I OSK 2011/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.), Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia del. WSA Marian Wolanin, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 846/10 w sprawie ze skargi M. L.-B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 846/10 oddalający skargę M. L. – B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie sprawy: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku M. L.-B., nie zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] J.-K. do działki nr ew. [...] w miejscowości Ś. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że M. L.-B. wystąpiła o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] J.-K. do obsługi budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w miejscowości Ś. Organ stwierdził, że działka o nr ew. [...] powstała z podziału działki macierzystej nr ew. [...], która posiada dwa włączenia do drogi krajowej nr [...], tj. przez działkę nr ew. [...], lub poprzez działkę nr ew. [...]. Droga krajowa nr [...] J.-K. na całym jej przebiegu zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 z dnia 18 grudnia 2008 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP), a zgodnie z § 9 ust 1, pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie jest drogą o ograniczonej dostępności, gdzie lokalizacja zjazdów jest dopuszczalna wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zauważył, że przepisy szczególne, w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP stawiają nader surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać tej klasy drogi, tak, aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Z faktu zaś przylegania działki do drogi krajowej nie można wywodzić konieczności i obowiązku zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej poprzez odrębny bezpośredni zjazd z drogi krajowej. Na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje bardzo duże natężenie ruchu drogowego, które według Generalnego Pomiaru Ruchu, w 2005 r. (który jest pomiarem aktualnym, gdyż wykonywany jest raz na 5 lat) wynosiło 18 894 pojazdów na dobę i ulega zwiększeniu. Bezsprzecznym jest fakt, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i ich częstotliwość występowania. Organ przyjął, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. W rozpatrywanej sprawie brak jest istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, bowiem działka nr ew. [...] jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] istniejącymi zjazdami. Lokalizacja zjazdu nie spełnia warunku określonego w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie, z którym "stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu". Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku M. L.-B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w okolicznościach faktycznych nie można dopatrzyć się istnienia wyjątkowej sytuacji uzasadniającej uwzględnienie żądania strony, której interes zasadniczo jest zaspokojony, ponieważ działka nr [...] już od dawna ma zapewniony dojazd od ogólnodostępnej drogi wewnętrznej (działka nr [...]), łączącej się nie tylko z inną ogólnodostępną drogą wewnętrzną (działka nr [...]), do której jest wykonany zjazd z drogi krajowej nr [...], ale także z jeszcze inną ogólnodostępną drogą wewnętrzną (działka nr [...]), która posiada połączenie z drogą gminną (działka nr [...]), przecinającą drogę krajową nr [...] (skrzyżowanie). Organ przyjął, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do przedmiotowej nieruchomości stanowiłoby zaś naruszenie wyżej wskazanego przepisu i pozostawałoby w sprzeczności z ważnym interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego nad interesem indywidualnym. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. L. – B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 846/10 oddalił skargę M. L. – B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r., uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wynika, że budowa zjazdu a zatem połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną bezpośrednio przy drodze, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w powołanym przez organ rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jedną z podstawowych zasad - w odniesieniu do zjazdów z drogi - wymienia § 77 ww. rozporządzenia, w myśl, którego zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych. Zjazdy nie mogą być wykonane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (§ 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia) i w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę (art. 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia) oraz na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (§ 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia). Sąd I instancji przyjął – za organem administracji - że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Zasada ta może negatywnie wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności, jednak prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Ograniczenie własności, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie uwzględnia wymagania przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jak i ogólne zasady wynikające z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Sąd wskazał, że z faktu graniczenia nieruchomości skarżącej z drogą krajową nr [...] nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do tej drogi publicznej poprzez odrębny, bezpośredni zjazd z tej drogi krajowej. Pojęcie dostępu do drogi zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w świetle, którego dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Analogicznie zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Sąd wyliczył, że działka nr [...] posiada możliwość dostępu do drogi publicznej, ma powiązanie z drogą krajową nr [...]: - przez działkę o nr [...] (ogólnodostępna droga wewnętrzna), a następnie przez działkę o nr [...] (ogólnodostępna droga wewnętrzna), do której jest wykonany zjazd z drogi krajowej nr [...] oraz - przez działkę o nr [...] (ogólnodostępna droga wewnętrzna), następnie przez działkę o nr [...] (ogólnodostępna droga wewnętrzna) do działki o nr [...] (droga gminna) przecinająca drogę krajową nr [...] (skrzyżowanie). Ponadto Sąd uznał, że względy bezpieczeństwa ruchu związane ze znaczną intensywnością ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] zdecydowanie przeciwstawiają się tworzeniu dodatkowego zjazdu z tej drogi na indywidualną nieruchomość skarżącej. Sąd I instancji ocenił, że zaskarżona decyzja zapadła po rozważeniu całości materiału dowodowego sprawy z punktu widzenia dostępności przedmiotowej działki do drogi publicznej i bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stanowisko organu administracyjnego, że udzielenie zgody na lokalizacje zjazdu zmniejszyłoby bezpieczeństwo w ruchu drogowym na drodze nr [...] nie jest dowolne i mieści się w granicach uznania administracyjnego, a co za tym idzie istnieją podstawy faktyczne i prawne do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. L. – B. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) zarzucono zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na braku odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. polegający na nie uchyleniu decyzji GDDKiA, pomimo, że w toku postępowania organ nie zbadał całego materiału dowodowego, tj. nie przeprowadził wnioskowanego dowodu z oględzin i nie rozważył w sposób właściwy zebranych dowodów w sprawie mając na uwadze zasadę uwzględnienia słusznego interesu stron w postępowaniu i zaufania do działania organów administracyjnych. 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 43, poz. 430) polegające na przyjęciu, iż usytuowanie zjazdu publicznego stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego nie precyzując na czym to zagrożenie może polegać. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. L. – B. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 846/10, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art.174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwojakiego rodzaju podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacyjnych wniesionego środka odwoławczego sformułowane zostały zarzuty mające oparcie w obu podstawach, przy czym na pierwszym miejscu postawiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie tego przepisu miało polegać na braku odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Konsekwencją powyższego był drugi zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., polegający na nieuchyleniu decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, pomimo iż w toku postępowania organy nie zebrały całego materiału dowodowego i nie rozważyły w sposób właściwy zebranych dowodów w sprawie, mając na uwadze zasadę uwzględnienia słusznego interesu stron w postępowaniu i zasady zaufania do działania organów administracyjnych. Przypomnieć wobec tego należy, że w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy rozpatrywaniu sprawy. Tymczasem wbrew tym zarzutom Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji podzielił ustalenia faktyczne organu i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Przede wszystkim przedstawiając stan faktyczny Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organy wskazały, iż działka nr [...] już od dawna ma zapewniony dojazd do ogólnodostępnej drogi wewnętrznej (działka nr [...]), łączącej się nie tylko z inną ogólnodostępną drogą wewnętrzną (działka nr [...]), do której jest wykonany zjazd z drogi krajowej nr [...], ale także z jeszcze inną ogólnodostępną drogą wewnętrzną (działka nr [...]), która posiada połączenie z drogą gminną (działka nr [...]), przecinającą drogę krajową nr [...] (skrzyżowanie). Przekonując, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] stanowiłoby naruszenie przepisów i pozostawałoby w sprzeczności z ważnym interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego nad interesem indywidualnym. W tym zakresie należy w pełni podzielić zaprezentowany przez Sąd I instancji pogląd. Nadto wskazano, że względy bezpieczeństwa ruchu związane ze znaczną intensywnością ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] zdecydowanie przeciwstawiają się tworzeniu dodatkowego zjazdu z tej drogi na indywidualną nieruchomość skarżącej. Okoliczność ta w ocenie Sądu I instancji stanowiła wystarczającą przesłankę do uznania, że interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżącej. Zatem stwierdzić należy, że przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentacja stanowiła odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Tym samym, skoro Sąd I instancji ustosunkował się do zarzutów skargi obejmujących naruszenie wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i sporządził uzasadnienie wyroku w sposób odpowiadający wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., to nieusprawiedliwionym jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie. Zarzut ten bowiem zasadzał się na twierdzeniu, że w postępowaniu administracyjnym organy naruszyły wymienione wyżej przepisy postępowania administracyjnego, co w świetle prawidłowych ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, polegające na przyjęciu, że usytuowanie zjazdu stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego nie precyzując na czym to zagrożenie może polegać – należy uznać go za nietrafny. W tym miejscu nadmienić należy, że autor skargi kasacyjnej błędnie wskazał pkt 4 (§ 9 ust. 1) rozporządzenia zamiast pkt 3, który odnosi się do drogi krajowej nr [...] dla której ustalona została klasa GP (droga główna ruchu przyspieszonego). Należy w pełni podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Przepisy tej ustawy nie określają przesłanek, od których zależy udzielenie zgody przez zarządcę drogi lub jej odmowa. Wspomniane w art. 29 ust. 4 ww. ustawy "warunki techniczne" określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 maja 1999 r. Jedną z głównych zasad wyrażoną w § 77 ww. rozporządzenia jest to, że zjazd z drogi powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych. Na drodze klasy GP (jaką jest droga krajowa nr [...]) zjazdy mogą być stosowane wyjątkowo, w sytuacjach określonych w § 9 ust.1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, a ponadto z zachowaniem - w przypadku zjazdów publicznych - warunków określonych między innymi w § 78 ust. 1 i § 2 oraz § 113 ust.1- 10 tego rozporządzenia. Zjazdy nie mogą być wykonane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (§ 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia) oraz na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (§ 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia). Niedopuszczalne jest zatem wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu w takich miejscach, nawet w sytuacjach przewidzianych w § 9 ust.1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Wskazać również należy, że natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] jest bardzo duże i ma tendencję do wzrostu, a im większy ruch na drodze tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji, przy skręcaniu pojazdu z drogi na zjazd i ze zjazdu na drogę, jest większe. Dlatego urządzenie dodatkowego zjazdu z drogi ograniczyłyby płynność ruchu i stanowiłyby kolejne źródło kolizji w szczególności w sytuacji zorganizowanego już zjazdu na sąsiedniej nieruchomości. Raz jeszcze powtórzyć należy, że w zaskarżonym wyroku prawidłowo uznano, że przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi, naczelną zasadą pozwalającą na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zaś negatywne stanowisko zarządcy drogi wynika z oceny sytuacji na drodze krajowej nr [...] na odcinku w pobliżu wnioskowanego zjazdu i przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., które dopuszczają stosowanie zjazdów z drogi klasy GP wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu. W rozpoznawanej sprawie, jak wcześniej wspomniano, działka nr 3686/2 ma powiązanie z drogą krajową nr [...], a zatem nie występuje sytuacja wyjątkowości o jakiej mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Z powyższych względów wbrew stanowisku skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył powołanych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a zatem skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej.