II SA/Ke 601/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 roku sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 kpa, w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku Z. i J. małż. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej [...] przy ulicy D. 36 w O. - odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w dniu 28 września 2009r. Z. S. i J. S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego opisaną powyżej ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...], uzasadniając ją tym, że jako strony postępowania bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, a o decyzji dowiedzieli się w dniu 2 września 2009r. z uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono firmie X. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Oceniając wniosek organ I instancji odmówił wznowienia postępowania i uznał, że Z. S. i J. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, związanym z wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 czerwca 2008r., gdyż ich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a nadto upłynął termin ustawowy do złożenia wniosku o wznowienie, ponieważ z pisma Przewodniczącego Rady Osiedla "z dnia 10 marca 2009r. wynika, że małżonkowie S. już w dniu 10 marca 2009r. wiedzieli o decyzji. Rozpoznając odwołanie Z. S. i J. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił pogląd Prezydenta Miasta co do odmowy wznowienia postępowania z powodu braku po stronie Z. i J. małż. S. przymiotu stron, zaś nie podzielił ustalenia, co do faktu wniesienia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 2 kpa. Kolegium uznało, że wnioskodawcy wskazali jednoznaczną datę dowiedzenia się o decyzji, a w aktach sprawy brak jest innych dowodów, które by tę datę negowały. Rozpoznając skargę Z. i J. małż. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że dokonana przez organ II instancji analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym wniosku inwestorskiego oraz specjalistycznego dokumentu pod nazwą kwalifikacja przedsięwzięcia, określającego opis planowanego przedsięwzięcia, charakterystykę techniczną stacji bazowej telefonii komórkowej, zestawienie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego projektowanej anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania na całej jej długości świadczy o zbadaniu przez niego materialnoprawnej przesłanki wznowienia, co może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Skoro w rozpoznawanej sprawie istniały zasygnalizowane wątpliwości co do statusu skarżących, w kontekście przesłanki ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ właściwy do wznowienia postępowania powinien - po stwierdzeniu dopuszczalności wniosku o wznowienie - wydać postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa, by następnie móc przystąpić do badania istnienia lub nieistnienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ponieważ w ocenianym przypadku organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego podjął się badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa już w pierwszym etapie procedury wznowieniowej, nie może być wątpliwości, że uchybił również unormowaniu zawartemu w art. 149 § 2 kpa, co - stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - musiało prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w powyższym wyroku uznał także, że organ II instancji dopuścił się również innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zachowania przez wnioskodawców miesięcznego terminu z art. 148 kpa do złożenia podania o wznowienie, SKO przyjęło za prawdziwe twierdzenie skarżących, że o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], od której to daty biegnie termin do złożenia podania o wznowienie, dowiedzieli się w dniu 2 września 2009r. z uzasadnienia doręczonej im decyzji Wojewodyz dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu firmie X. S.A. w Warszawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. Organ stwierdził przy tym, że "w aktach brak jest innych dowodów, które by negowały wskazaną przez nich datę", a treść pisma-protestu z dnia 24 lutego 2009r., podpisanego również przez skarżących, nie wskazuje na posiadanie informacji o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji. Obowiązkiem organu administracji wynikającym z zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 7 kpa, jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Obowiązek ten aktualizuje się zwłaszcza wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że twierdzenia stron mogą odbiegać od rzeczywistego stanu rzeczy. Organ nie może wówczas poprzestać na analizie zgromadzonych w aktach dokumentów, ale powinien podjąć niezbędne kroki w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje go art. 77 § 1 kpa. Sąd podkreślił, że wbrew tym obowiązkom SKO nie poddało jakiejkolwiek analizie znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji zawiadomienia Wojewody z dnia [...], dokonanego w trybie art. 36 § 1 kpa o tym, że odwołanie m.in. Z. i J. małż. S. od decyzji Starosty z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie X.S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr 1/56 i 1/57 przy ulicy D. 36 w O.., nie może nastąpić w terminie określonym w art. 35 kpa. Tymczasem z zawiadomienia tego jednoznacznie wynika, że skarżący Z. i J. S. już w dniu 4 maja 2009r. złożyli odwołanie od opisanej w zawiadomieniu decyzji Starosty z dnia [...], co oznacza, że treść tej decyzji była im znana. Ponieważ stosownie do treści przepisów prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to można było zasadnie przypuszczać, że w uzasadnieniu decyzji Starosty z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji znalazła się również informacja o decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta z dnia [...] Jeśli tak rzeczywiście było, to oznaczałoby, że Z. i J. małż. S. o decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia się domagali, dowiedzieli się znacznie wcześniej niż twierdzili w swym wniosku o wznowienie postępowania, bo najpóźniej w dniu 4 maja 2009r., a nie w dniu 2 września 2009r. Takie z kolei ustalenie mogłoby świadczyć o tym, że podanie o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie złożyli z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 148 kpa. W związku z tym Sąd zawarł wskazania co do dalszego postępowania i stwierdził obowiązek organu odwoławczego przeprowadzenia dowodu z akt administracyjnych, dotyczących wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 2 czerwca 2008r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia; wnioski, jakie mogą wyniknąć z takiego dowodu organ winien skonfrontować z innymi dowodami i twierdzeniami skarżących, uzupełniając w razie potrzeby postępowanie dowodowe o inne niezbędne dowody na okoliczność ustalenia daty dowiedzenia się przez Z. i J. S. o decyzji z dnia 2 czerwca 2008r. Ze względu na wskazane wyżej przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących posiadania przez Z. i J. małż. S. interesu prawnego w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] W uzasadnieniu organ ten podał, że stosownie do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uzupełnił postępowanie dowodowe o decyzję Starosty Ostrowieckiego z dnia [...], w której na str. 3 uzasadnienia podano: "Do wniosku została załączona wymagana przepisami art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane decyzja Prezydenta Miasta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r., znak: [...]". Ponadto w decyzji tej zawarty został wywód organu, że "nieruchomość, na której wnioskodawca zamierza realizować planowane przedsięwzięcie nie jest objęta ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem inwestor uzyskał warunki zabudowy. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 pkt 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami została zakwalifikowana przez Prezydenta Miasta jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu gminnym. Decyzję uzyskał inwestor w dniu 02.06.2008r. Wobec braku odwołania od decyzji ze strony osób biorących udział w postępowaniu, stała się ostateczna w dniu 09.07.2008r.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia [...] małż. S. brali udział jako strony postępowania i z zachowaniem terminu, tj. 14 dni od daty doręczenia decyzji złożyli odwołanie, napisane z dniu 4 maja 2009r. Na stronie 2 uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] wydanej po rozpatrzeniu odwołania, przytaczając treść wniesionego odwołania podano, że "strony podnoszą, że chęć ukrycia tej sprawy pojawiła się już na etapie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż gmina nie zaliczyła najbliższych sąsiadów do stron postępowania". W związku z powyższym, w ocenie organu małż. Skrok pisząc odwołanie w dniu 4 maja 2009r. od decyzji Starosty z dnia 24 kwietnia 2009r. wiedzieli o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r. Istotne jest jedynie, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W konsekwencji zatem organ uznał, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 2 czerwca 2008r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, napisany w dniu 24 września 2009r. (data wpływu do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 28 września 2009r.) – złożony został z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 § 2 kpa, z związku z czym należało orzec o odmowie wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wnieśli Z. S. i J. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 148 § 1 i 2 poprzez uznanie, że sam fakt wzmianki o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r. zawarty w decyzji Starosty z dnia [...] daje podstawę do oceny, że o decyzji dowiedzieli się z chwilą doręczenia decyzji Starosty, pomimo że decyzja była wydana w zupełnie innej sprawie, a informacja w tym zakresie miała charakter uboczny i nie była przedstawiona w sposób dla nich zrozumiały, - art. 150 kpa poprzez wydanie przez SKO decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, której podstawy prawne i faktyczne istotnie odbiegają od podstaw prawnych i faktycznych wskazanych w zaskarżonej decyzji, - art. 147 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii nieuznania skarżących jako strony postępowania i kwestii bezpodstawnego uznania, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji nastąpiło w sposób prawidłowy, - art. 35 ust. 1 pkt 2, 3, 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z przepisami ustawy z 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), jak również przepisy wykonawcze do w/w ustaw, tj. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, - art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej [...] jest "inwestycją celu publicznego", - oparcie się na błędnych ustaleniach i rozważaniach bliskości (bezpośredniego sąsiedztwa) obiektów mieszkalnych, jak również innych obiektów przeznaczonych do obsługi ludności (usytuowanych od 5 do 40m) znajdujących się dookoła planowanej inwestycji, której anteny sektorowe mają być ustawione na aż trzech azymutach - 10º, 180º i 270º, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niekompletne zebranie, rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego, skutkujące brakiem ustosunkowania się do zarzutów odwołujących się, a tym samym nierozpoznanie sprawy co do istoty, - nie uwzględnienie w żadnej mierze przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane po wyczerpującym wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Ke 155/10. Organ odwoławczy, związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu Sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a., poczynił prawidłowe ustalenia mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest zasadny zarzut skargi naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niekompletne zebranie, rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego, skutkujące brakiem ustosunkowania się do zarzutów odwołujących się, a tym samym nierozpoznanie sprawy co do istoty. Organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o decyzję Starosty z dnia [...] o pozwoleniu na budowę i przeanalizował jej treść, a nadto dopuścił dowód z akt sprawy II SA/Ke 363/10 ze skargi małż. S. na decyzję Wojewody dnia 26 [...] na okoliczność daty otrzymania przez skarżących decyzji z dnia [...], zgodnie z wytycznymi Sądu. Należy mieć na uwadze, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja z dnia [...] odmawiająca wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 2 czerwca 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej [...] przy ulicy D. 36 w O.. Zatem Sąd dokonując kontroli legalności tej decyzji mógł jedynie poddać ocenie decyzję tę w aspekcie przepisów art. 145 i nast. kpa, dotyczących wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją. Kontroli tej podlega więc nie merytoryczna ocena decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wyłącznie to, czy zachodzą w tej sprawie okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1 kpa, zaś przepis art. 148 kpa określa termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołali się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, oznaczającą że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zatem do wymogu art. 148 § 2 kpa termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 6 maja 2009r.,sygn. akt II OSK 714/08). Takie informacje w rozpoznawanej sprawie były już znane skarżącym w dniu 28 kwietnia 2009r., kiedy to doręczona im została decyzja Starosty z dnia [...] (o pozwoleniu na budowę). W decyzji tej powołano fakt wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 2 czerwca 2008r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta była bowiem dołączona do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Ponadto treść odwołania skarżących od decyzji z dnia 24 kwietnia 2009r. do Wojewody, zacytowanego częściowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym m.in. mowa o chęci ukrycia tej sprawy "na etapie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego" z powodu nie zaliczenia najbliższych sąsiadów do stron postępowania, świadczy o posiadaniu przez skarżących wiedzy na temat wydania przez Prezydenta Miasta decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r.. Dlatego, w ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska wyrażonego w skardze, że "sam fakt wzmianki o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r. zawarty w decyzji Starosty z dnia [...]" nie daje podstawę do oceny, że o decyzji dowiedzieli się z chwilą doręczenia decyzji Starosty, gdyż decyzja była wydana w zupełnie innej sprawie, a informacja w tym zakresie miała charakter uboczny i nie była przedstawiona w sposób dla nich zrozumiały. Należy zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że wniosek Z. S. i J. S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 czerwca 2008r., napisany w dniu 24 września 2009r. (data wpływu do organu 28 wrzesień 2009r.) złożony został przez skarżących po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 2 kpa. Zasadnie zatem organ orzekający odmówił wznowienia postępowania, albowiem uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, mimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). W tej sytuacji pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do oceny merytorycznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja o odmowie wznowienia postępowania jest zgodna z prawem. Skutkuje to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).