II SA/Bd 991/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi M. sp. j. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], znak [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...] Burmistrz B. orzekł, powołując się na art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), o zmianie decyzji własnej z dnia [...] nr [..] i ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie urządzeń łączności publicznej – stacji telefonii komórkowej nr [...] wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr [...] położonej w W., gmina B., w ten sposób, że w stosunku do decyzji z dnia [...] odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.). W dniu [...] Spółka Jawna K. w B. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z wnioskiem o stwierdzenie w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności w/w decyzji Burmistrza B. z dnia [...], zarzucając organowi wydanie spornej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 54 pkt 1 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezamieszczenie w niej danych dotyczących wysokości, typów i parametrów technicznych anten oraz ich wpływu na środowisko, a także poprzez nie określenie na załączonej do decyzji mapie terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy zainicjowanej w/w wnioskiem o stwierdzenie nieważności, SKO decyzją z dnia [...] nr [..], na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie SKO wskazało, że wprawdzie decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa, gdyż organ nie określił w niej parametrów inwestycji, niemniej jednak zadaniem SKO naruszenie to jako nie mające charakteru kwalifikowanego, nie pozwala na stwierdzenie nieważności w/w decyzji w trybie art. 156 k.p.a. W kontekście powyższego organ zaznaczył, że wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera wszystkie elementy przewidziane przepisem art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, a obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja ma oddziaływać, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, jak również pozostałe wymagane elementy. Podkreślił, że inwestor wskazał we wniosku, iż na wygrodzonym terenie o wymiarach 11x13 m zostanie wzniesiona wieża stalowa, kratownicowa o wys. 42 m n.p.t., na której zostaną zamontowane anteny sektorowe i paraboliczne - trzy anteny sektorowe [...] oraz trzy anteny [...] i system radiolinii, a u podstawy wieży zostanie posadowiony kontener technologiczny na urządzenia zasilające, sterujące i nadawcze. Ponadto organ zaznaczył, że inwestor dołączył do wniosku mapę w skali 1:500 obejmującą teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja ma oddziaływać oraz, że z przedłożonej wraz z wnioskiem kwalifikacji przedsięwzięcia - sporządzonej dla potrzeb danych niezbędnych do kwalifikowania przedsięwzięcia w zakresie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że teren planowanej inwestycji jest wykorzystywany jako przemysłowy, a inwestycja nie leży w obszarze chronionym Natura 2000, ani w obszarze należącym do uzdrowisk. Przedmiotowa kwalifikacja zawiera, jak wskazał organ, opis przedsięwzięcia, konfiguracje systemów antenowych, kwalifikację mocy wszystkich anten oraz stosowne wyliczenia, z których wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległości 70/150 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że zakwestionowana przez wnioskodawców decyzja nie narusza, wbrew ich twierdzeniom, art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem SKO na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut wnioskodawców rażącego naruszenia art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem wszystkie wskazane w tym przepisie elementy, jakie winna zawierać decyzja lokalizacyjna, zostały uwzględnione w kwestionowanej decyzji. W zakresie wymogu określenia w decyzji lokalizacyjnej wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich organ podkreślił, że za wystarczające należy uznać wskazanie przez organ wydający decyzję lokalizacyjną, iż decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a na etapie projektu budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 prawa budowlanego. Ponadto SKO podkreśliło, że przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej organ I instancji uzyskał niezbędne uzgodnienia oraz dochował procedur wynikających z treści art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości godzi w całokształt przepisów stanowiących jej podstawę prawną, ani też że decyzja ta wywoła dla stron szczególnie negatywne skutki, których dotkliwości niczym nie można uzasadnić, SKO podsumowało, że w sprawie pomimo stwierdzonego uchybienia w postaci nie określenia parametrów inwestycji, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z uwagi na brak zakwalifikowania tego naruszenia jako rażącego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka Jawna K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzuciła organowi naruszenie: - art. 155 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie dokonanie wykładni przepisu, na podstawie którego dokonuje się zmiany decyzji ostatecznej; - art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, że nie zamieszczenie w decyzji konkretnych typów anten, mocy oraz azymutów nie jest rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, w której organ architektoniczno-budowlany nie ma możliwości skorygowania decyzji, zwłaszcza że nie dysponuje aktami sprawy z postępowania lokalizacyjnego; - art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez powołanie się w decyzji na kwalifikację przedsięwzięcia bez wskazania podstawy prawnej, na podstawie której taki dokument jest sporządzony w świetle obowiązujących przepisów. W następstwie rozpatrzenia w/w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [....]. W motywach rozstrzygnięcia organ podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko podkreślając, że rażące naruszenie prawa, stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w normie prawnej, gdy zachodzi oczywista sprzeczność treści decyzji z treścią przepisu prawa, a także gdy ocena skutków społeczno-gospodarczych danego naruszenia prowadzi do wniosku, że w wyniku danego naruszenia powstaną skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Odnosząc się zaś do zarzutów wniosku o ponowne rozparzenie sprawy organ w zakresie zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. wskazał, iż sporna decyzja z dnia [...] wydana została na skutek odwołania inwestora od decyzji z dnia [...], a organ podjął rozstrzygnięcie w trybie autokontroli z art. 132 § 2 k.p.a., a nie, jak twierdzi strona, w trybie art. 155 k.p.a., że instytucja autokontroli pozwala na uwzględnienie odwołania strony bez przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz, że organ administracyjny jest zobowiązany do uchylenia lub zmiany zakwestionowanej decyzji w sposób wskazany w odwołaniu, jeżeli uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie, a pozostałe strony wyrażą zgodę na uchylenie lub zmianę kwestionowanej decyzji. W świetle powyższego SKO stwierdziło, że organ I instancji, uznając słuszność argumentów odwołania, prawidłowo zmienił zaskarżaną decyzję w sposób zgodny z żądaniem inwestora, uzyskując wcześniej zgodę wszystkich stron postępowania, a nadto - czyniąc zadość postanowieniom art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zawiadamiając strony o wydaniu decyzji zmieniającej w drodze obwieszczenia i poprzez stronę internetową, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja, w drodze pisemnej. Zarzut więc strony naruszenia art. 132 k.p.a., jest zdaniem SKO bezpodstawny. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym SKO stwierdziło, iż związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od tych ustalonych w decyzji lokalizacyjnej i że jest on związany przedmiotowym zakresem tego rozstrzygnięcia, niemniej jednak pomimo braku prawa do ingerowania w treść decyzji lokalizacyjnej organ ten powinien w postępowaniu wyjaśniającym poddać ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy. W przypadku więc uznania, że ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego kolidują np. z wymaganiami ochrony środowiska lub innymi przepisami szczególnymi, organu właściwy w sprawie udzielenia pozwolenie na budowę powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i wystąpić do właściwego organu o podjęcie postępowania w sprawie weryfikacji decyzji o ustanowieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W kontekście powyższego SKO stwierdziło, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że rację mają wnioskodawcy, iż Burmistrz nie określił w decyzji lokalizacyjnej parametrów inwestycji, niemniej jednak to uchybienie nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej decyzji ze względu na brak zakwalifikowania tego naruszenia jako rażącego, co zasadnie zdaniem SKO skutkowało odmową stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Jednocześnie SKO zaznaczyło, że kwestia zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz konsekwencje z tym związane oceniane są w odrębnym postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W kwestii zaś zarzutu dotyczącego dokumentu o nazwie "Kwalifikacja przedsięwzięcia", tj. zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie wskazane przepisu, na podstawie którego taki dokument jest sporządzony, organ wskazał, iż dokument ten stanowił załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i jako taki został dołączony do materiału sprawy na zasadach określonych w art. 75 § 1 k.p.a. Tak więc biorąc pod uwagę treść przywołanego przepisu (art. 75 § 1 k.p.a.), nie można mówić zdaniem organu o rażącym naruszenia prawa w kwestii tego dokumentu, nawet jeśli żaden przepis szczególny expressis verbis nie nakłada na stronę obowiązku jego sporządzenia. W konsekwencji wszystkich wskazanych powyżej argumentów SKO uznało, że pomimo podzielenia zarzutu strony o wydaniu decyzji lokalizacyjnej bez określania parametrów przedmiotowej inwestycji, nie było w sprawie podstaw do zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, stanowiącej wyjątek od obowiązującego w postępowaniu administracyjnym zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., z uwagi na okoliczność, że stwierdzone naruszenie nie stanowi w ocenie organu rażącego naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, Spółka Jawna K., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], ponownie zarzuciła organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z: - art. 54 pkt 1 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez określenia jej wszystkich elementów (parametrów technicznych) nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa w sytuacji, w której bez tych elementów inwestycja ta nie ma charakteru celu publicznego; - art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nie dokonanie oceny decyzji lokalizacyjnej pod kątem naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; - art. 132 k.p.a. poprzez nie wskazanie, jakie znaczenie ma sytuacja, w której pojawia się nowa strona postępowania, od której zgody zależy możliwość zmiany decyzji. W motywach skargi strona skarżąca powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 20011 r. o sygn. akt II SA/Łd 1469/10 wskazała, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego winna zawierać precyzyjnie wyszczególnione elementy, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. w zakresie konkretnych obowiązków i ograniczeń ciążących na inwestorze. Zdaniem skarżącej organ winien stwierdzić, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, lecz z powodu upływu okresu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może stwierdzić jej nieważności, albowiem organ wydający pozwolenie na budowę nie ma możliwości jej weryfikacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa i ocenia, czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] naruszają przepisy prawa materialnego oraz postępowania w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na zasadach określonych w art. 156-159 k.p.a. regulujących instytucję procesową stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, dlatego też uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Konsekwencją zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych jest fakt, iż decyzja administracyjna dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. funkcjonuje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne i korzysta z domniemania ważności do momentu stwierdzenia jej nieważności przez organ administracyjny. W ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ bada wyłącznie, czy decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. i w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń stwierdza jej nieważność, bądź też odmawia stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 k.p.a., dopuszczalne jest ono więc jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Oznacza ono, iż weryfikowany akt jest dotknięty ciężką wadliwością od chwili jego wydania (skutek ex tunc), a rozstrzygnięcie sądu nie wymaga wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia [....] w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nie zamieszczeniu w decyzji parametrów inwestycji, tj. danych dotyczących wysokości, typów i parametrów technicznych anten. W praktyce orzeczniczej oraz doktrynie przyjmuje się, że o rażącym naruszenia prawa można mówić wówczas, gdy zachodzą łącznie trzy przesłanki, tj.: - naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, czyli decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w powyższym przepisie prawnym, wbrew przesłankom określonym w tym przepisie; vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1910/09; - naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą); vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., VII SA/Wa 1821/10, LEX nr 760061; - skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze) nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa); vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10; Nadto w orzecznictwie utrwaliło się, że traktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce tylko wyjątkowo - gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (vide wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Lex 28661), gdy zachodzi bezprawie, którego nie można tolerować ani usprawiedliwiać (wyroki NSA z 4 lipca 1996 r., II SA 1621/95 i z 31 stycznia 1994 r., II SA 771/93 oraz wyroki Sądu Najwyższego z 22 października 1987 r., II CRN 314/87 i z 16 lutego 1994 r., III ARN 1/94). Z powyższego wynika, iż dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, należy brać pod uwagę stopniowanie wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Przenosząc poczynione uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu Burmistrz B. wydając decyzję z dnia [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, dopuścił się rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. we wskazanym powyżej rozumieniu przyjętym w doktrynie oraz orzecznictwie administracyjnym. W sprawie bowiem doszło do naruszenia przepisu art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu pozwalającym zakwalifikować te naruszenia jako rażące. W świetle cytowanego przepisu można wyróżnić następujące obligatoryjne składniki decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, tj.: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże w myśl art. 55 cyt. ustawy organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając przytoczone przepisy i poczynione do nich uwagi należy jednoznacznie stwierdzić, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 w/w ustawy, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten, z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Tylko bowiem takie określenie zamierzenia inwestycyjnego stanowi o realizacji celu publicznego polegającego na budowie obiektu łączności publicznej i tym samym może być objęte decyzją lokalizacyjną. Treść art. 54 cyt. ustawy jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo. Decyzje lokalizacyjne w takich sprawach kierowane są z zasady do większego kręgu osób. Niesporne jest, że w wielu sprawach zaangażowanie osób, w sąsiedztwie których ma być zlokalizowania stacja bazowa telefonii komórkowej, ma charakter emocjonalny, a nie zawsze racjonalny. Aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tym zakresie, decyzja lokalizująca stację bazową telefonii komórkowej powinna zawierać przybliżone chociażby parametry oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Ogólnikowość wskazania charakteru oddziaływania utwierdza uczestników postępowania w podejrzeniach, że inwestor bądź organ właściwy do wydania decyzji coś ukrywa przed nimi, a w konsekwencji uniemożliwia weryfikację złożonego wniosku i decyzji. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów (typ anten, ich moc oraz ilość) jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Organ budowlany zatem nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2005 r., IV SA/Wa 79/05, LEX nr 192928, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r., II SA/Go 400/08, LEX nr 540401). W przedmiotowej sprawie natomiast, jak słusznie podnosiła strona skarżąca i co zresztą potwierdził organ w zaskarżonych rozstrzygnięciach, takich elementów kwestionowana decyzja nie zawierała. Rodzaj inwestycji został bowiem określony jedynie poprzez wskazanie, że inwestycję stanowi budowa urządzeń łączności publicznej - stacja telefonii komórkowej nr [...] wraz z przyłączem energetycznym. Wprawdzie SKO odwołało się w zaskarżonych decyzjach do wniosku inwestora wskazując, iż inwestycja polegać ma na wzniesieniu na wygrodzonym terenie o wymiarach 11x13 m wieży stalowej, kratownicowej o wys. 42 m n.p.t., na której zostaną zamontowane anteny sektorowe i paraboliczne - trzy anteny sektorowe [...] oraz trzy anteny [...] i system radiolinii, a u podstawy wieży kontenera technologicznego na urządzenia zasilające, sterujące i nadawcze. Niemniej jednak nie ma wątpliwości, że w kwestionowanej decyzji z dnia [...] takie parametry planowanej inwestycji nie zostały określone ani w ramach punktu określającego rodzaj inwestycji (pkt 1 decyzji), ani w ramach punktu precyzującego warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów szczególnych (pkt 2 decyzji). Brak więc określenia w kwestionowanej decyzji parametrów przedmiotowej inwestycji, a w szczególności nie sprecyzowanie w niej, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej jest również montaż stosownych anten i nie wskazanie w konsekwencji ich typu, mocy oraz ilości przesądza o rażącym naruszeniu przez Burmistrza B. decyzją z dnia [...] przepisu art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie kwestionowaną decyzją wskazanego przepisu ma charakter rażący, albowiem jest ono oczywiste, a treść naruszonego przepisu może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Skutki zaś wywołane przez sporną decyzję, zarówno te wynikające dla strony jaki i interesu publicznego, są z uwagi na charakter spornego przedsięwzięcia i wagę naruszonych przepisów niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań zasady praworządności; natomiast korzyści związane z podważeniem takiej decyzji są znacznie większe niż te wynikające ze stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że kwestionowana decyzja dotknięta była wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pomimo jednak tej okoliczności organ w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [..] nieprawidłowo nie stwierdził tej okoliczności w trybie art. 158 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. zobligowany był do uchylenia obu decyzji orzekającego w sprawie organu. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.