podkreślił, iż od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu przesyłki do nadawcy upłynęło pełne 14 dni. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, iż drugie awizowanie zostało dokonane o jeden dzień wcześniej, skoro przesyłka pozostawała przez okres 14 dni do odbioru w placówce pocztowej, zgodnie z art. 44 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego braku adnotacji na przesyłce o pozostawieniu pisma w jednym z miejsc wskazanych w art. 42-44 k.p.a., organ wskazał, iż § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych nie zobowiązuje operatora do umieszczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia, lecz zobowiązuje go, w przypadku nieobecności adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, do sporządzenia zawiadomienia (awizo) o próbie doręczenia wraz z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki w placówce oddawczej, natomiast zawiadomienie to należy pozostawić w skrzynce oddawczej adresata. W związku z powyższym, twierdzenia pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia art. 188 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 129 § 1 k.p.a. należy uznać za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D. K. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej organ uznał za skuteczne doręczenie skarżącemu w dniu 18 listopada 2010 r. decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 44 k.p.a. Przepis art. 44 k.p.a. określa, kiedy możliwe jest przyjęcie fikcji doręczenia. Przesłanką zastosowania komentowanego przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przepis art. 44 k.p.a., kluczowy dla oceny terminowości wniesienia środka odwoławczego, formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. W razie zatem niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tejże ustawy, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę lub też pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, musi również posiadać informację, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Skutek prawny doręczenia mogą mieć bowiem tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 1-3 art. 44 k.p.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na kopercie załączonej do decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że przesyłka ta została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2010 r. oraz, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu 4 listopada 2010 r., po raz drugi w dniu 10 listopada 2010 r., a następnie w dniu 19 listopada 2010 r. zwrócono do nadawcy jako niepodjętą w terminie. Na przesyłce tej brak natomiast jakichkolwiek informacji doręczyciela o tym, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. Doręczyciel ani na dokumencie "potwierdzenie odbioru", ani na kopercie zawierającej doręczaną decyzję nie zawarł adnotacji, gdzie w tym konkretnym przypadku umieścił zawiadomienie o przesyłce. Wobec takiego braku, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie można uznać skuteczności doręczenia zastępczego. Odnotowanie (w niniejszym przypadku tylko na kopercie zawierającej przesyłkę) wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia bowiem wymogu określonego w art. 44 § 2 k.p.a., to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia. Niewątpliwie to w dokumencie "potwierdzenie odbioru" powinny znaleźć się wszystkie informacje warunkujące zaistnienie domniemania doręczenie przesyłki: stwierdzenie, że doręczyciel nie zastał adresata w mieszkaniu, informacja, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki zostało umieszczone w skrzynce pocztowej, w drzwiach mieszkania lub przy wejściu na posesję, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. Zasadnie oczywiście twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, że poczta nie ma obowiązku umieszczania takich adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W istocie obowiązek taki nie wynika ani z ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.), w szczególności z jej art. 26 regulującego sposób doręczeń przesyłek, ani z przepisów wykonawczych do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.). Jednakże należy mieć na uwadze, iż zgodnie z § 10 ww. rozporządzenia, operator świadczy usługę w sposób umożliwiający uzyskanie potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, wyłącznie na pisemne żądanie nadawcy (ust. 1). Potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu nadawcy formularza z pokwitowaniem adresata odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Do doręczenia formularza stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 ustawy (ust. 2). Operator przyjmuje w placówce nadawczej od nadawcy żądanie, o którym mowa w ust. 1, na odpowiednio wypełnionym formularzu dołączonym do przesyłki lub przekazu pocztowego, opatrzonym napisem "Potwierdzenie odbioru" (ust. 3). Z przytoczonego przepisu wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że to nadawca przesyłki decyduje o treści druku potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłki. Tym samym, aby możliwe było zamieszczenie przez pracownika poczty koniecznych dalszych adnotacji: o sposobie i terminie pozostawienia adresatowi zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w określonym terminie i miejscu, to w potwierdzeniu tym powinny znaleźć się odpowiednie rubryki umożliwiające pracownikowi poczty poczynienie stosownych adnotacji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji przy pierwszej próbie doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. dołączył do przesyłki formularz "potwierdzenia odbioru" w kolorze żółtym, w którym brakowało stosownych rubryk umożliwiających zamieszczenie przez pracownika poczty adnotacji o sposobie i terminie pozostawienia adresatowi zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w określonym terminie i miejscu. Wysyłając ponownie przesyłkę w dniu 23 listopada 2010 r., organ dołączył do niej już inny formularz "potwierdzenia odbioru" w kolorze białym, w którym znajdowały się stosowne rubryki umożliwiające doręczycielowi zamieszczenie odpowiednich informacji o sposobie i miejscu pozostawienia zawiadomienia. Należy przy tym zwrócić uwagę, że na formularzach "Potwierdzenia odbioru" w kolorze białym znajduje się informacja, że "doręczenie niniejszej przesyłki następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego". Informacji takiej nie ma natomiast na formularzach "potwierdzenia odbioru" w kolorze żółtym. Skoro zatem przy pierwszej próbie doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. wymaganych prawem (przepisem art. 44 § 2 k.p.a.) informacji nie przewidziano na druku potwierdzenia odbioru, a doręczyciel nie umieścił ich odręcznie ani na druku "potwierdzenia odbioru" ani też na kopercie, to mamy do czynienia z wadliwym doręczeniem zastępczym, a zatem domniemanie przewidziane w przepisie art. 44 k.p.a. nie może być skuteczne. W tych okolicznościach zasługuje na aprobatę działanie organu I instancji, polegające na podjęciu w dniu 23 listopada 2010 r. powtórnej próby doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. Od tego prawidłowego doręczenia decyzji I instancji, które nastąpiło w dniu 3 grudnia 2010 r. należy zatem liczyć termin do wniesienia odwołania. Tym samym należy stwierdzić, iż skarżący wniósł odwołanie z zachowaniem 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.