II GSK 299/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Gminy Zielonki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 1463/11 w sprawie ze skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 14 kwietnia 2011 r. nr VI/17/2011 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Gminy Zielonki na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1463/11 po rozpoznaniu skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 14 kwietnia 2011 r., nr VI/17/2011, w przedmiocie dotacji oraz ustalania stawek dotacji dla przedszkoli niepublicznych, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień zawartych w § 2 pkt 1 i 2, z następującym uzasadnieniem. Rada Gminy Zielonki w dniu 14 kwietnia 2011 r. podjęła uchwałę nr VI/17/2011 w sprawie trybu udzielania, rozliczania, kontrolowania dotacji oraz ustalania stawek dotacji dla niepublicznych przedszkoli i niepublicznych szkół zakładanych i prowadzonych na terenie gminy Zielonki przez podmioty nienależące do sektora finansów publicznych (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 5 maja 2011 r. Nr 227 poz. 1842). Uchwała była badana w ramach nadzoru przez Regionalną Izbę Obrachunkową w Krakowie, która w trybie przewidzianym w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: ustawa o samorządzie gminnym) nie wydała rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie tej uchwały. Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od jej publikacji. Analizując ponownie treść uchwały Kolegium Izby Obrachunkowej uznało za niezbędne wniesienie skargi na powyższą uchwałę w zakresie jej postanowień § 2 pkt 1 i 2. W ocenie organu w § 2 pkt 1 Rada Gminy nie tylko ustaliła dotyczący przedszkoli niepublicznych współczynnik procentowy – nie mniej niż 75 % podstawy określonej w art. 90 ust 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t.: Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, dalej: ustawa o systemie oświaty) – ale również dokonała modyfikacji ustawowej konstrukcji podstawy obliczania tego rodzaju dotacji. Rada Gminy do ustawowej podstawy dotacji z art. 90 ust. 2b dodała własne rozwiązanie, wedle którego podstawą nie będą wszystkie wydatki bieżące przedszkoli publicznych, ale tylko takie wydatki jakie są ponoszone za okres 10 godzinnego pobytu ucznia w przedszkolu gminnym. § 2 pkt 2 uchwały dotyczy natomiast zasady liczenia "ilości uczniów" przedszkola niepublicznego, na potrzeby ustalenia dotacji należnej takiemu przedszkolu. Zgodnie z powołanym postanowieniem kwota dotacji byłaby proporcjonalnie obniżana za nieobecność ucznia w przedszkolu niepublicznym tak w wymiarze miesiąca jak i dni, a nawet godzin nieobecności w stosunku do przyjętego w uchwale 10 godzinnego normatywu pobytu ucznia w przedszkolu niepublicznym. Przyjęty w ten sposób dzienny normatyw pobytu dziecka w dotowanym przedszkolu niepublicznym stanowi wyraz nieuprawnionej ingerencji w swobody władz przedszkola do określania czasu jego pracy, jak i swobody rodzica decydującego o godzinach pobytu dziecka w przedszkolu niepublicznym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zielonki wniosła o jej oddalenie, wskazując że w gminie Zielonka wszystkie przedszkola publiczne pracują wyłącznie w trybie 10-godzinowym (nie większym), i w związku z tym stanowi to całość wszelkich wydatków bieżących. Nie ma na terenie gminy przedszkola publicznego, które świadczyłoby dłuższy niż dziesięciogodzinny pobyt ucznia, a zatem nie doszło zaskarżoną dotacją do zmiany podstawy dotacji, określonej w art. 90 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Regulacja § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały precyzuje jedynie, że całość bieżących wydatków oznacza dziesięciogodzinny pobyt ucznia w przedszkolu publicznym. Stwierdzając nieważność uchwały w zakreślonym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że w jego ocenie § 2 pkt 1 uchwały jest sprzeczny z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, a tym samym wykracza poza granicę upoważnienia określonego w art. 90 ust. 4 ww. ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75 % ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego - pod warunkiem, że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. W przypadku braku na terenie gminy przedszkola publicznego, podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę na prowadzenie przedszkola publicznego. Z art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty jasno wynika, że "tryb udzielania" ma jedynie znaczenie techniczne i dotyczy wymagań formalnych, jakich powinny dopełnić podmioty ubiegające się o dotacje. Art. 90 ust. 4 nie daje zatem uprawnienia organom stanowiącym rady gminy do wskazania w uchwale dodatkowych kryteriów przyznania dotacji niepublicznemu przedszkolu. Ustawodawca w omawianym przepisie upoważnił organ jednostki samorządu terytorialnego jedynie do określenia w sposób techniczny (formalny) zakresu danych, które wniosek ma zawierać. Organ wydający uchwałę w kontrolowanej sprawie nie mógł ustalić odmiennych od zawartych w art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, zasad ustalania kwot dotacji. Tym samym ograniczenie kwoty dotacji do wydatków za 10 godzinny dzienny pobyt uczniów w przedszkolach publicznych, narusza ten przepis. Ustalając minimalną wysokość dotacji na poziomie 75 % wydatków bieżących ustawodawca przyporządkował 75 % wskaźnik procentowy do wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych niezależnie od wymiaru czasu opieki nad dzieckiem. W ocenie Sądu również § 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, wykraczając poza granicę upoważnienia określonego w art. 90 ust. 4 ww. ustawy, ponieważ także w sposób nieuprawniony ogranicza kwotę dotacji do wydatków za 10 godzinny dzienny pobyt uczniów w przedszkolach publicznych. Wskazany wyżej art. 90 ust. 2b cyt. ustawy stanowi, że dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia. Unormowanie to odnosi się do faktycznego stanu osób przyjętych i kontynuujących naukę w placówce (przedszkolu). Tym samym w ocenie Sądu krótkotrwała nieobecność w przedszkolu, np. z powodu choroby, kiedy dziecko nie traci przymiotu ucznia tej placówki, nie jest wykreślane z ewidencji i kontynuuje naukę, nie może stanowić podstawy do obniżenia dotacji. Skoro w trakcie nieobecności w przedszkolu dziecko pozostaje nadal jego uczniem, nie jest dopuszczalne wprowadzenie w uchwale obowiązku godzinnego, czy dziennego określania stanu dzieci. Zdaniem Sądu naruszone przepisy ustawy o systemie oświaty w sposób jasny i precyzyjny regulowały przedmiotowe zagadnienie, a zatem podjęcie sprzecznej z nimi uchwały stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością przedmiotowych postanowień. Rada Gminy Zielonki skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: - § 2 pkt 1 uchwały z dnia 14 kwietnia 2011 r. konstruuje dodatkowe kryterium przyznania dotacji niepublicznemu przedszkolu polegające na określeniu, że podstawą dotacji będą wydatki bieżące ponoszone za 10 godzinny dzienny pobyt uczniów w przedszkolach publicznych w sytuacji, gdy określenie 10 godzinnego dziennego pobytu ucznia stanowi jedynie doprecyzowanie pojęcia "wydatków bieżących" o których mowa w tym przepisie; - § 2 pkt 2 uchwały z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sposób nieuprawniony ogranicza kwotę dotacji do wydatków ponoszonych jedynie za 10 godzinny dzienny pobyt uczniów w przedszkolu niepublicznym w sytuacji, gdy postanowienie to nie ingeruje w ustaloną kwotę dotacji, a stanowi jedynie uregulowanie sposobu rozliczenia udzielonej już dotacji; b) art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Rada Gminy Zielonki podejmując postanowienia § 2 pkt 1 i 2 uchwały z dnia 14 kwietnia 2011 r. przekroczyła zakres upoważnienia określonego w tym przepisie poprzez skonstruowanie dodatkowych kryteriów przyznania dotacji oraz ograniczenia kwoty udzielanej dotacji w sytuacji, gdy przedmiotowa uchwała w § 2 pkt 1 powtarza jedynie regulację ustawową – art. 90 ust. 2 ustawy o systemie oświaty w zakresie określenia podstawy dotacji, a § 2 pkt 2 stanowi jedynie o sposobie rozliczenia udzielonej dotacji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy to jest art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, bez szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego wyroku oraz takiego odniesienia się do stanowiska zawartego w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2011 r. zawierającego odpowiedź Rady Gminy Zielonki na skargę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, uniemożliwiając dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Gmina Zielonki ponosi nakłady na pracę przedszkoli samorządowych, która wynosi 10 godzin dziennie. Na terenie Gminy Zielonka wszystkie przedszkola publiczne pracują wyłącznie w trybie dziesięciogodzinowym (nie większym). Stanowi to całość wszelkich wydatków bieżących, o których mowa w art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty. Nie ma na terenie Gminy przedszkola publicznego, które świadczyłoby dłuższy niż dziesięciogodzinny pobyt ucznia. W ocenie Rady Gminy § 2 pkt 2 uchwały nie ograniczał w sposób sprzeczny z art. 90 ust. 2 b i ust. 4 ustawy o systemie oświaty kwoty udzielonych dotacji poprzez wprowadzenie zapisu, że kwota udzielonej już dotacji ulega proporcjonalnemu obniżeniu o liczbę dni i liczbę godzin niepełnego wymiaru wobec 10 godzinnego dziennego pobytu ucznia. Rada Gminy Zielonki w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2011 r. wyjaśniła, że postanowienie § 2 pkt 2 uchwały wiązało się z koniecznością uchronienia się przed sytuacją, gdy dotacja byłaby pobierana na ucznia wykazanego w informacji o planowanej liczbie uczniów, jednakże który byłby nieobecny przez dany okres w tym przedszkolu. W takiej sytuacji przedszkole niepubliczne otrzymywałoby dotację w nadmiernej wysokości, bowiem nie ponosiło wydatków na pobyt nieobecnego ucznia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Regionalna Izba Obrachunkowa w Krakowie wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej Gminy Zielonki w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, bez szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego wyroku oraz takiego odniesienia się do stanowiska strony zawartego piśmie procesowym, uniemożliwiającego dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i w tych ramach jednoznacznie stwierdził, że doszło do naruszenia prawa. Podstawa rozstrzygnięcia – art. 147 § 1 p.p.s.a. została podana i wszechstronnie wyjaśniona. Ponadto Sąd I instancji odniósł się do przepisów prawa materialnego, które miały w sprawie zastosowanie wskazując, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, co skutkowało zastosowaniem art. 147 § 1 p.p.s.a., ponieważ ustalenie przez Sąd przypadku nieistotnego naruszenia prawa skutkowałoby zastosowaniem art. 151 p.p.s.a. Wydając wyrok Sąd I instancji odniósł się do stanowiska strony zaprezentowanego w piśmie procesowym z 12 sierpnia 2011 r., którego nie podzielił. W skardze kasacyjnej Gminy Zielonki w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że § 2 pkt 1 i 2 uchwały konstruują dodatkowe kryteria przyznania dotacji w sytuacji, kiedy zapisy te stanowią jedynie doprecyzowanie pojęcia wydatków bieżących oraz stanowią sposób rozliczenia udzielonej dotacji. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Rada Gminy Zielonki podejmując uchwałę przekroczyła zakres upoważnienia poprzez skonstruowanie dodatkowych kryteriów przyznania dotacji. Odnosząc się do zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który prawidłowo przyjął, że § 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały uzależniające wysokość dotacji od wymiaru godzin opieki nad dziećmi są sprzeczne z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty i wykraczają poza granicę upoważnienia określonego w art. 90 ust. 4 tej ustawy. Art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty stanowi, że dotacja dla niepublicznych przedszkoli przysługuje na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75 % ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, nie wskazując żadnych innych warunków dotyczących wysokości dotacji. Przepisy ustawy o systemie oświaty udzielenie dotacji niepublicznemu przedszkolu uzależniają od spełnienia tylko jednego warunku – podania organowi planowanej liczby dzieci, nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji. Art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały upoważniał organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji oraz rozliczeniu wykorzystanych dotacji. Istotnym jest przy tym, że przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., sygn. U 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ samorządu terytorialnego wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego. Dlatego za niedopuszczalne należy uznać modyfikowanie w uchwałach organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego regulacji ustawowych, poprzez nakładanie na dotowane jednostki dodatkowych obowiązków, od których spełnienia zależy uzyskanie dotacji. W tej sprawie za trafne należy uznać zawarte w zaskarżonym wyroku ustalenia Sądu I instancji, że Rada Gminy Zielonki podejmując zaskarżoną uchwałę w jej § 2 pkt 1 i 2 wykroczyła poza granice upoważnienia udzielonego przez ustawodawcę w powołanym przepisie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Użyte w art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty stwierdzenie "tryb udzielania" ma jedynie znaczenie techniczne i dotyczy wymagań formalnych, jakich powinny dopełnić podmioty ubiegające się o dotacje. Art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty nie nadaje zatem uprawnienia organom stanowiącym Rady Gminy do wskazania w uchwale dodatkowych kryteriów przyznania dotacji niepublicznemu przedszkolu. Ustawodawca bowiem w omawianym przepisie upoważnił organ jednostki samorządu terytorialnego jedynie do określenia w sposób techniczny (formalny) zakresu danych, które wniosek ma zawierać. Nieuzasadnione jest więc stanowisko skarżącej, że Rada Gminy ma uprawnienie do uzależnienia wysokości dotacji od wymiaru czasu opieki nad dzieckiem. Obowiązkiem Gminy jest przyznanie dotacji na każdego ucznia niepublicznego przedszkola bez względu na wymiar czasu jego przebywania w placówce. Ustalając minimalną wysokość dotacji na poziomie 75 % wydatków bieżących ustawodawca przyporządkował 75 % wskaźnik procentowy do wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych niezależnie od wymiaru czasu opieki nad dzieckiem. Art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty stanowi, że dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia. Unormowanie to odnosi się do faktycznego stanu osób przyjętych i kontynuujących naukę w placówce (przedszkolu). Sąd I instancji słusznie uznał, że w czasie krótkotrwałej nieobecności w przedszkolu, np. z powodu choroby, dziecko nie traci przymiotu ucznia tej placówki, nie jest bowiem wykreślane z ewidencji i kontynuuje naukę. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wykonał funkcję kontrolną wynikającą z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ponieważ nie przekroczył granic kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej jedynie pod względem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.