I SA/Ke 472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2011r. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. 1.1. Postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]., nr [...] odmawiające S. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PPHU T. Zakład Pracy Chronionej w S., wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od osób fizycznych PIT- 4 na kwotę 25 000,00zł. 1.2. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawa rozstrzygnięta w/w postanowieniem dotyczy wniosku S. S. złożonego w 18 października 2010 r., którym zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy na zasadzie pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od osób fizycznych PIT-4 na kwotę 25.000,00 zł W złożonym wniosku wskazano, że środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych - Przedsiębiorstwa T., zakład pracy chronionej S.S., zostały przeznaczone na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych. Wnioskodawca wskazał, nadto, że wniosek dotyczy pomocy na zasadzie de minimis na kwotę 25 000,00zł netto, gdyż na pozostałą kwotę wnioskodawca posiadał zaświadczenie Wójta Gminy F. z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, na której prowadzi działalność gospodarczą. Do wniosku załączono: kserokopię faktury VAT Nr 8/06/10 z dnia 16.06.2010r. za zakup ładowarki na kwotę 115.000,00zł (brutto) z adnotacją pełnomocnika "zakup ładowarki na stanowisko pracy osoby niepełnosprawnej" oraz dokumenty wymagane przy ubieganiu się o uzyskanie pomocy de minimis, w tym wniosek z dnia 27 września 2010 r., skierowany do Wójta Gminy F. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy na zasadzie de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz zaświadczenie uzyskane od Wójta gminy F.. 1.3. Organ przywołując treść art. 306a § 1 i 2, art. 306 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej [o.p.] uznał niedopuszczalność wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę z uwagi na upływ terminu o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r., w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ( Dz. U. nr 245, poz. 1810, ze zm.) zwanego dalej [rozporządzeniem]. Organ wskazał, że stosownie do § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, na podstawie przedstawionych organowi przez przedsiębiorcę informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. Wobec powyższego uznał, że na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia tj. przedłożenie organowi podatkowemu w terminie 30 dni informacji o dokonaniu wydatku. Aby pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis przesłanki te muszą być spełnione łącznie - przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia dokonania wydatku ma przedstawić o tym fakcie informacje organowi wydającemu zaświadczenie i musi uzyskać zaświadczenie. Nie spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. Uznał, że po upływie terminu wskazanego w rozporządzeniu uprawnienie do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis, wygasa. Ustalając, że środki z funduszu na sfinansowanie zakupu ładowarki (faktura nr 8/06/10 z dnia 16.06.2010r.) zostały wydatkowane w dniu 30.08.2010r.,a informację o dokonanych wydatkach w celu uzyskania zaświadczenia wnioskodawca przedstawił w dniu 18.10.2010r., a więc po upływie 30 dniowego terminu, to zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Tym samym uznał za prawidłowe postanowienie organu I instancji, orzekając o utrzymaniu go w mocy. Organ podkreślił, że przepisy określające zasady wydawania zaświadczeń nie regulują terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, to jednak przepisy szczególne takie terminy mogą regulować. Organ odniósł się do zawartego w zażaleniu zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej [k.p.a.], przy czym organ wskazał, na tożsamo brzmiący przepis ordynacji podatkowej (odpowiednio art. 171 § 1), Skarżący podnosił, że Wójt Gminy F. otrzymując wniosek o wydanie zaświadczenia, winien stwierdzić, że podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy. Tym samym zobowiązany był zawiadomić wnoszącego podanie, że w pozostałym zakresie winien on wnieść podanie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., wskazując na obowiązek zachowania 14 dniowego terminu. Wbrew obowiązkowi organ tak nie postąpił, a więc nie można twierdzić, że podanie zostało złożone po terminie. Zarzut ten organ uznał bezzasadny. Wskazał, że z załączonej do akt kopii wniosku z dnia 27.09.2010r. skierowanego do Urzędu Gminy w F. wynika, że PPHU T. ZPChr. zwracał się jedynie o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy na zasadzie pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Podanie dotyczyło zatem wyłącznie sprawy podlegającej rozpatrzeniu przez Wójta Gminy F.. Natomiast wniosek z dnia 14.10.20l0r. złożony do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczył wydania zaświadczenia o pomocy publicznej z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4 , na kwotę netto 25.000,00zł. Dlatego uznał, że nie naruszono przepisów art. 66 § 1 k.p.a lub też art. 171 § 1 o.p., bowiem podania złożono do właściwych organów. 2.1. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone przez S. S. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. Nadto wnosił o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem temuż organowi obowiązku wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. 2.2. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis po upływie 30-dniowego terminu określonego w powyższym przepisie uniemożliwia organowi wydanie wnioskowanego zaświadczenia, chociaż z powyższego przepisu nie można wyprowadzić takiego wniosku. A także naruszenia przepisów prawa procesowego -art. 66 § 1 i 2 k.p.a poprzez uznanie, iż wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis został złożony po upływie terminu, pomimo wykazania przez skarżącego, że wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony w obowiązującym terminie; -art. 8 k.p.a, poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, na skutek nieuznania obowiązków wynikających z przepisów art. 66 § 1 i 2 k.p.a i przerzucenie pełnej odpowiedzialności z tytułu prowadzonego postępowania na stronę tego postępowania. 2.3. W treści uzasadnienia skargi skarżący przedstawił przebieg postępowania o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazał, że termin o którym stanowi § 9 ust 2 rozporządzenia powinien być traktowany jako terminy instrukcyjny odnoszący się do dokonania przez przedsiębiorcę czynności przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji. Podkreślając jednocześnie, że jego upływ nie wywołuje żadnych konsekwencji. Wskazał nadto, że nie można uznać powyższego terminu za termin materialno prawny, gdyż odnosi się on ściśle do procedury ubiegania się o zaświadczenie, która regulowana jest przepisami k.p.a lub o.p. Natomiast w zakresie postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący wyjaśnił, iż wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na całą kwotę wydatku z ZFRON, tj. 95 tys. zł. złożył do Wójta Gminy w F.. Wójt Gminy uznał się właściwy do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w części powyższej kwoty, tj. 70 tys. zł., i w tej części wydał zaświadczenie o pomocy de minimis. Skarżący wskazał, że Wójt Gminy F. nie zastosował w jego sprawie przepisu art. 66 § 1 k.p.a. nie zawiadamiając go o powinności wniesienia podania do innego organu jak również, iż nie został zawiadomiony o treści art. 66 § 2 k.p.a. Skarżący z powyższego twierdzenia wyprowadził wniosek, że konsekwencją braku w/w zawiadomienia było to, iż mógł zwrócić się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w dowolnym terminie, podkreślił przy tym, iż wniosek do organu I instancji wniósł w terminie 14 dniowym, o którym mowa przepisach k.p.a. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu jakoby w sprawie nie mogło dojść do naruszenia wskazanego przepisu ponieważ wnioski złożone zostały w urzędach właściwych organów. Podkreślając, że wniosek złożony do Urzędu Gminy F. obejmował całą wydatkowaną kwotę, wskazał na wynikającą w jego odczuciu sprzeczność z argumentacji organu uznając, iż każdy wniosek złożony w organie niewłaściwym, a następnie we właściwym nie mógłby zostać rozpatrzony, gdyż jako wniosek złożony we właściwym organie nie podlegałby regule określonej w przepisie art.66 § 1 k.p.a. W zakresie naruszenia art. 8 k.p.a. wskazał, że naruszenie tego przepisu nastąpiło poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, na skutek nieuznania obowiązków wynikających z przepisów art. 66 § 1 i 2 k.p.a. i przerzucenie pełnej odpowiedzialności z tytułu prowadzonego postępowania na stronę tego postępowania. Skarżący wskazując na mechanizm uzyskiwania pomocy publicznej w związku z wydatkowaniem środków z zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych, podkreślił, że przepisy nie określają jednoznacznie organu udzielającego pomocy, co w odczuciu skarżącego winno skutkować, że podmiot ubiegający się o taką pomoc nie powinien być traktowany w sposób uniemożliwiający złożenia wniosku z przyczyn formalnych. Skarżący uznał, że organy, działając zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, powinny wyjaśniać stronie postępowania konsekwencje i sposób postępowania w przedmiotowym postępowaniu. 1. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał, swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 4.1. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej [p.p.s.a.] - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a). 4.2. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 4.3. Odnosząc się do postawionego w skardze zrzutu naruszenia przepisów art. 66 § 1 i 2 k.p.a. wyjaśnić należy, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepis ustawy ordynacja podatkowa. Skoro bowiem skarżący ubiegał się o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis w związku z obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości oraz podatku dochodowym od osób fizycznych, to stosownie do art. 1 pkt 3 o.p. oraz działu VIII a o.p. sformułowany zarzut naruszenia art. 66 § 1 i 2 k.p.a należało uznać za nietrafny tylko z tej przyczyny, iż przepis ten nie miał zastosowania w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zakres przedmiotowy obowiązywania przepisów o.p. określony został w art. 1 i 2 o.p., i te wskazują zastosowanie ustawy. Nadmienić można także, że zastosowanie uregulowań ustawy ordynacja podatkowa został określony przedmiotowo i nie jest uzależniony od organów przed którymi toczy się postępowanie. Nie mniej jednak, wskazać można także art. 13 § 1 o.p. który wymienia instytucje administracji publicznej uznane za organy podatkowe, w tym także organy jednostek samorządu terytorialnego. 4.4. Zważywszy na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazujący na brak związania Sądu wskazanymi w skardze zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygnięci postawionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 66 § 1 i 2 k.p.a nastąpiło w oparciu o art. 171 o.p., będący odpowiednikiem wskazanego przez skarżącego przepisu. Natomiast zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. w oparciu o art. 121 § 1 o.p. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącego skierowany do Wójt Gminy F. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis obejmował uzyskanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia w podatku od nieruchomości. Treść złożonego przez skarżącego wniosku jasno wskazuje, że sprawa dotyczy tylko i wyłącznie zaświadczenia obejmującego pomoc związaną z zwolnieniem w podatku od nieruchomości. Wobec czego uznać należało, że skarżący swój wniosek skierował do właściwego organu jakim był wójt gminy na której terenie znajduje się objęta obowiązkiem podatkowym nieruchomość i był organem wyłącznie właściwym do załatwienia sprawy wynikającej ze złożonego wniosku. Tymczasem art. 171 § 1 o.p. miałby zastosowanie w sytuacji kiedy z treści złożonego wniosku wynikałoby, iż dotyczy on kilku spaw podlegających rozpatrzeniu przez różne organy ze względu na swoje właściwości. Jeżeli jednak wniosek dotyczył jednej sprawy, przedmiotowy przepis nie miał w sprawie zastosowania na co słusznie zwracał uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu. Wskazać należy, że § 9 ust. 1 rozporządzenia warunkuje zaliczenie wydatku wydatków z ZFRON od uzyskania przez przedsiębiorcę zaświadczenia wydanego przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.Tak skonstruowany przepis wskazuje że ciężar uzyskania wymaganych zaświadczeń obejmujących wydatkowaną kwotę z ZFRON obciąża przedsiębiorcę zainteresowanego uzyskaniem finansowania ze środków funduszu. Nielogiczne wydawało by się aby organy udzielające pomocy posiadały informację o innych organach które także w takiej formie udzielały pomocy danemu przedsiębiorcy, by móc przekazywać pierwotny wniosek wszystkim organom właściwym do wystawienia wymaganego § 9 ust. 1 rozporządzenia zaświadczenia. Dane o organach które udzieliły przedsiębiorcy pomocy i są właściwe do wystawienia przedmiotowego zaświadczenia posiada tylko przedsiębiorca, który z tej pomocy skorzystał i to on podejmuje decyzję w zakresie zwrócenia się do konkretnego organu w celu uzyskania zaświadczenia w zakresie wartość wydatków dokonanych z ZFRON. 4.5. W kontekście niezasadności postawionego zarzutu o naruszeniu art. 171 § 1 o.p. bezprzedmiotowy staje się zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. którego odpowiednikiem na gruncie o.p. jest art. 121 § 1 o.p. Wskazywane przez skarżącego naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów podatkowych, w kontekście zarzutu braku zawiadomienia go przez Wójta Gminy F. o swej niewłaściwości w części wniosku skierowanego do niego nie może być uznany za skuteczny. W sytuacji gdy organ podatkowy ustalił, że wniosek skierowany do jednostki samorządu terytorialnego wniesiony został prawidłowo do wyłącznie właściwego organu do rozpatrzenia sprawy nim objętej oraz, że dotyczy tylko jednej sprawy nie można zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem art. 121 § 1 o.p. Niezasadne jest kwestionowanie przez skarżącego stanowiska organu w zakresie uznania za spóźniony wniosku o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od osób fizycznych PIT- 4. Skoro bowiem w niniejszej sprawie Wójt Gminy F. nie był zobowiązany do zastosowania wobec złożonego przez skarżącego wniosku art. 171 § 1 o.p., bo nie otrzymał on wniosku o objęcie zaświadczeniem udzielonej pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od osób fizycznych, to tym bardziej organy podatkowe rozpatrując wniosek w wydanie zaświadczenia udzielonej pomocy de minimis z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od osób fizycznych nie musiały rozważać biegu terminu z art. 171 § 2 o.p. z w kontekście zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organów podatkowych. 4.6. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni § 9 ust. 2 rozporządzenia uznać go należało za bezzasadny. Jak wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia informacje o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji przekazywane przez przedsiębiorcę właściwemu organowi, w celu uzyskania zaświadczenia o którym mowa w § 9 ust. 1 winny być przekazane we wskazanym 30 dniowym terminie od dnia dokonania wydatku. Analiza treści w/w przepisu nie może następować bez uwzględnienia treści § 9 ust. 1 rozporządzenia warunkującego uznanie poniesionego wydatku za pomoc de minimis od uzyskania stosownego zaświadczenia. Treść § 9 ust.2 rozporządzenia z uwzględnieniem brzmienia ust. 1 wskazuje, że warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis jest uzyskanie zaświadczenia oraz zachowanie terminu z § 9 ust. 2 o.p. To na przedsiębiorcę jako stronę zainteresowaną uzyskaniem stosownego zaświadczenia został nałożony obowiązek - warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia, przedłożenia organowi w terminie 30 – dni informacji o dokonaniu wydatku. Zdaniem Sądu w/w przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby udzielona pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis tj. przedsiębiorca w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania wydatku ma przedstawić o tym fakcie informację organowi wydającemu zaświadczenie i musi uzyskać zaświadczenie. Nie spełnienie którejkolwiek z w/w przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. Termin określony w § 9 ust.2 rozporządzenia ma charakter przepisu prawa materialnego i oznacza, że po jego upływie uprawnienia do uzyskania omawianego zaświadczenia wygasa. Złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia z uchybieniem terminu z §9 ust.2 rozporządzenia powoduje wygaśnięcie prawa do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis. ( por. Wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r.,sygn. akt: II GSK 512/10- dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Dlatego Sąd uznał, że przez organ prawidłowo dokonał wykładni § 9 ust. 2 rozporządzenia, uznając tym samym za niezasadny zarzut skargi w tym zakresie. Z tych przyczyn, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.