II SA/Kr 1322/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 30 maja 2011 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z 16 lutego 2011 r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Prezydenta M. K. decyzji nr [...] z 19 sierpnia 2008 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, wraz z wewnętrznymi instalacjami wód.-kań., c.o., elektryczną, wentylacji mechanicznej; z garażem podziemnym wraz ze zjazdem, wewnętrzną drogą i miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, stacją trafo; likwidacją kolidujących z budową dwóch studni oraz budową nowej studni, na działkach nr "1", "2", "3" obr. [...] przy Al. [...] w K. oraz rozbiórką dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych nr [...] i [...] i budynku gospodarczego na dz. "1’ obr. [...] w K.. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że ww. decyzja Prezydenta M. K. z 19 sierpnia 2008 r. stała się ostateczna 18 września 2008 r. W dniu 11 października 2010 r. J. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wstrzymanie wykonania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Na wezwanie organu wnioskodawca wyjaśnił, że powziął informację o zakresie budowy budynku mieszkalnego w pierwszych dniach października 2010 r., gdy po powrocie z L., gdzie pracuje zauważył z okien swojego mieszkania, że wznoszony budynek ma 6 kondygnacji i zasłania mu dostęp światła słonecznego. Po tym fakcie z tablicy informacyjnej budowy uzyskał informację co do osobowości inwestora i dacie zezwolenia na budowę. Organ wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę, nie wystarczy jej uprawdopodobnienie. Przy czym organ zobowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Nadto organ wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W odniesieniu do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania organ bada wystąpienie trzech przestanek formalnych: czy wniosek pochodzi od strony postępowania, czy powołano się w nim na jedną z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w przepisach art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a. oraz czy dochowano terminu do zgłoszenia wniosku z art. 148 k.p.a. Wszystkie trzy przesłanki winny być przy tym spełnione łącznie, a niespełnienie którejkolwiek z nich powoduje, że odmowa wznowienia postępowania administracyjnego jest zasadna. W ocenie organu l instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że zostało udowodnione, iż wnioskodawca zachował miesięczny termin do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. Twierdzenia wnioskodawcy nie zostały poparte żadnymi dowodami. Natomiast materiał dowodowy, tj. kserokopie dokumentów dotyczących prowadzonego procesu inwestycyjnego (dziennik budowy oraz zgłoszenie o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych), dokumentacja fotograficzna dostępna na stronie internetowej inwestora, dane dotyczące informacji nt. zameldowania wnioskodawcy uniemożliwiają w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że termin został dochowany. Organ podniósł, że wezwano wnioskodawcę do uściślenia twierdzeń zawartych w piśmie z 10 listopada 2010 r., bowiem stwierdzenie "o zakresie budowy" nie jest tożsame z posiadaniem wiedzy o fakcie wydania decyzji administracyjnej zezwalającej na prowadzenie robót budowlanych. Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, stwierdzając, że o decyzji dowiedział się dopiero w pierwszych dniach października 2010 r., kiedy to sprawdził dane zawarte na tablicy informacyjnej budowy. Nadto na wezwanie organu inwestor przedłożył do akt kserokopię l tomu dziennika budowy oraz zgłoszenia o zamiarze rozpoczęcia robót. Ponadto w ramach postępowania uzyskano ogólnodostępne informacje dotyczące procesu inwestycyjnego przy Al. [...] zamieszczone na stronie internetowej inwestora (dokumentacja fotograficzna postępu prac). Organ uznał, że twierdzenia wnioskodawcy, że dopiero w październiku 2010 r. dowiedział się o decyzji nie są wiarygodne. Po pierwsze w tym okresie znaczna część obiektu była już wybudowana, bowiem roboty budowlane prowadzone były już od 15 października 2008 r. (a wiec przez okres niemal dwóch lat), przy czym w czerwcu 2010 r. wykonano już 5 kondygnacji naziemnych, a zdjęcia z października 2010 r. wskazują na wykonanie co najmniej 10 kondygnacji. Wobec takiego zaawansowania prac, a także powszechnie znanego faktu, że wybudowanie budynku mieszkalnego wymaga uprzedniego uzyskania decyzji administracyjnej, nie pozwala na uznanie twierdzeń wnioskodawcy za prawdziwe, bowiem jest to stanowisko wbrew logice oraz doświadczeniu życiowemu. Co prawda wnioskodawca stwierdził, że wykonywał pracę poza K., ale ani nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących, że jego nieobecność w miejscu zamieszkania trwała przez cały okres prowadzenia prac budowlanych, ani nie wynika to z danych meldunkowych tut. organu. Wobec faktu, że wniosek złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., niedopuszczalne - w ocenie organu - było wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ l instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie brak było także podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Ze względu na niedopuszczalność wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto na marginesie organ poinformował, że działka nr "4" obr. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Odległość projektowanego obiektu od istniejącego budynku przy Al. [...] zgodnie z projektem zagospodarowania terenu wynosi około 33 - 35 m. Odległość między tymi budynkami jest zatem większa od wysokości przesłania (wysokość projektowanego budynku wynosi 33 m), a zatem spełniony jest warunek § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie znajdują zastosowania w sprawie przywołane przez wnioskodawcę pozostałe przepisy. Ze względu na znaczną odległość pomiędzy projektowanym obiektem na działce nr "1’ a istniejącym budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym przy Al. [...] oraz fakt, że obydwie działki rozdzielone są drogą gminną nie można w sprawie mówić o bezpośrednim sąsiedztwie, które opiera się na kryterium wspólnej granicy bądź takim usytuowaniu w pobliżu. Tym samym brak było podstaw do uznania, że przedmiotowy budynek będzie negatywnie oddziaływał na zagospodarowanie działki wnioskodawcy. Nadto wskazał, że projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. Samo subiektywne przekonanie, iż nowo wybudowany obiekt nie spełnia wymagań określonych w § 323 ust. 1 ww. rozporządzenia, bez wskazania jakie normy prawne powodujące ograniczenie zagospodarowania terenu skarżącego, nie może być podstawą do przyjęcia, iż wnioskodawcy przysługuje interes prawny w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego obiektu. Odwołanie złożone przez J. M. podnoszącego, że dopiero w trakcie prowadzenia robót budowlanych powziął wiedzę o zasłonięciu światła dziennego w jego mieszkaniu przez realizowany budynek nie zostało uwzględnione przez Wojewodę [...], który decyzją z 30 maja 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że we wniosku o wznowienie postępowania jako przesłankę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zgodnie zatem z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wyżej określonej w biegł od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ II instancji odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dalej organ wskazał, że etapem wstępnym jest więc etap formalnego badania wniosku w tym badanie dochowania terminu do złożenia wniosku. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia czy istnieją przesłanki formalne dopuszczalności złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią istnienie negatywnych przesłanek do wszczęcia postępowania, organ administracji nie jest uprawniony do prowadzenia takiego postępowania. Organ II instancji podał, że w ramach postępowania odwoławczego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe uzyskując zaświadczenie z zakładu pracy wnioskodawcy z którego wynika, że wnioskodawca oddelegowany był do pracy w W. od 1 stycznia 2009 r., a następnie w L. do chwili obecnej. W tym czasie, jak wynika z dziennika budowy, na terenie budowy prowadzone już były roboty rozbiórkowe, widoczne z okien mieszkania wnioskodawcy (oświadczenie z 10 listopada 2010 r). W znajdującej się na terenie budowy tablicy budowy zawarte były wszystkie informacje dotyczące decyzji w oparciu o którą realizowana była budowa. Pomimo wezwania, wnioskodawca nie udowodnił, w jakiej dacie dowiedział się o decyzji, której dane (data wydania, nr, inwestor) zostały określone we wniosku o wznowienie postępowania i o których wnioskodawca dowiedział się z tablicy budowy, która znajdowała się na budowie począwszy od prac przygotowawczych. W ocenie organu odwoławczego, data 1 października 2010 r. wskazana jako data, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji jest niewiarygodna, bowiem jak wynika z przedłożonego zaświadczenia przebywał poza terenem K. i brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na bytność wnioskodawcy na terenie K. w październiku 2010 r. Zadaniem organu odwoławczego możliwą datą, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji, był okres przebywania w K., przed wyjazdem na delegację i termin zakończenia prac przygotowawczych (gdy umieszczono na budowie tablice budowy) i rozpoczęcia budowy tj. okres od 1 października 2008 r. do 1 stycznia 2009 r. Konkludując organ II instancji stwierdził, że wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] wniósł J. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 § 1 oraz 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] dokonał wykładni przepisu art. 148 § 2 k.p.a. w sposób niewłaściwy. Mianowicie Wojewoda [...] literalnie uznał, iż termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania liczyć należy od dnia, w którym na przedmiotowej budowie wywieszono tablicę informacyjną z danymi identyfikującymi powyższą decyzję o pozwoleniu na budowę. Stanowisko takie jest błędne, albowiem z tablicy informacyjnej skarżący nie mógł dowiedzieć się o ilości pięter w budynku. Podniósł, że jego uprawnienie do bycia stroną postępowania objętego wnioskiem o wznowienie wynika z § 13, § 204 ust 5, § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. prawnie chronionej możliwości żądania by budynki sąsiednie nie zasłaniały dostępu światła dziennego do nieruchomości skarżącego. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, wiedzę o okoliczności uzasadniającej jego udział w postępowaniu uzyskał dopiero z chwilą osiągnięcia przez budowany wysokościowiec takiej wysokości, iż dostęp do światła dziennego nieruchomości skarżącego został ograniczony. Miarodajne do określenia początku biegu terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. jest uzyskanie przez stronę wiedzy o dwóch okolicznościach tj. wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną wznawia się jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 kpa podanie o wznowienie postępowania należy złożyć do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w l instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§1). Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§2). Podkreślenia wymaga, że to strona musi udowodnić kiedy tj. w jakie dacie dowiedziała się o decyzji i powinna to wykazać ze ścisłością dostateczną do ustalenia czy jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji kończącej postępowania, w którym bez własnej winy nie brała udziału. Wykładnia językowa przepisu art. 148 § 2 kpa wskazuje, że dla rozpoczęcia biegu jednomiesięcznego terminu wystarczy by strona powzięła wiadomość o wydaniu ostatecznej decyzji w postępowaniu, w którym nie brała udziału. Należy przy tym podkreślić, że "powzięcie wiedzy o decyzji" nie oznacza wiedzy na temat szczegółowych treści zawartych w decyzji. Ten sposób rozumienia przesłanki z art. 148 § 2 kpa uzasadnia wzgląd na ogólną zasadę trwałości decyzji określoną w art. 16 kpa i przemawia za ścisłą literalną interpretacją przepisów ustalających przesłanki wzruszania ostatecznych decyzji. Pogląd ten znajduje uznanie doktryny i orzecznictwa podkreślającego w odniesieniu do przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, że bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła do wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w nim rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Sąd podziela w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzje, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Chodzi więc tutaj o takie dane jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia sprawy, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z 6. 05. 2009 r. sygn. akt II OSK 714 708 por. także: wyrok WSA w Poznaniu z 29. 01. 2011 r. sygn. akt II SA/Po795/10; wyrok WSA w Łodzi z 16.11. 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 811/10, Lex 755937; wyrok WSA w Kielcach z 24. 11. 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 601/10, Lex 753307). Nadto trzeba wskazać, że organ jest z urzędu obowiązany badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, ponieważ wszczęcie postępowania mimo uchybienia terminu narusza ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 kpa). Odnoszą powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sądu organy obu instancji trafnie przyjęły, że skarżący nie wykazał, z dostateczną ścisłością, że o wydaniu decyzji Prezydenta M. K. z 19 sierpnia 2008 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia obejmującego m. in. budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr "1’, "2’, "3’ obr. [...] przy Al. [...] w K. oraz rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych nr [...] i [...] i budynku gospodarczego na dz. "1" obr. [...] w K. dowiedział się dopiero w pierwszych dniach października 2010 r. Oznacza to, tak jak przyjęły organy l i II instancji, że skarżący uchybił jednomiesięcznemu terminowi z art. 148 §1 kpa. Należy podzielić stanowisko organów l i II instancji, które uznały, że przedstawione przez skarżącego zaświadczenia wydane przez "B" sp. z o.o. w W., z którego wynika, że skarżący od 1 stycznia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. był oddelegowany do pracy w W., a od 1 lutego 2010 r. do 31 stycznia 2013 r. do pracy w L. - stanowiące dowód na zachowanie przez niego terminu z art. 148 § 2 kpa - nie uprawdopodobnią, że w okresie od 1 stycznia 2009 r. do pierwszych dni października 2010 r. skarżący nie przebywał w swoim mieszkaniu przy ul. [...], z okien którego widoczny jest przedmiotowy budynek mieszkalny. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący dla wykazania, iż w okresie do "pierwszych dni października 2010 r. " nie przebywał w mieszkaniu przy ul. [...] wskazuje na zaświadczenia informujące o delegacji i jest to jedyny dowód na tę okoliczność. Gdyby jednak przyjąć argumentację skarżącego, że okresie wskazanym w ww. zaświadczeniu nie przebywał w K. - co jest niewiarygodne w świetle doświadczenia życiowego- w sytuacji gdy był oddelegowany do pracy w W. i w L., to przy tej argumentacji także niewiarygodne jest wskazanie, że w pierwszych dniach października 2010 r. wrócił w L. i zauważył z okien mieszkania, że wznoszony budynek ma 6 kondygnacji. Trzeba bowiem zauważyć, w kontekście oświadczenia skarżącego o przebywaniu w mieszkaniu przy [...] w K. w pierwszych dniach października 2010 r., że z ww. zaświadczenia z miejsca pracy wynika, nie tylko, że w październiku 2010 r. przebywał on nadal na delegacji, ale również, że w tym okresie "pracownik nie znajdował się w okresie wypowiedzenia, a zakład pracy nie znajdował się w likwidacji", a to - zgodnie z argumentacją skarżącego - wskazuje, że nie przebywał w ww. okresie w K.. Dodatkowe wątpliwości dotyczące wskazanej przez skarżącego daty wiążą się z faktem, że w podaniu o wznowienie postępowania skarżący wskazał, iż przedmiotowy "budynek w pierwszych dniach października 2010 r. miał 6 pięter", natomiast zgodnie z niekwestionowanymi przez skarżącego ustaleniami organu w październiku 2010 r. przedmiotowy budynek w październiku 2010 r. miał już 10 pięter (wskazują na to materiały w tym zdjęcia ze strony internetowej inwestora z 4. 10. 21010 r. przedłożone do akt sprawy). Jeśli więc o zakresie inwestycji dowiedział się gdy wysokość przedmiotowego budynku osiągnęła 6 kondygnacji to tym samym nie mogło to mieć miejsca w pierwszych dniach października 2010 r. - gdy budynek był już znacznie wyższy - ale wcześniej. Za prawidłowe należy uznać wnioskowanie organu odwoławczego, że możliwą datą, w której J. M. dowiedział się o decyzji z 19. 08. 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę był październik 2008 r. kiedy inwestor przystąpił do prac rozbiórkowych na terenie przedmiotowej inwestycji. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentach przedłożonych do akt administracyjnych sprawy ( dziennik budowy nr [...] oraz zawiadomienie o rozpoczęciu robót budowlanych z 22.09.2008 r). A zatem należy podzielić stanowisko organów l i II instancji, że podanie skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta M. K. z 19 sierpnia 2008 r. złożone zostało po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 2 kpa. A zatem zasadnie odmówiono wznowienia postępowania, ponieważ uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. W tej sytuacji biorąc za podstawę art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.