II OSK 1582/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA del. Janusz Furmanek (spr.) Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 103/10 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt IV SA/Po 103/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., i art. 104 K.p.a., odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...], na działce nr [...] z arkusza mapy [...], obręb J., w Poznaniu, przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji powołując się na wyniki przeprowadzonej wizji w terenie i analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze, którego wniosek dotyczy stwierdzono, iż ów teren pełni funkcję usługową – zabudowany jest budynkiem, w którym mieści się warsztat samochodowy. Proponowana lokalizacja stacji bazowej na terenie działki położonej przy ul. [...] przewiduje posadowienie stacji bazowej w rejonie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wysokość zabudowy w tym obszarze nie przekracza 2 kondygnacji nadziemnych (w tym poddasze użytkowe) maksymalnie 9,00 m. W pobliżu (ok. 270 m) przy ul. [...] 403 istnieje już analogiczna konstrukcja (maszt na budynku mieszkalnym jednorodzinnym) o wysokości ok. 17,00 m. W związku z tym istnieje możliwość budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, jednak do wysokości istniejącego już masztu na działce przy ul. [...] 403. Zasadnym byłoby, gdyby proponowaną stację bazową, tj. antenę zainstalowano na już istniejącym maszcie na dachu budynku przy ul. [...] 403. Taka lokalizacja anten na już istniejącym maszcie nie wprowadziłaby kolejnego masztu, który zupełnie nie pasuje do niskiej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ingeruje w skończoną całość urbanistyczną ul. [...]. W związku z tym zwrócono się do inwestora o stanowisko dotyczące korekty złożonego wniosku w zakresie zmiany wysokości masztu lub ewentualnego zlokalizowania anten na już istniejącym maszcie przy ul. [...] 403 i wezwano go do zmiany konstrukcji masztu z formy wieży kratowej przypominającej zabudowę przemysłową na formę słupa, która już występuje na analizowanym terenie – słupy pod linie energetyczne. Wnioskodawca nie wprowadził korekty do swojego wniosku. Prezydent Miasta Poznania odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na nie spełnienie wymogów z art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Odwołania od decyzji z [...] czerwca 2009r. wnieśli: uczestnik L. G. i [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy zarzucając naruszenie: art. 7 Konstytucji w związku z art. 56 u.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; art. 7 i art. 77 K.p.a. polegające na dokonaniu pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego; art. 107 § 3 K.p.a. przez nie wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł, powodów, dla których dowodom przedstawionym przez inwestora odmówił wiarygodności; art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wymogiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy tym słusznego interesu wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] października 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 2 K.p.a. i art. 56, art. 60 ust. 4 u.p.z.p. uchyliło decyzję z [...] czerwca 2009r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z powołaniem się na naruszenie zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju jest niedopuszczalna. By odmówić lokalizacji takiej inwestycji należy wskazać konkretny przepis prawa, z którym zamierzenie byłoby sprzeczne. Nie można powoływać się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ nie może wzywać inwestora do korekty wniosku, może ewentualnie zaproponować zmianę wniosku, ale tylko wtedy gdyby wniosek po zmianie nie odbiegał znacznie od pierwotnej wersji. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczynane jest bowiem na wniosek zainteresowanego i to wnioskodawca określa przedmiot swego wniosku. Jeśli przeprowadzone postępowanie wskazuje, że nie będzie możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem, organ prowadzący postępowanie może zaproponować zmianę wniosku, ale nie wzywać do zmiany wniosku. Jeśli wniosek dotyczy inwestycji pozostającej w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy winien wydać decyzję pozytywną. W art. 60 ust. 4 u.p.z.p. wprowadzono wymóg sporządzania projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów i architektów. Wymóg ten odnosi się do merytorycznej części decyzji (do elementów określonych w art. 54 u.p.z.p.). Projekt decyzji podpisany przez osobę, o której mowa w ust. 4 i stosowny dowód potwierdzający jej członkostwo w samorządzie urbanistów lub architektów, winny zostać dołączone do akt sprawy. Ich brak może bowiem prowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W aktach sprawy brak jest kserokopii takiego dokumentu. Naruszenie przez Prezydenta Miasta Poznania wskazanych wyżej przepisów, a także konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, uniemożliwiało zastosowanie instytucji reformacji i skutkowało koniecznością wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. W skardze na decyzję z [...] października 2009r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o jej uchylenie w części przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zarzuciła uchybienie przepisom: art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części; art. 136 K.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 K.p.a. było wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy; art. 15 K.p.a. polegające na nie poddaniu sprawy drugiemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, przez co naruszona została ustrojowa zasada postępowania administracyjnego; art. 7 K.p.a. polegające na ograniczeniu się organu drugiej instancji do kontroli zasadności argumentów przytoczonych przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji i nie podjęciu kroków niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, iż w decyzji z dnia [...] października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, że aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy wskazać konkretny przepis prawa, z którym zamierzenie byłoby sprzeczne, czego jednak w decyzji z [...] czerwca 2009r. nie uczyniono. Sąd podzielił stanowisko organu drugiej instancji w kwestii dokonania przez organ pierwszej instancji pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie wykazania faktów i dowodów, na których się oparto przy wydaniu decyzji odmownej. Wskazał, że uzasadnienie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na racjonalnych przesłankach, wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. W uzasadnieniu winny znaleźć się wyniki analizy warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W sporządzonej w dniu 21 marca 2009r. analizie funkcji cech zagospodarowania terenu (w dniu 25 marca 2009r. sporządzono jedynie wyniki analizy), w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy stwierdzono jedynie, że owa inwestycja naruszy zasady kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju będących wytycznymi w przeznaczeniu terenu na określone cele oraz ustalaniu zasad ich zagospodarowania. By odmówić lokalizacji takiej inwestycji, nie wystarczy powołanie się na naruszenie ładu przestrzennego, lecz należy wykazać, mając oparcie w zebranym materiale dowodowym, że wnioskowana przez inwestora lokalizacja inwestycji jest niezgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest art. 138 § 2 K.p.a. Ten typ decyzji kasacyjnej różni się od decyzji kasacyjnej typowej tym, że może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 K.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: a) organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, b) postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W takich przypadkach organ odwoławczy, by dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Kolegium zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. prawidłowo uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przeciwko możliwości reformatoryjnego orzeczenia w niniejszej sprawie przemawiał nadto wzgląd na specyfikę postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro uchyleniu uległa decyzja z [...] czerwca 2009r., to tym samym uchylony został stanowiący jej integralną część załącznik i nie mógł być on wykorzystany jako załącznik do innej decyzji – w tym postulowanej przez skarżącą decyzji reformatoryjnej. Zniweczeniu uległ też projekt decyzji i projekt załączników. Niezachowanie obowiązku z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., stanowi rażące naruszenie prawa i może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponieważ organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym nie może orzec o nieważności decyzji pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Nadto sąd wskazał, że Prezydent Miasta (jako organ właściwy; art. 60 ust. 1 u.p.z.p.) ponownie rozpatrując sprawę, obowiązany będzie powierzyć sporządzenie: analizy (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.), załączników graficznych do decyzji, z zaznaczeniem na mapie obszaru analizy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, która ujawni swe uprawnienia przy pomocy uwierzytelnionego odpisu stosownego dokumentu, złożonego do akt sprawy, powoływanego w poszczególnych projektach (art. 60 ust. 4 u.z.p.z.). Projekt decyzji, z przywołaniem owych uprawnień co do osoby sporządzającej projekt decyzji w zakresie merytorycznej części tej decyzji (elementów określonych w art. 54; art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), wraz z projektami załączników, prześle do właściwych podmiotów, celem uzyskania uzgodnień (art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżyła go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, polegające na niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, ze względu na oddalenie skargi, pomimo iż decyzja organu drugiej instancji była wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 136 i art. 107 K.p.a.; 2. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez: niewłaściwe zastosowanie art. 60 u.p.z.p. do inwestycji celu publicznego, błędną wykładnię art. 53 ust. 3 u.p.z.p., polegającą na przyjęciu, że analiza o której mowa w przepisie winna stanowić załącznik do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy załącznikiem jest jedynie mapa (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.). Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania w pierwszej i drugiej instancji, według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, błędnie przyjął, że organ drugiej instancji zgodnie z prawem uchylił decyzję Prezydenta Miasta Poznania o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a dalej przekazał ją temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W przekonaniu skarżącej organ drugiej instancji miał obowiązek wydać decyzję reformatoryjną. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, iż uchylenie decyzji było konieczne ze względu na uchylenie załącznika do niej, w postaci analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudów, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Podniosła, że art. 54 u.p.z.p. stanowi o tym, co powinna zawierać decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Nie jest przy tym wskazane, jakoby analiza z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., miała stanowić załącznik do decyzji. Sąd dokonał w tej mierze błędnej wykładni przepisu. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, ustalone w oparciu o przeprowadzoną w toku postępowania analizę, określa się w samej treści decyzji Jedynym załącznikiem do decyzji lokalizacyjnej jest mapa, którą składa razem z wnioskiem inwestor (art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p.). Co za tym idzie, organ drugiej instancji miał możliwość wydania reformatoryjnego rozstrzygnięcia w sprawie. Jest to tym bardziej zasadne, że gdyby przyjąć założenie, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji uchyla jednocześnie załączoną analizę, a tym samym uniemożliwia wydanie decyzji innej niż przekazująca sprawę do ponownego rozstrzygnięcia, to wówczas art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie mógłby być nigdy stosowany. Kolegium mogło zlecić przygotowanie projektu decyzji uprawnionej do tego osobie i projekt ten uzgodnić, co nie stanowi przekroczenia granic art. 136 K.p.a. Kolegium nie wskazało w swojej decyzji powodów niezastosowania uprawnień z art. 136 K.p.a., czym niewątpliwie naruszyło wymagania normy wyartykułowanej w art. 107 K.p.a. Zdaniem spółki już choćby ten fakt powinien zadecydować o uchyleniu przez sąd decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w uzasadnieniu wyroku powołał się na przepisy regulujące decyzję o warunkach zabudowy a nie decyzję lokalizacyjną. Decyzje te są odmiennie uregulowane w ustawie, i tak art. 60 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania do inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył nie tylko przepisy postępowania, ale również przepisy prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjna Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie miała miejsce sytuacja o jakiej stanowi art. 138 § 2 K.p.a. Prezydent Miasta Poznania oparł decyzja na bardzo ogólnych przesłankach, które nie mogły być podstawą do odmowy wydania pozytywnej decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego. Decyzję tę oparto na naruszeniu zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, będących podstawowymi wytycznymi w przeznaczaniu terenu na określone cele oraz ustalaniu zasad ich zagospodarowania i zabudowy, a także sprzecznością ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Poznania. Kolegium nie mogło wydać decyzji orzekającej co do istoty, bowiem w celu wydania pozytywnej decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego należałoby przeprowadzić postępowanie w znacznej części, m.in. powołać urbanistę w celu opracowania projektu decyzji, sporządzić analizę, czy też ustalić czy nie zachodzi konieczność występowania do poszczególnych organów o stosowne opinie i uzgodnienia. Stąd niemożliwym było zastosowanie instytucji reformacji. Naruszałoby to bowiem zawartą w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania. Kolegium podniosło także, iż art. 64 ust. 1 u.p.z.p. odsyła do odpowiedniego stosowania regulacji zawartych w art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 – 5a, art. 54, art. 55 i art. 56, a dotyczących decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza normy wyznaczone zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie można się z nimi zgodzić. Przepisy te są przepisami ustrojowymi i określają, w jaki sposób sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości i kryterium kontroli, a zatem samodzielnie nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej, gdyż przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne zawiera ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chybiony jest też zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 i art. 107 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że Prezydent Miasta Poznania w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] dokonał w sposób pobieżny oceny stanu faktycznego i nie wskazał dowodów, na których oparł się wydając odmowną decyzję, szczególnie ze względu na treść art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 lipca 2010 r. Zgodnie z tym przepisem nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora musi wykazać niezgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi lub wskazać okoliczności określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które były powodem wydania negatywnego rozstrzygnięcia. Tutaj organ I instancji powołał się jedynie na niespełnienie wymogów określonych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, przeciwko możliwości wydania reformatoryjnego orzeczenia przemawia też specyfika postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Projekty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy sporządza osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną. Formalnym ujęciem tego wymogu jest brzmienie art. 50 ust. 4 (dotyczącego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz art. 60 ust. 4 (dotyczącego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Oba te przepisy ustawodawca sformułował identycznie, a więc powołanie w uzasadnieniu przez Sąd art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy tutaj dodać, że niezachowanie obowiązku przewidzianego w tych przepisach będzie zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa i może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.