IV SA/Wa 1335/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia cen za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych 1. stwierdza, że paragraf 2 zaskarżonej uchwały w części stanowiącej tabelę zawierającą rodzaj ścieków i stawkę za ich odprowadzanie został wydany z naruszeniem prawa; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części, o której mowa w punkcie 1 niniejszego wyroku, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w P. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] czerwca 2010 r. Rada Miejska w P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia cen za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych na terenie Miasta i Gminy P. obsługiwanym przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w P. Pismem z dnia 15 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego) skargę na powyższą uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Wspólnota [...] w P., domagając się uchylenia § 1 i § 2 pkt 2 uchwały. W § 1 uchwały zapisano, że uchwala się ceny za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych na terenie miasta i gminy P. W § 2 uchwały dokonano zbiorczego zestawienia taryfowych grup odprowadzających wody deszczowe i roztopowe w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Dla powierzchni dachów (w rzucie poziomym) budynków przemysłowych, handlowych, usługowych, zabudowy mieszkaniowej, użyteczności publicznej, sakralnej i dla innych powierzchni nie wymienionych w pozostałych grupach stawkę określono w wysokości 0,08 zł za 1 m2/ miesiąc. Zaskarżonej uchwale zarzucono: - naruszenie art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 tj. ze zm.), dalej zwanej "uzzw" poprzez ustalenie i wprowadzenie taryfy odpłatności za zbiorowe odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych w oparciu o jednostki powierzchni m2, których nie zna i nie przewiduje ustawa, - naruszenie art. 2 pkt 8 lit. c uzzw poprzez przyjęcie, że wody opadowe pochodzące z dachu są wodami pochodzącymi z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, - § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania tary, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886) zwanego dalej "rozp." w zw. z art. 23, art. 25, art. 27 ust. 2 uzzw poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne jest ustalenie opłat za odprowadzane ścieki w oparciu o jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej powierzchni, z której odprowadzane są ścieki oraz wprowadzenie opłaty za odprowadzenie wody z dachu według przelicznika m2 tej powierzchni, - § 2 pkt 10 rozp. poprzez błędną wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że cena za odprowadzane ścieki może być ustalana na podstawie jednostki miary metra kwadratowego powierzchni zanieczyszczonej, - naruszenie art. 24a ust. 1 i 2 uzzw poprzez jego zastosowanie pomimo braku jakichkolwiek przesłanek wprowadzenia opłat. W oparciu o powyższe naruszenia na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 tj. ze zm.), zwanej dalej "usg", w zw. z art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", wniesiono o orzeczenie, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa i nie może być wykonana oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wskazano, że wprowadzona taryfa za odprowadzanie ścieków narusza interes prawny Skarżącej, która jak członek wspólnoty gminnej zmuszona jest uiszczać opłaty wprowadzone zaskarżoną uchwałą. Na dowód powyższego przedstawiono faktury VAT wystawione z tytułu opłat za odprowadzanie ścieków. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że żaden przepis uzzw nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg. jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej a tylko wg. jednostki objętości m3. Ponadto żaden przepis uzzw ani rozp. nie przewiduje możliwości wprowadzenia i obowiązku płacenia za odprowadzanie ścieków z powierzchni dachów wg. przelicznika za 1 m2 powierzchni. Wręcz przeciwnie, z definicji ceny za odprowadzone ścieki określonej w § 2 pkt 10 rozp. wynika, że odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo- kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową. Zauważono, że obowiązek uiszczenia opłat powinien wynikać wyraźnie i wprost z brzmienia ustawy, zaś jakakolwiek wykładnia rozszerzająca jest szczególnie w przypadku przepisów wprowadzających obowiązki finansowe niedopuszczalna. Art. 2 ust. 8 lit. c uzzw odwołuje się wyłącznie do definicji ścieków z powierzchni ziemi, zaś dachy z pewnością nie są umiejscowione na ziemi. Analiza porównawcza oraz zestawienie z pozostałymi przepisami uzzw wskazuje, że wody odprowadzane z powierzchni dachów nie wchodzą w zakres pojęcia ścieku. Przyjęte w zaskarżonej uchwale rozwiązanie uzależniające wysokość odpłatności za odprowadzanie ścieków opadowych lub roztopowych od wielkości powierzchni jest sprzeczne z art. 27 ust. 4 i 5 oraz art. 2 pkt 8 lit. c uzzw. Ustawa uzależnia dokonywanie rozliczeń od ilości odprowadzonych ścieków, przy zastosowaniu ustalonej stawki opłat, a ilość ta powinna być ustalona na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych, a w przypadku ich braku powinna być ustalona przez strony umowy o odprowadzanie ścieków jako równa ilości wody pobranej lub ilości ścieków określonej w umowie. Wskazano, że definicją zawartą w art. 2 pkt 8 uzzw objęto również ścieki kanalizacyjne pochodzące z wód opadowych lub roztopowych. Zatem do kanalizacji deszczowej należy stosować wszelkie zasady zawarte w uzzw, co oznacza, że taryfa za ścieki powinna być wyrażona w metrach sześciennych a nie metrach kwadratowych. Podniesiono, że art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 4 i 5 uzzw nie dopuszczają innego sposobu ustalania odpłatności na rzecz przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego za odprowadzanie ścieków jak tylko i wyłącznie jako iloczyn przyjętej w taryfie stawki/ ceny za jednostkę miary ścieków i ilości tych ścieków, przy czym ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych, a w razie ich braku wyłącznie na podstawie postanowień umownych. Uzależnienie w rozp. wysokości opłaty za odprowadzenie ścieków w oparciu o jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzone są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową stanowi przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 23, art. 25 i art. 27 uzzw). Nie jest bowiem dopuszczalne ustalenie odpłatności za usługę odprowadzania ścieków wg. zasad przyjętych z rozszerzającej interpretacji przepisów. Wskazano, że w dniu 16 maja 2011 r. Skarżąca zwróciła się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że § 2 pkt 10 i § 5 pkt 4 rozp. pozwalają na ustalenie ceny za odprowadzanie ścieków w postaci wód deszczowych i opadowych w oparciu o stawkę za 1 m2 powierzchni utwardzonej. Zauważono również, że uchwałą z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Rada Miejska oddaliła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżącej Wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest skarga Wspólnoty [...] w P., dalej zwanej "Wspólnotą" na § 1 i § 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchwalającej ceny za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych na terenie miasta i gminy P. Uchwała została wydana na podstawie art. 24a uzzw w związku z podjęciem przez istniejące Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w P. nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego odprowadzania wód deszczowych i roztopowych na terenie miasta i gminy P. Uchwała określa stawki opłat za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych i jako sprawa z zakresu administracji publicznej (przy czym pamiętać należy, że nie jest aktem prawa miejscowego) podlega kontroli sądowej zainicjowanej skargą podmiotu, który wykaże, że ma interes prawny do jej zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 usg. Zgodnie z tym przepisem, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (czy skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i czy zachowano termin do jej wniesienia,), a dopiero w następnej kolejności możliwe jest zbadanie czy Skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały, i czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, i skontrolowania, czy naruszenie nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa dnia 16 maja 2011 r., skargę do Sądu nadała dnia 15 lipca 2011 r., natomiast odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została skierowana do Skarżącej dnia 19 lipca 2011 r. Uwzględniając treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA Nr 3, poz. 60) stwierdzić należy, iż Skarżąca dotrzymała terminu do wniesienia skargi. W sytuacji bowiem gdy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostanie doręczona przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym nieprzekraczalnym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) skarga powinna być wniesiona do Sądu. Skoro sześćdziesiąty dzień od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał w niniejszej sprawie w dniu 15 lipca 2011 r. (a do tego czasu odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa nie została doręczona stronie - wysłano ją dopiero 19 lipca 2011 r.), zatem wniesienie skargi w ostatnim dniu sześćdziesięciodniowego terminu oznacza, że wniesioną ją z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 53 § 2 ppsa. W następnej kolejności rozstrzygnąć należy kwestię, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny Wspólnoty. Skarżąca naruszenie interesu prawnego upatruje w obowiązku jaki ciąży na niej jako członka wspólnoty gminnej, do uiszczania wprowadzonych zaskarżoną uchwałą opłat za odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych. Na dowód czego przedłożono faktury VAT wystawione przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w P. z tytułu odprowadzanych wód deszczowych i roztopowych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż ponoszenie opłat ustalanych w oparciu o stawki przyjęte w uchwale organu gminy z zakresu administracji publicznej, stanowi naruszenie interesu prawnego strony, które to naruszenie winno być zbadane pod kątem zgodności z przepisami prawa. Skoro Wspólnotę wezwano do zapłaty za odprowadzenie wód deszczowych, a wysokość należności ustalono w oparciu o stawki taryfowe przyjęte w zaskarżonej uchwale, zatem należy przyjąć, iż regulacje uchwały odnoszą się do Skarżącej bezpośrednio i dlatego też jest ona uprawniona do kwestionowania tej uchwały. Do ustalenia pozostaje zatem, czy wskazane naruszenie interesu prawnego strony jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa. Jednym z zadań własnych gminy jest zbiorowe odprowadzanie ścieków (art. 3 ust. 1 uzzw). Równocześnie jednak uzzw proklamuje zasadę rozdziału zadań i odpowiedzialności między gminę i przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. W pewnym uproszczeniu można przyjąć, że gmina jest regulatorem, a przedsiębiorstwo operatorem. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przejmuje określone obowiązki gminy wraz z uzyskanym od niej prawem do prowadzenia działalności, choć nie jest ono w stanie zastąpić gminy w całości (np. nie może realizować tylko jej przysługujących funkcji reglamentacyjnych), a jedynie wykonywać może funkcje gospodarcze (zob. J. Rotko, Komentarz do ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ABC 2011). Art. 24a ust. 1 uzzw stanowi w szczególności, że w okresie pierwszych 18 miesięcy od dnia podjęcia przez istniejące przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązują ceny i stawki opłat uchwalone przez radę gminy, zapewniające pokrycie uzasadnionych kosztów zbiorowego odprowadzania ścieków. Natomiast w art. 2 pkt 8 uzzw ustawodawca wprowadził definicję ścieków odprowadzanych do wód lub ziemi zaliczając do nich również (lit. c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Ustawa nie zawiera wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem "powierzchni zanieczyszczonych" ograniczając się jedynie do przykładowego wymienienia terenów przemysłowych, dróg, parkingów o trwałej powierzchni. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia wysokości opłat za ścieki w postaci wód opadowych. Punktem wyjścia wykładni prawa jest tekst prawny. Dokonując jego interpretacji należy w pierwszym rzędzie brać pod uwagę jego językowe znaczenie. Jeżeli nie jest ono jasne można sięgnąć po pozajęzykowe metody wykładni. Taką wykładnią jest wykładnia funkcjonalna, która charakteryzuje się tym, że ustalając znaczenie tekstu bierze się pod uwagę cele prawa zawartego w danym akcie prawnym. Trafnie podniesiono w uzasadnieniu skargi, iż tak z przepisów uzzw jak i rozp. nie wynika obowiązek płacenia opłat za wody opadowe przy zastosowaniu jako przelicznika 1 m2 powierzchni dachów. Obowiązek płacenia tego rodzaju opłat - jak zresztą wszystkich obciążeń finansowych - winien wyraźnie wynikać z przepisów ustawy. Przykładowe wymienienie w przepisie terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, dróg i parkingów o trwałej nawierzchni wskazuje na to, iż ustawodawca używając pojęcia "powierzchnie zanieczyszczone" wiązał je z terenami czyli powierzchnią ziemi, w tym również zabudowanej. Naliczenie zatem opłat za odprowadzanie ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych przy zastosowaniu jako przelicznika 1 m2 powierzchni dachów nie miało oparcia w przepisach prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 255/07, LEX nr 334307). Powyższy pogląd Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Ponadto zauważyć należy, że żaden przepis uzzw nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg. jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej, jak tylko wg jednostki objętości m3. Z definicji ścieków określonej w § 2 pkt 10 rozp. wynika, że odbiorca usługi jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową. W § 5 pkt 3 rozp. określono, co powinna zawierać taryfa przyjęta do obliczenia rozliczenia z odbiorcami za ilość odprowadzonych ścieków, wskazując za podstawę cenę za m3 odprowadzonych ścieków. Stwierdzić należy, że w § 2 pkt 10 rozp oraz § 5 pkt 4 rozp. Wprowadzono również regulacje pozwalające obliczyć cenę za odprowadzone ścieki jednostką miary powierzchni zanieczyszczonej. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zapis ten jest niekonstytucyjny ponieważ wykracza poza treść delegacji ustawowych zawartych w art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzw. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej zwaną "Konstytucją", sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli Sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić jego zastosowania w tej konkretnej sprawie. W toku niniejszej sprawy Sąd może zatem ocenić, czy przepisy rozp. są zgodne z przepisami uzzw. Art. 23 uzzw upoważniał ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do wydania rozporządzenia dotyczącego szczegółowych sposobów określenia taryf, wskazując równocześnie kryteria jakie minister ten winien mieć na uwadze (art. 23 ust. 2). Art. 25 uzzw upoważniał wskazanego wyżej ministra do wydania rozporządzenia dotyczącego wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz niezbędny zakres informacji zawartych w uzasadnieniu taryf, biorąc pod uwagę zestawienie cen i stawek opłat, kalkulację opłat, plan o którym mowa w art. 21 ust. 1 uzzw, informacje finansowe zawierające sprawozdania finansowe. Art. 27 ust. 2 upoważniał tego samego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków prowadzenia rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, biorąc pod uwagę wyposażenie nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe. Odprowadzanie ścieków odbywa się, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 uzzw, na podstawie pisemnej umowy o odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym, a odbiorcą usług. Zasadą jest, że ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (art. 27 ust. 4 uzzw). Natomiast w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się jako równą ilość wody pobranej lub określonej w umowie (art. 27 ust. 5 uzzw). Przy czym w uzzw brak jest przepisów pozwalających uzależnić wysokość opłaty za odprowadzane ścieki od wielkości powierzchni zanieczyszczonej. Zatem regulacja § 2 pkt 10 rozp. w części w jakiej pozwala obliczyć cenę za odprowadzone ścieki jednostką miary powierzchni zanieczyszczonej oraz § 5 pkt 4 rozp. nie mieszczą się w delegacji zawartej w przepisach art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzw. Skoro zawarte w art. 27 uzzw zasady dokonywania rozliczeń nie przewidują w ogóle możliwości rozliczeń przy uwzględnieniu jednostki pomiarowej ilości ścieków za m2 powierzchni, dlatego też niezgodne z Konstytucją było określenie takich zasad w rozporządzeniu wykonawczym, gdyż nie tylko we wskazanych § rozp. dokonano regulacji wykraczającej poza zakres wynikający z delegacji ustawowej lecz równocześnie dokonano nieuprawnionej rozszerzającej interpretacji tejże delegacji. Żaden bowiem przepis uzzw nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej jak tylko wg jednostki objętości m3. Jak również - żaden przepis uzzw ani rozp. nie przewiduje obowiązku płacenia za odprowadzanie ścieków z powierzchni dachów wg przelicznika za 1 m2 powierzchni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 893/10, LEX nr 746923). Skoro w zaskarżonej uchwale, w części § 2 - tj. tabeli, przyjęto rozliczanie zbiorowego odprowadzania wód deszczowych i roztopowych na podstawie stawki określonej wg przelicznika za m2 powierzchni, której to jednostki pomiarowej nie przewiduje ustawa, a dopuszczenie takiej możliwości w rozp. było niezgodne z Konstytucją, jak również wprowadzono stawkę za odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych z powierzchni dachów, co również nie miało podstawy w obowiązujących przepisach prawa, zatem uchwała Rady Miejskiej w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w powyższym zakresie jest niezgodna z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi jednak na brzmienie art. 94 ust. 2 usg, który stanowi, że nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, na jego podstawie w zw. z art. 147 ppsa Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała w części § 2 stanowiącej tabelę zawierającą rodzaj ścieków i stawkę za ich odprowadzanie została wydana z naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji wyroku). W pkt 2 sentencji wyroku Sąd określił, na podstawie art. 152 ppsa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. Orzekając w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi - 300 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie dla adwokata reprezentującego skarżącego - 240 zł. Wysokość tego wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zmianami).