III SA/Gl 1050/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie innych koncesji i zezwoleń oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych(tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego( tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.- dalej Kpa), po rozpatrzeniu odwołania Spółki "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R., utrzymało w mocy decyzję Wicestarosty Powiatu W., działającego z upoważnienia Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie cofnięcia bez odszkodowania odwołującemu się zezwolenia na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R-14 celem wypełnienia terenu niekorzystnie przekształconego znajdującego się przy ul. [...]w R. – dalej "zezwolenie R14". Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi. W dniach od [...] do [...] r. Pracownicy Urzędu Miasta R. przeprowadzili kontrolę działalności Spółki "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R.- dalej Spółka. Kontrola swym zakresem obejmowała sposób gospodarowania odpadami i wskazała na szereg nieprawidłowości, które zdaniem kontrolujących miały miejsce na przedmiotowym terenie. Wobec powyższego działająca z upoważnienia Burmistrza Miasta R. Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Funduszy Zewnętrznych A.U. pismem z dnia [...] r. nr [...] wniosła do Starosty W. o zbadanie i stwierdzenie, czy przyjmowany przez przedsiębiorcę odpad jest dopuszczony do odzysku w procesie R14 zgodnie z wydanym zezwoleniem i obowiązującymi przepisami prawa. W dniu [...] r. Starosta W. zwrócił się do Burmistrza Miasta R. o przesłanie wszelkich dokumentów dotyczących działalności prowadzonej przez Spółkę. W dniu [...] r. przesłano Spółce potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie pisma Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r. wraz ze stanowiącymi załącznik do niego wnioskami pokontrolnymi oraz zażądano, by Spółka do dnia [...] r. ustosunkowała się pisemnie do wszystkich zarzutów. Dnia [...] r., działając w oparciu o przepis art. 379 ust 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.) zawiadomiono Spółkę, iż Starosta W. przeprowadzi kontrolę działalności "A" Sp. z o.o. w R., która obejmować będzie przestrzeganie przez nią warunków i zapisów zezwolenia R14 oraz realizację przez Spółkę przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.) w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. W zakreślonym terminie Spółka odniosła się pisemnie do przedstawionych jej zarzutów kwestionując ustalenia Burmistrza Miasta R. W dniu [...] r. Starosta W., działając w oparciu o przepis art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz mając na uwadze informacje zebrane przez Burmistrza Miasta R. zawarte we wnioskach pokontrolnych z dnia [...] r. wezwał Spółkę do niezwłocznego zaniechania naruszeń przepisów ustawy o odpadach oraz wydanego w dniu [...]r. przez Starostę W. zezwolenia R14, poprzez zaniechanie lokowania odpadów, które nie zostały określone w zezwoleniu. Nadto, pouczono Spółkę, iż dalsze naruszanie przepisów ustawy lub działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem, skutkować będzie cofnięciem zezwolenia bez odszkodowania. W odpowiedzi na wezwanie, Spółka pismem z dnia [...]r. poinformowała, że nie narusza przepisów ustawy o odpadach oraz wydanego przez Starostę W. zezwolenia oraz nie lokuje odpadów, które nie zostałyby określone w zezwoleniu R14. Starosta W. rozpoczął kontrolę w dniu [...]r., która obejmowała oględziny terenu nieruchomości przy ul [...]w R., w tym rekultywowanego wyrobiska byłej cegielni oraz analizę kart ewidencji odpadów za okres od[...]r. do [...]r. W pierwszym dniu kontroli po przeprowadzeniu oględzin w terenie Starosta W. zawiadomił Spółkę, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia R14. Analiza danych zebranych w czasie kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] r. do [...] r. wykazała nieprawidłowości występujące w zakresie gospodarki odpadami przez Spółkę i w jej rezultacie ustalono, że do rekultywacji wyrobiska wykorzystano odpady, które nie zostały dopuszczone do odzysku oraz przekraczano ilości odpadów poddawanych odzyskowi w stosunku do ilości odpadów dopuszczonych do odzysku określonych w obowiązujących zezwoleniach. Ponadto w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. nr [...], w którym wskazano na nieprawidłowości stwierdzone z czasie kontroli przeprowadzonej w Spółce, do których należało: - przekraczanie ilości następujących odpadów poddanych odzyskowi w stosunku do ilości odpadów dopuszczonych do odzysku: w latach [...]r. odpady górnicze o kodzie 01 04 12, w 2008 r. żużle paleniskowe o kodzie 10 01 01, w [...] r. odpady z sortowania odpadów o kodzie 19 12 09 - minerały, - wykorzystanie do rekultywacji wyrobiska (w [...] r. i [...] r.) odpadów o kodzie 100208 oraz 101003, które nie zostały dopuszczone do odzysku w posiadanym zezwoleniu na odzysk odpadów, - wypełnianie w [...] r. wyrobiska mieszaniną odpadów traktowaną przez Spółkę jako produkt o nazwie "(...)". Podczas kontroli ustalono, że do produkcji "(...)" zostały wykorzystane odpady, których nie uwzględnia opis patentowy, na podstawie którego opracowano technologię produkcji przedstawioną w normie zakładowej. Technologia produkcji "(...)" zakłada wykorzystanie takich odpadów jak kartony, gazety, opakowania kanonowe po napojach, szmaty z dodatkiem środków dezynfekcyjnych, absorpcyjnych oraz utwardzacza. Ustalono, że spółka w okresie od [...] r. i [...]r. wykorzystała do produkcji "(...)" odpady skóry wygarbowanej zawierające chrom o kodzie 040108, komunalne osady ściekowo kodzie 190905, odpady z mechanicznej obróbki odpadów o kodzie 191212, osady z klarowania wody o kodzie 190902 oraz niewielkie ilości włókiem tekstylnych oraz opakowań wielkoformatowych, nie stosowano natomiast żadnych z ww. dodatków. Nadto, podczas oględzin instalacji do produkcji "(...)" zlokalizowanej w W., przy ul. [...]stwierdzono, że fizycznie nie jest możliwe dozowanie osadów ściekowych do instalacji produkcyjnej, w skład której wchodzą urządzenia rozdrabniające. Mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wniósł do Starosty W. o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), celem cofnięcia zezwolenia R14. W dniu [...]r. organ I instancji zawiadomił Spółkę, iż może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także zapoznać się z zebraną dokumentacją, składać wnioski, wyjaśnienia i zarzuty w terminie do dnia [...]r. W piśmie z dnia [...] r. reprezentujący Spółkę Wiceprezes Zarządu M.S. podniósł, że postępowanie w sprawie było błyskawiczne, a wyniki przeprowadzonej kontroli przez Starostę W., nie stanowią podstaw do cofnięcia zezwolenia na odzysk odpadów. Wskazał, że prowadzi działalność zgodnie z prawem, a wykazane podczas kontroli nieprawidłowości należałoby dokładnie wyjaśnić. Ponadto stwierdził, iż żadna z instytucji kontrolujących działalność Spółki nie wykazała negatywnego oddziaływania spółki na zdrowie i życie ludzkie lub stanowiła zagrożenie dla środowiska. Dalej podkreślił, że posiada decyzję na odzysk odpadów w procesie R 15, z których powstają cztery odpady do segregacji ręcznej, z przeznaczeniem do odzysku. Argumentował, że nie można traktować tych odpadów do rekultywacji jako działania niezgodnego z zezwoleniem na odzysk odpadów. Zaznaczył, że zgromadzone odpady skór i gum zostaną w najbliższym czasie usunięte, gdyż złożył ofertę w "B". Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. cofnął Spółce bez odszkodowania zezwolenie R14. Podkreślił, że wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia decyzji nie przesądzano jego wyniku i nie wskazywano, jaka decyzja zapadnie. Stwierdził, że organ administracji realizuje zasadę szybkości postępowania oraz dyrektywę by załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazał, iż istotą naruszeń warunków decyzji, których dopuściła się Spółka jest przekroczenie ilości przewidzianych do odzysku odpadów z uwzględnieniem poszczególnych ich rodzajów, a stwierdzone nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami, stanowią bezsprzeczne naruszenie warunków zezwolenia R14. Podkreślił, iż w [...] r. Starosta W. wzywał Spółkę do zaniechania naruszeń zezwolenia i przepisów ustawy o odpadach w trybie przepisów art. 30 ustawy o odpadach, jak i Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wezwał przedmiotową spółkę do zaniechania naruszeń w oparciu o art. 17 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W odwołaniu z dnia [...] r. Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podkreśliła, iż organ nie zastosował trybu określonego w art. 30 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, a poczynione przez organ administracji publicznej działanie oparte zostało tylko i wyłącznie o ustalenia innego organu to jest Burmistrza Miasta R. Działanie takie, jak stwierdziła Spółka, stanowi naruszenie zasad gromadzenia dowodów, ich rozpatrywania oraz dalej orzekania. Stwierdziła, że organ I instancji błędnie ocenił materiał dowodowy i przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób naruszający przepisy określone w ustawie o odpadach. Podkreśliła, że kontrola wykazała nieprawidłowości dotyczące działalności Spółki, do których wniesione zostały zastrzeżenia w formie załącznika do protokołu, a także wniesiono zastrzeżenia odrębnym pismem, a organ I instancji nie ustosunkował się do nich i nie doprowadził do wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Dalej Spółka wskazywała, że wezwanie do zaniechania naruszeń, jak również decyzja o cofnięciu zezwolenia zostały wydane z naruszeniem prawa, a wyniki kontroli oparte były na zbadanej dokumentacji działalności prowadzonej przez Spółkę przed wezwaniem do zaniechania naruszeń. Argumentowała, że ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy, nie był wystarczający do wydania decyzji cofającej skarżącej spółce posiadane zezwolenie, po wtóre w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego regulującego postępowanie dowodowe. Zarzuciła następnie, że postępowanie administracyjne dotyczące cofnięcia zezwolenia przebiegało w sposób skandaliczny, a Spółka miała ograniczony czas na ustosunkowanie się co do zebranych dowodów. Stwierdziła również, że wniesione przez nią zastrzeżenia nie były analizowane przez organ I instancji jako dowody istotne dla sprawy wymagające wyjaśnienia, a organ I instancji nie zachował w ten sposób zasady praworządności. Wskazała ponadto na znajdujące się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji zapisy dotyczące możliwości nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i stwierdziła, że skoro zapisy takie nie znalazły się w jej sentencji, to nie wiadomo, czy decyzja posiada lub będzie posiadać wyżej wymieniony rygor czy nie. Spółka stwierdziła ponadto, iż materiał dowodowy nie został przez organ I instancji w sposób wyczerpujący zgromadzony i rozpatrzony, zatem nie zachowano podstawowych zasad wynikajacych z art. 77 i 80 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr [...]z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z prawem. Wskazał, iż art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach nie przewiduje możliwości działania organu administracji na zasadach uznania administracyjnego, lecz - jeżeli wystąpią przesłanki cofnięcia - zobowiązuje go do wydania decyzji o treści przewidzianej w tym przepisie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż strona nie zastosowała się do wezwania organu pierwszej instancji i nie usunęła naruszenia prawa w postaci pozostawienia umieszczonych niezgodnie z wydanym zezwoleniem odpadów w przedmiotowym wyrobisku. W dalszym ciągu bowiem w miejscu tym znajdowały się odpady nie objęte zezwoleniem R14, a zatem ich odzysk trwa. Podkreśliło, że wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia było uzasadnione. Ponadto, zgodnie z cytowanym już art. 30 ust. 5 ustawy o odpadach posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt. Obowiązek ten istnieje z mocy prawa, a w razie jego niezrealizowania podlega przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu strony co do rozważań organu wydającego decyzję w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że stosownie do art. 108 § 1 Kpa w związku z art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze wrzględu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (art. 108 § 2 Kpa). W odniesieniu do zastrzeżenia strony w przedmiocie dopuszczenia do materiału dowodowego dokumentów wytworzonych przez inny organ niż orzekający w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, iż mogą one stanowić dowód w sprawie, bowiem zgodnie z art. 75 § 1 Kpa, zdanie pierwsze jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Strona w toku całego postępowania administracyjnego miała zapewnioną możliwość w nim udziału, oraz wglądu do akt sprawy. Została także powiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzi przed wydaniem decyzji w sprawie. W skardze z dnia [...]r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości, wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Powyższe żądanie uzasadniała naruszeniem przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego, a to: 1/ art. 36 § 1 Kpa, poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia po upływie przedłużonego terminu, z jednoczesnym brakiem poinformowania strony o nowym terminie załatwienia sprawy ze wskazaniem przyczyn opóźnienia, 2/ art. art. 7 i 77 Kpa, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego, zwłaszcza zaś wyjaśnień podnoszonych przez skarżącą Spółkę, 3/ art. 8 Kpa, poprzez przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy zawisłej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, co skutkowało naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, 4/ art. 30 ust 2 ustawy o odpadach, poprzez utrzymanie w mocy oczywiście błędnej decyzji Starosty W., którą cofnięto Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, pomimo iż przeprowadzono tylko jedną kontrolę, nie weryfikując, czy skarżąca zastosowała się do wskazań organu I instancji zawartych w wezwaniu do zaprzestania naruszeń. Tylko dalsze naruszanie warunków zezwolenia skutkować może cofnięciem decyzji zezwalającej, 5/ art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez przyjęcie, iż skoro w miejscu prowadzenia odzysku znajdowały się odpady nie objęte decyzją zezwalającą ich odzysk trwał. Skarżąca podkreślała, że niewstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej powoduje wyrządzenie znacznej szkody i spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki. Zaakcentowała, że cofnięte decyzją organu pierwszej instancji zezwolenie R14 jest podstawowym aktem administracyjnym indywidualnym na którym swą działalność opiera Spółka, a posiadanie zezwolenia jest warunkiem koniecznym dla funkcjonowania, a nawet istnienia Spółki, gdyż działalności w zakresie odzysku odpadów jest jedynym źródłem jej dochodu, a konsekwencją niewstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. będzie likwidacja działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła brak konsekwencji w orzeczeniu SKO, gdyż organ raz wskazywał na konieczność usunięcia odpadów celem zaprzestania naruszeń, a później odnosił się do "(...)", którą traktował jako mieszaninę odpadów i stwierdzał, że jest to dalsze naruszanie zezwolenia. Spółka argumentowała,że wytwarzana (...) spełniała wymagania przyjętej normy zakładowej i nie była mieszaniną odpadów, a produktem mogącym zostać wykorzystanym do prac rekultywacyjnych. Dalej strona skarżąca zaakcentowała, iż jej zdaniem, zarówno organ I jak i II instancji popełniły największy błąd merytoryczny stwierdzając, że Spółka nie zastosowała się do wezwania organu I instancji i nie usunęła naruszenia prawa w postaci pozostawienia umieszczonych niezgodnie z wydanym zezwoleniem odpadów w przedmiotowym wyrobisku. Skarżąca przedstawiła dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację dalej stwierdzając, że poczynione przez organ administracji publicznej działanie oparte zostało tylko i wyłącznie o ustalenia innego organu, a organ I instancji błędnie ocenił materiał dowodowy i przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób naruszający przepisy określone w Kpa i ustawie o odpadach. Spółka podkreśliła ponadto, że SKO w K. orzekło w sprawie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w dniu [...]r., natomiast termin jaki został wyznaczony do załatwienia sprawy przez ten organ, to [...] r., a tym samym, zdaniem skarżącej, naruszone zostały zasady dotyczące terminów załatwiania spraw. Argumentowała, że organ odwoławczy winien był wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz uzasadnić dlaczego wydanie decyzji w przedłużonym terminie miało miejsce. Dalej skarżąca stwierdzała, że organ II instancji działał bardzo przewlekle, gdyż rozpatrywał odwołanie przez ponad pół roku, w tym czasie nie poczynił żadnych ustaleń, a zwłaszcza nie przeprowadził własnych czynności dowodowych, ani nie wzywał strony postępowania o jakikolwiek dokumenty czy dowody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Uznało, że argumentacja skarżącej Spółki nie mogła zostać uwzględniona. SKO podkreśliło, że stosownie do art. 18 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj.. Dz. U. 2007r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) - przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalność: gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska, co oznacza między innymi, że przedsiębiorca ma obowiązek uwzględniania obowiązujących norm prawnych w działalności, gospodarczej, czego konsekwencją jest jej prowadzenie zgodnie z postanowieniami wydanego zezwolenia. Na rozprawie w dniu [...] r. Wiceprezes Zarządu M.S. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, a dodatkowo podkreślił, że ma szereg dokumentów i dowodów na tendencyjne działanie Starosty. Nadal posiada zezwolenie na produkcję "(...)" i żaden organ nie zakwestionował jego działania jako działania szkodzącego środowisku i ludziom, a co w jego ocenie jest jedynym warunkiem wygaśnięcia zezwolenia. Na pytanie Sądu stwierdził, że pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, dotyczące naruszeń warunków zezwolenia z [...] r. było związane z prowadzeniem doświadczeń z wdrożeniem masy (...) i nie pozostaje w związku z prowadzoną sprawą, jak i mandat jaki spółka zapłaciła za brak kosza na śmieci. Nadto wszystkie zalecenia wynikające z kontroli w [...] r. zostały wykonane i nie zrodziły żadnych konsekwencji. Podkreślił również, że zarzut braku drugiej kontroli odnosił się do drugiej kontroli starosty, a nie Urzędu Miasta. Zauważył przy tym, że w stosunku do Spółki wydano [...] innych decyzji, z których [...] zostało uchylonych a postępowanie umorzono Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U, Nr 153, póz. 12697 oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 12707 - zwanej dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania wykładni norm prawa materialnego. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art.134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Podstawowym aktem prawnym regulującym zasady postępowania z odpadami jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz.U. z 2010 r., Nr 185, poz.1243 ze zm.). Art. 30 tej ustawy określa kiedy uzyskane zezwolenie może być cofnięte. Zgodnie z przepisem art. 30 ust.1 ustawy o odpadach, "jeżeli posiadacz odpadów narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ /starosta/ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Jeżeli posiadacz odpadów, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania". A zatem przesłanką wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia jest nie tylko fakt naruszenia przepisów ustawy lub zezwolenia, ale również obowiązek wezwania przez organ do zaniechania naruszeń i nie dostosowanie się posiadacza odpadów do tego wezwania. W niniejszej sprawie pismem z dnia [...]r. Starosta wezwał skarżącego do niezwłocznego zaniechania naruszeń przepisów ustawy o odpadach oraz posiadanego zezwolenia R14 poprzez zaniechanie umieszczania na nim odpadów, które nie zostały określone w zezwoleniu (zezwolenie to znajduje się w aktach administracyjnych jako załącznik nr [...] do protokołu kontroli z dnia [...]r.). W wezwaniu tym pouczono Spółkę o treści art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach. Tym samym wezwanie do zaniechania naruszeń zostało sporządzone w sposób odpowiadający prawu. Starosta W. powziął wiadomości o nieprawidłowościach w wykonywaniu przez Spółkę udzielonego zezwolenia od Burmistrza Miasta R. (pismo z dnia [...]r. z wnioskami pokontrolnymi oraz pismo z dnia [...]r. w aktach sprawy). Podkreślenia wymaga fakt, iż do pisma z dnia [...]r. zostały załączone takie dokumenty jak: odpis protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach [...]r. do [...]r. wraz z załącznikami, dokumentacja fotograficzna z przeprowadzonej kontroli na nośniku CD, notatki służbowe Straży Miejskiej z interwencji na terenie Spółki wraz z dokumentacją fotograficzną oraz pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. z [...]r. i [...]r., a także notatkę spisaną w dniu [...]r. pomiędzy Burmistrzem Miasta R., a Prezesem firmy "A". W odpowiedzi na wezwanie Starosty W. Spółka pismem z dnia [...] r. odpowiedziała, iż nie narusza przepisów ustawy o odpadach i posiadanego zezwolenia. W dniu [...]r. Starosta W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, powołując się na art. 61 § 1 i 4 kpa oraz art. 30 ustawy o odpadach. Spółka nie kwestionowała wskazanych wyżej faktów, co więcej miała również możliwość brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazywała, że wszczęcie postępowania w sprawie uważa za przedwczesne, głównie z uwagi na fakt, iż trwała jeszcze kontrola przeprowadzana przez organ pierwszej instancji i podkreślała, iż nie narusza prawa i działa zgodnie z zezwoleniem jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Sąd podzielił stanowisko organów, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie odzysku odpadów wykorzystywanych do rekultywacji wyrobiska po byłej cegielni, na terenie przy ul. [...]w R. wbrew warunkom oznaczonym w wydanym zezwoleniu, a po stwierdzeniu takich okoliczności, na organie właściwym spoczywał obowiązek przeprowadzenia stosownych działań kontrolnych oraz obowiązek wezwania do zaniechania naruszeń. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ I instancji tj. Starosta spełnił przesłankę wezwania strony skarżącej do zaniechania naruszeń przepisów ustawy i posiadanego zezwolenia, a skarżąca mimo wezwania nie zaniechała dalszej działalności. Fakt nie spełnienia przez stronę skarżącą wymagań określonych w zezwoleniu R14 wynikał zarówno z protokołów kontroli przeprowadzonych przez Burmistrza Miasta R. w dniach [...]do [...]r. oraz ustaleń Starosty W. przedstawionych w protokole kontroli z dnia [...] r. ale także z kontroli przeprowadzonej w [...]r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w związku z interwencją Stowarzyszenia Moje Miasto i mieszkańców R. Z pisma WIOS z dnia [...]r. wynikało m.in. "Podczas kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących wypełniania warunków decyzji (z dnia [...] r.- dopisek Sądu), a mianowicie: - przekraczano ilości następujących odpadów poddanych odzyskowi w stosunku do ilości odpadów dopuszczonych do odzysku w powyższych decyzjach: w latach [...]r. odpady górnicze o kodzie 010412, w 2008 r. żużle paleniskowe o kodzie 100101, w [...] r. odpady z sortowania odpadów o kodzie 191209 - minerały. Należy zauważyć, że WIOS w K. po kontroli przeprowadzonej w Spółce "A" w [...] r. zarządzeniem pokontrolnym zobowiązał wiceprezesa spółki do przestrzegania warunków posiadanej decyzji zezwalającej na odzysk odpadów w zakresie rodzajów i ilości wykorzystywanych odpadów. - w [...]r. wykorzystano do rekultywacji wyrobiska odpady o kodzie 100208 oraz 101003, które nie zostały dopuszczone do odzysku w posiadanym zezwoleniu na odzysk odpadów, - do wypełniania wyrobiska od [...] r. wykorzystywana jest mieszanina odpadów pod nazwą "(...)", którą Spółka "A" traktuje jako produkt. Podczas kontroli ustalono, że do produkcji "(...)" zostały wykorzystane odpady, których nie uwzględnia opis patentowy, na podstawie którego opracowano technologię produkcji przedstawioną w normie zakładowej. Technologia produkcji "(...)" zakłada wykorzystanie takich odpadów jak kartony, gazety, opakowania kartonowe po napojach, szmaty z dodatkiem środków dezynfekujących, adsorpcyjnych oraz utwardzacza. Ustalono, że spółka w okresie [...]r. i [...]r. wykorzystała do produkcji "(...)" odpady skóry wygarbowanej zawierające chrom o kodzie 040108 (w [...] r. - 1871.64 t: [...] r. - 300 t), komunalne osady ściekowe o kodzie 190905 ([...] r. - 1724,16 t; 2[...] r. - 5806,38 t), odpady z mechanicznej obróbki odpadów o kodzie 191212 ([...] r. - 4000 t; [...] - 2675,78 t), osady z klarowania wody o kodzie 190902 ([...]r. - 575,16 t) oraz niewielkie ilości włókien tekstylnych oraz opakowań wielomateriałowych, nie stosowano natomiast żadnych z wyżej wymienionych dodatków. Podczas oględzin instalacji do produkcji "(...)" zlokalizowanej w W. przy ul. [...]stwierdzono, że fizycznie nie jest możliwe dozowanie osadów ściekowych do instalacji produkcyjnej, w skład której wchodzą urządzenia rozdrabniające (według informacji udzielonej przez przedstawiciela spółki zmielone odpady były mieszane z osadami ściekowymi na placu magazynowym, co jest niezgodne z decyzją Starosty W. z dnia [...]r. zezwalającej na odzysk odpadów w linii technologicznej (...), a następnie wywożone do wyrobiska w R.). Na podstawie przedstawionych dokumentacji techniczno-ruchowych dla urządzeń mielących zainstalowanych na linii produkcyjnej "(...)" ustalono, ze wydajność tych urządzeń wynosi max. 400 kg/godz. w związku z czym odzysk powyższych ilości odpadów polegający m.in. na ich rozdrobnieniu nie jest możliwy przy zastosowaniu tych urządzeń. Zdaniem Inspektoratu mieszaniny odpadów pn. "(...)", wytworzonej przez mechaniczne rozdrobnienie i wymieszanie odpadów, nie można uznać za produkt, zwłaszcza, że żaden z odpadów wykorzystanych do jej wytworzenia nie jest dopuszczony do odzysku decyzją Starosty W. z dnia [...]r. zezwalającej na odzysk odpadów wykorzystywanych do wypełnienia wyrobiska, jak również nie jest uwzględniony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...]r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami." Dalej [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. podkreślił, iż biorąc pod uwagę stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości w zakresie przestrzegania warunków zezwolenia R14 oraz niezastosowanie się Spółki do zarządzeń pokontrolnych wydanych po kontroli przeprowadzonej w [...] r. w zakresie przestrzegania warunków decyzji zezwalającej na odzysk odpadów, jak również fakt, że w [...] r. Spółka była już wzywana do zaniechania naruszeń, działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tj. z 2007 r., Dz.U. Nr 44, poz. 287 z późn. zm.), wnosił o wszczęcie przez Starostę W. postępowania administracyjnego w trybie art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w celu cofnięcia zezwolenia R14. Sąd biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Podnoszona przez skarżącą okoliczność naruszenia przez organ II instancji art. 36 § 1 Kpa przez wydanie rozstrzygnięcia po upływie przedłużonego terminu i naruszenia art. 8 Kpa nie mogło odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku gdyż nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga fakt, iż postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] wyznaczono termin załatwienia sprawy do dnia [...]r., a zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...]r. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. W niniejszej sprawie Sąd skargi nie uwzględnił ponieważ stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł odnieść spodziewanych rezultatów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ art 7 i 77 Kpa, ponieważ materiał dowodowy zebrany w sprawie został przeanalizowany i oceniony zgodnie z prawem. Podkreślić należy, że wyjaśnienia skarżącej pozostawały w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem, a skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie innych dowodów. Należy w tym miejscu wskazać stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż "Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej" (tak wyrok z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1771/10, LEX nr 9644020). W takich okolicznościach faktycznych zarzuty skarżącego, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie, albowiem stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony prawidłowo, co znajdowało odzwierciedlenie mi.in. w protokołach przeprowadzonych kontroli. Sąd podzielił również stanowisko organów, iż nie naruszono przepisów ustawy o odpadach, w szczególności art. 30 ust. 1 i 2. Podkreślenia wymaga fakt, iż zarówno pisma Burmistrza Miasta R., jak i Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. wskazywały na konieczność przeprowadzenia przez Starostę W. postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia R14, a po bezskutecznym wezwaniu skarżącej do niezwłocznego zaniechania naruszeń ustawy, wydania decyzji w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) skargę oddalił.