I OSK 169/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SAB/Wr 53/11 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi S. F. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie przekazania odwołania do organu odwoławczego postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 53/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. F. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie przekazania odwołania do organu odwoławczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. S. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność wskazanego organu domagając się uznania, że "Urząd Miasta i Gminy w S. ma obowiązek usunięcia naruszenia prawa i przekazania do rozpatrzenia odwołania od decyzji znak [...] z dnia [...] marca 1981 w przedmiocie rozwiązania umowy zawartej w dniu [...].06.1977 r. w formie aktu notarialnego dotyczącej parceli budowlanej nr [...] położonej w S. przy ul. [...]". Skarżący podał, że pomimo upływu 30 lat odwołanie od wskazanej wyżej decyzji nie zostało przekazane do organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, wskazując, że ani jemu, ani Urzędowi Miasta i Gminy w S. nie przysługuje przymiot organu (strony) – z powodu braku zdolności sądowej, a odwołanie, na które powołuje się skarżący, zostało złożone przez żonę skarżącego, której nie przysługiwał w tym postępowaniu przymiot strony oraz stwierdzając, że bezzasadny jest zarzut skarżącego, że sprawa nie została rozpatrzona. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, to jest w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd podniósł, że przekazanie przez organ administracji pierwszej instancji odwołania strony do organu administracji wyższego stopnia nie jest wydaniem aktu, podjęciem czynności lub wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że przekazanie odwołania nie powinno nastąpić decyzją administracyjną, postanowieniem ani wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a.). Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż inny akt to akt lub czynność, która dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrażenie "dotyczy" wskazuje na to, iż akt lub czynność ustala, stwierdza bądź potwierdza uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Przekazanie odwołania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza, zdaniem Sądu I instancji uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Przekazanie takie nie jest zatem "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym, skoro w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę, Burmistrz Miasta i Gminy S. nie jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., skarga w ocenie Sądu I instancji podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że dla rozstrzygnięcia sprawy w istocie bez znaczenia jest to, czy odwołanie, na które powołuje się skarżący, zostało złożone przez żonę skarżącego, gdyż skarga na bezczynność organu I instancji w przedmiocie przekazania tego odwołania do organu odwoławczego złożona nawet przez podmiot uprawniony, byłaby niedopuszczalna. Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011 r. wniósł S. F., zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasad zawartych w tych przepisach. Ponadto zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że nieprzekazanie akt sprawy organowi odwoławczemu nie stanowi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz art. 6 i 8 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasad zawartych w tych przepisach. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie można podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 tej ustawy. Skarga wniesiona przez S. F. dotyczyła bezczynności organu, która zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega kontroli sądów administracyjnych, z tym, że dotyczy wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który to przepis wskazano w skardze kasacyjnej inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu badając przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jej dopuszczalność prawidłowo uznał, że zgłoszone przez S. F. żądanie przekazania odwołania skierowane do Burmistrza Miasta i Gminy S. nie dotyczyło sprawy, w której organ obowiązany byłby podjąć jakiekolwiek z działań, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. w tym również wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Słusznie więc stwierdzono, że nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zarzucone przez skarżącego "nieprzekazanie odwołania". Wobec powyższego uznać należy, że postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie narusza przepisów obowiązującego prawa, bowiem w zaistniałej w sprawie sytuacji Sąd był obowiązany podjąć takie rozstrzygnięcie. Sąd nie mógł uchybić art. 6 i art. 8 kpa, bowiem przepisy te nie miały zastosowania w prowadzonym przez ten Sąd postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.