IV SA/Po 103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski ( spr ) WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi [...] z o.o w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji oddala skargę Wnioskiem z dnia 01 grudnia 2008 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie [...][...] (dalej Spółka) wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] Sp. z o.o. [...] na działce nr [...] w Poznaniu przy ul. G. [...] (k. 1-17 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2009 r.) Prezydent Miasta P. (dalej P.) na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm., dalej upzp) i art. 104 kpa, odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej [...] Sp. z o.o. [...], na działce nr [...] z arkusza mapy [...], obręb J., w P., przy ul. G. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że planowaną inwestycję przewidziano na terenie nie objętym obecnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym, zgodnie z art. 50 upzp, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ, zgodnie z art. 53 ust. 4 i 5 upzp, wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich (dalej ZDM) o uzgodnienie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 26 marca 2009 r., ZDM zaopiniował pozytywnie ową inwestycję. W wyniku przeprowadzonej wizji w terenie i analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze, którego wniosek dotyczy ustalono, że ów teren pełni funkcję usługową - zabudowany jest budynkiem, w którym mieści się warsztat samochodowy. Proponowana lokalizacja stacji bazowej na terenie działki położonej przy ul. G. [...] przewiduje posadowienie stacji bazowej w rejonie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wysokość zabudowy w tym obszarze nie przekracza 2 kondygnacji nadziemnych ( w tym poddasze użytkowe) maksymalnie 9,00 m. W pobliżu (ok. 270 m) przy ul. G. [...] istnieje już analogiczna konstrukcja (maszt na budynku mieszkalnym jednorodzinnym) o wysokości ok. 17,00 m – wysokość budynku wraz z masztem, widoczna z miejsca proponowanej lokalizacji kolejnej stacji bazowej. W związku z tym istnieje możliwość budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, jednak do wysokości istniejącego już masztu na działce przy ul. G. [...]. Zasadnym byłoby, gdyby proponowaną stację bazową tj. antenę zainstalowano na już istniejącym maszcie na dachu budynku przy ul. G. [...]. Taka lokalizacja anten na już istniejącym maszcie nie wprowadziłaby kolejnego masztu, który zupełnie nie pasuje do niskiej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ingeruje w skończoną całość urbanistyczną ul. G. W związku z tym zwrócono się do inwestora o stanowisko dotyczące korekty złożonego wniosku w zakresie zmiany wysokości masztu lub ewentualnego zlokalizowania anten na już istniejącym maszcie przy ul. G [...] i wezwano go do zmiany konstrukcji masztu z formy wieży kratowej przypominającej zabudowę przemysłową na formę słupa, która już występuje na analizowanym terenie – słupy pod linie energetyczne. Wnioskodawca nie wprowadził korekty do swego wniosku i organ ponownie stwierdził, wskazując owe argumenty, że: dwa maszty oddalone od siebie o około 270 m zmienią diametralnie panujące w tym rejonie stosunki przestrzenne; obszar utraci całkowicie charakter niskiej zabudowy jednorodzinnej na rzecz charakteru przemysłowo-produkcyjnego. Prezydent odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na nie spełnienie wymogów z art. 1 ust. 1 i 2 upzp. Posiadane przez Wnioskodawcę pozytywne uzgodnienia pochodzące od organów współopiniujących inwestycję nie przesądzają o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem Wydział Urbanistyki i Architektury rozpatruje zebrane w sprawie materiały pod kątem urbanistyki i architektury. W związku z tym tutejszy organ winien stać na straży ładu przestrzennego (k. 79-84 akt administracyjnych). Odwołania od decyzji z 16 czerwca 2009 r. wnieśli: uczestnik L.G. (k. 6-10 akt SKO) i pełnomocnik Spółki adwokat M.P. (dalej Pełnomocnik). Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty, zarzucając naruszenie: art. 7 Konstytucji w związku z art. 56 upzp polegające na wydaniu decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; art. 7 i 77 kpa polegające na dokonaniu pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego; art. 107 § 3 kpa przez nie wskazanie faktów i dowodów, na których organ się oparł, powodów, dla których dowodom przedstawionym przez inwestora odmówił wiarygodności; art. 8 kpa przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wymogiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy tym słusznego interesu wnioskodawcy. Pełnomocnik podniósł, że organ nie ma uprawnień, by w toku postępowania wzywać Wnioskodawcę do zmiany lokalizacji czy samej konstrukcji planowanej inwestycji (k. 19-24 akt SKO). Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2009 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej SKO bądź Kolegium) na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 2 kpa i art. 56, art. 60 ust. 4 upzp uchyliło decyzję z [...] czerwca 2009 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w toku postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego, dnia 25 marca 2009 r. sporządzono analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. W analizie tej stwierdzono, że owa inwestycja naruszy zasady kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, będących podstawowymi wytycznymi w przeznaczeniu terenu na określone cele oraz ustalaniu zasad ich zagospodarowania i zabudowy. W analizie wskazano, że wysokość zabudowy w rejonie analizowanym nie przekracza 2 kondygnacji nadziemnych o wysokości max. 9 m; w pobliżu istnieje już analogiczna konstrukcja – maszt na budynku mieszkalnym o wysokości około 17 m wraz z budynkiem. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z powołaniem się na naruszenie zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, będących podstawowymi wytycznymi w przeznaczeniu terenu na określone cele oraz ustalaniu zasad ich zagospodarowania i zabudowy jest niedopuszczalna. By odmówić lokalizacji takiej inwestycji należy wskazać konkretny przepis prawa, z którym zamierzenie byłoby sprzeczne. Ugruntowane orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazuje, że tak zwany ład przestrzenny nie może być uznany za przepis odrębny, z którym zamierzenie inwestycyjne ma być zgodne. Nie można powoływać się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ nie może wzywać inwestora do korekty wniosku, może ewentualnie zaproponować zmianę wniosku, ale tylko wtedy gdyby wniosek po zmianie nie odbiegał znacznie od pierwotnej wersji. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczynane jest bowiem na wniosek zainteresowanego i to wnioskodawca określa przedmiot swego wniosku. Jeśli przeprowadzone postępowanie wskazuje, że nie będzie możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem, organ prowadzący postępowanie może zaproponować zmianę wniosku, ale nie wzywać do zmiany wniosku. Prezydent dnia 14 kwietnia 2009 r. wezwał do zmiany zakresu wniosku przez zmianę wysokości masztu jak również zmianę samej konstrukcji planowanej inwestycji. Powyższe znacznie odbiega od pierwotnej wersji wniosku inwestora, a zarzut Odwołującego w tej kwestii jest zasadny. Słusznym są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 8, 77 i 107 kpa. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji pozostającej w zgodzie z przepisami upzp i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy winien wydać decyzję pozytywną. W art. 60 ust. 4 upzp wprowadzono wymóg sporządzania projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów i architektów. Wymóg ten odnosi się do merytorycznej części tej decyzji (do elementów określonych w art. 54 upzp). Projekt decyzji podpisany przez osobę, o której mowa w ust. 4 i stosowny dowód potwierdzający jej członkostwo w samorządzie urbanistów lub architektów, winny zostać dołączone do akt sprawy. Ich brak może bowiem prowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. W aktach sprawy brak kserokopii takiego dokumentu. Naruszenie przez Prezydenta wskazanych wyżej przepisów, a także konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, uniemożliwia zastosowanie instytucji reformacji i skutkuje koniecznością wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 2 kpa. Konwalidowanie bowiem wadliwego postępowania organu I instancji, w świetle opisanych uchybień, naruszałoby zawartą w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Naruszenie przepisów kpa co do zasady ogólnych i szczególnych dotyczących dowodów i ich oceny powoduje, ze niemożliwe jest zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego (k. 43-47 akt SKO). W skardze na decyzję z [...] października 2009 r. Pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie w części przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając uchybienie przepisom: art. 138 § 1 pkt 2 kpa polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji gdy rozstrzygniecie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części; art. 136 kpa polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 kpa było wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy; art. 15 kpa polegające na nie poddaniu sprawy drugiemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, przez co naruszona została ustrojowa zasada postępowania administracyjnego; art. 7 kpa polegające na ograniczeniu się organu II instancji do kontroli zasadności argumentów przytoczonych przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, nie podejmując kroków niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy, czym niewątpliwie organ naruszył interes Skarżacej (k. 2-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując jednocześnie, że decyzję odmowną oparto na bardzo ogólnych przesłankach, które nie mogły być podstawą do odmowy wydania pozytywnej decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W celu wydania pozytywnej decyzji w sprawie takiej lokalizacji należałoby m. in. opracować ponownie projekt decyzji, sporządzić analizę urbanistyczną, sporządzić załączniki graficzne do decyzji i analizy z zaznaczeniem na mapie obszaru analizy. Stąd niemożliwym było zastosowanie instytucji reformacji, bowiem naruszałoby to zawartą w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania (k. 15-15a akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz.U. 253/02/1269 ze zm., dalej: usa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 2 usa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 56 upzp nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – podobnie jak i decyzja o warunkach zabudowy – ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie ma więc luzu decyzyjnego (uznanie administracyjne), ani swobody interpretacyjnej, innych niż przewidziane w przepisach odrębnych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na nieprzekraczalne granice ustalenia warunków i zasad zagospodarowania oraz zabudowy w decyzji. Zatem to prawo determinuje treść decyzji. Decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią więc, w świetle komentowanej ustawy, typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeśli stwierdzi niezgodność, ma obowiązek wydać decyzję odmowną; jeśli jej nie stwierdzi, ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy ("Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod redakcją Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck 2008 s. 452-453 nb 2, CH. Beck 2009 s. 453-454 nb 2). Jak wynika z uzasadnienia decyzji z 16 czerwca 2009 r., przesłanką odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego było niespełnienie wymogów z art. 1 ust. 1 i 2 upzp, określających zasady kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, będącymi podstawowymi wytycznymi w przeznaczeniu terenu na określone cele oraz ustaleniu zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, sformułowana została w art. 1 ust. 2 pkt 1 upzp. Zasada ta ma charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji odmownej z art. 56 upzp. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (wyrok WSA w Poznaniu z: 18.9.2007 r. II SA/Po 245/07; 04.11.2009 r. IV SA/Po 477/09, dostępne w Internecie na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). W decyzji z dnia [...] października 2009 r., Kolegium prawidłowo wskazało, że aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy wskazać konkretny przepis prawa, z którym zamierzenie byłoby sprzeczne, czego jednak w decyzji z [...] czerwca 2009 r. nie uczyniono. Rację ma Kolegium także w kwestii dokonania przez organ I instancji pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie wykazania faktów i dowodów, na których się oparto przy wydaniu decyzji odmownej. Uzasadnienie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na racjonalnych przesłankach, wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. W uzasadnieniu winny znaleźć się wyniki analizy warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 3 upzp, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwu elementów. Po pierwsze, jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 upzp). Po drugie, jest to analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 3 upzp). W konsekwencji organ winien zbadać ustawodawstwo w zakresie materialnego prawa administracyjnego po to, by ustalić unormowania obejmujące obszar planowanej inwestycji oraz unormowania dotyczące charakteru samej inwestycji, ze względu na jej typ. Na podstawie tych regulacji, zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także aktów wydanych na ich podstawie, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek określić warunki i zasady zagospodarowania, w tym zabudowy przedmiotowego terenu. [...] Źródłem tych zasad i warunków nie jest jednak wola organu, lecz prawo powszechnie obowiązujące ("Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego C.H. Beck 2008 s. 440 nb 2, s. 422-423 nb 3; C.H. Beck 2009 s. 442 nb 2, s. 424 nb 3). W sporządzonej dnia 21 marca 2009 r. analizie funkcji cech zagospodarowania terenu (dnia 25 marca 2009 r. sporządzono jedynie wyniki analizy; k. 66-68, 78 akt administracyjnych), w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy stwierdzono jedynie, że owa inwestycja naruszy zasady kształtowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju będących wytycznymi w przeznaczeniu terenu na określone cele oraz ustalaniu zasad ich zagospodarowania. Jak wskazano wyżej, by odmówić lokalizacji takiej inwestycji, nie wystarczy powołanie się na naruszenie ładu przestrzennego, lecz należy wykazać, mając oparcie w zebranym materiale dowodowym, że wnioskowana przez inwestora lokalizacja inwestycji jest niezgodna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest art. 138 § 2 kpa. Ten typ decyzji kasacyjnej różni się od decyzji kasacyjnej typowej tym, że może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 kpa przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: a) organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, b) postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W takich przypadkach organ odwoławczy, by dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Zgodnie bowiem z treścią art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydanie 10 C.H. Beck Warszawa 2009 s. 492-493 nb 8). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego co do zasad ogólnych i szczególnych, dotyczących dowodów i ich oceny powoduje, że niemożliwe jest zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa - to jest przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji wydanie decyzji kasacyjnej nie narusza art. 138 § 2 kpa (wyrok NSA w Warszawie z 20.11.2000 r. II SA 2722/99 Lex 53452; wyrok WSA w Gdańsku z 05.11.2009 r. III SA/Gd 360/09 LEX 531584 ; wyrok NSA z 10.4.1997 r. I SA/Po 1237/96, POP 3/98/92). Kolegium, zgodnie z art. 138 § 2 kpa, prawidłowo uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bowiem rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przeciwko możliwości reformatoryjnego orzeczenia w niniejszej sprawie przez Kolegium przemawiał nadto wzgląd na specyfikę postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest w niniejszej sprawie prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 upzp; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.4.2009 r., II OSK 513/08). Utrwalonym w orzecznictwie Sądów Administracyjnych jest pogląd, że projekt decyzji o warunkach zabudowy (in casu - o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) winien być przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym – wraz z załącznikami stanowiącymi integralną jej część (wyrok WSA w Warszawie z: 6.6.2006 r., IV SA/Wa 140/06; 9.1.2007 r., IV SA/Wa 1814/06; 21.11.2007 r., IV SA/Wa 1428/07; wyrok WSA w Krakowie z: 8.9.2008 r., II SA/Kr 219/07). Sporządzenie projektu winno być powierzone osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, jako podmiotowi posiadającemu wymagane kwalifikacje specjalne, projekt decyzji przez nią podpisany a stosowny dowód potwierdzający jej członkostwo w samorządzie urbanistów albo architektów, winien być dołączony do akt sprawy; adnotacja o sporządzeniu projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, winna znajdować się na oryginale decyzji wydawanej w przedmiocie warunków zabudowy (art. 60 ust. 4 upzp; wyrok WSA w Krakowie z: 13.2.2007 r., II SA/Kr 740/06; wyrok WSA w Warszawie z: 7.11.2007 r., IV SA/Wa 1803/07). Skoro uchyleniu uległa decyzja z 16 czerwca 2009 r., to tym samym uchylony został stanowiący jej integralną część jej załącznik (k. 82 akt administracyjnych) i nie mógł być on wykorzystany jako załącznik do innej decyzji – w tym postulowanej przez Skarżącą decyzji reformatoryjnej; zniweczeniu uległ też projekt decyzji i projekt załączników (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. Z 9.7.2008 r., II SA/Go 732/07). Niezachowanie obowiązku z art. 60 ust. 4 upzp, stanmowi rażące naruszenie prawa i może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wyrok WSA w: Gdańsku z 27.3.2008 r., II SA/Gd 574/07; 17.11.2009 r., II SA/Ol 882/09). Ponieważ organ II instancji w postępowaniu odwoławczym nie może orzec o nieważności decyzji I instancji, SKO miało obowiązek orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji (B. Adamiak – op. cit. s. 494 nb 9). Prezydent Miasta (jako organ właściwy; art. 60 ust. 1 upzp) ponownie rozpatrując sprawę, obowiązany będzie powierzyć sporządzenie: analizy (art. 53 ust. 3 upzp), załączników graficznych do decyzji, z zaznaczeniem na mapie obszaru analizy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, która ujawni swe uprawnienia przy pomocy uwierzytelnionego odpisu stosownego dokumentu, złożonego do akt sprawy, powoływanego w poszczególnych projektach (art. 60 ust. 4 uzpz). Projekt decyzji, z przywołaniem owych uprawnień co do osoby sporządzającej projekt decyzji w zakresie merytorycznej części tej decyzji (elementów określonych w art. 54; art. 60 ust. 4 upzp), wraz z projektami załączników, Prezydent prześle do właściwych podmiotów, celem uzyskania uzgodnień (art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 upzp). W niniejszej sprawie niemożliwe było zatem przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W związku z powyższym Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku jh