III SA/Gd 161/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na czynność Naczelnika Urzędu Celnego [...] w przedmiocie: wyrejestrowania automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 200 ( dwieście) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego powołując przepis § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych ( Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) poinformował skarżącą A Spółkę z o.o. z siedzibą w W. o cofnięciu poświadczenia rejestracji 4 automatów do gier o niskich wygranych. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność materialno – techniczną Naczelnika Urzędu Celnego polegającą na wyrejestrowaniu określonych w piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. automatów do gier o niskich wygranych z Krajowego Rejestru Automatów do Gier. Skarżąca domagała się orzeczenia o bezskuteczności powyższej czynności, zarzucając jej naruszenie: - § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w związku z art. 15b ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż o wygaśnięciu rejestracji automatu może decydować fakt utraty ważności zezwolenia, które zostało wskazane pierwotnym wniosku GL-1, podczas gdy w międzyczasie automat został legalnie skutecznie przemieszczony na skutek złożenia dokumentu GL-2 i jego akceptacji przez organy celne, w wyniku czego zaczął funkcjonować w ramach zupełnie innego, nadal obowiązującego zezwolenia, - § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w związku z art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 92 Konstytucji RP poprzez oparcie zaskarżonej czynności o przepis, który reguluje w rozporządzeniu kwestię wykraczającą poza delegację ustawową, - § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w związku z art. 24 ust. 1b, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych poprzez uznanie, że pomiędzy rejestracją konkretnego automatu a zezwoleniem na prowadzenie działalności na obszarze konkretnego województwa występuje nierozerwalny związek, - § 10 ust. 4 pkt 1 w związku z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poprzez taką interpretację pierwszego z przywołanych przepisów, która oznacza całkowitą zbędność istnienia drugiego z tych przepisów, - art. 121 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez kwestionowanie przez organy celne legalności funkcjonowania wykreślonych automatów do gry z uwagi na wygaśnięcie zezwoleń pierwotnie wskazanych we wnioskach GL-1, pomimo ich uprzedniego przemieszczenia i włączenia do eksploatacji w ramach zupełnie innego zezwolenia, co było przedmiotem badania i akceptacji ze strony organów celnych i przybrało postać rozstrzygnięć administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie wskazując, iż wyrejestrowanie automatów z Krajowego Rejestru Automatów do Gier nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy prawa w rozumieniu art.3 § 2 pkt 4, art. 52 § 3, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W toku postępowania strona skarżąca podtrzymywała swe określenie przedmiotu zaskarżenia jako czynności wyrejestrowania automatów do gier, podnosząc, że czynność rejestracji jest odrębna w stosunku do czynności poświadczenia takiej rejestracji (pisma strony skarżącej z 18 lipca 2011r. oraz z 13 września 2011r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych został przez ustawodawcę określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie strona skarżąca uczyniła czynność Naczelnika Urzędu Celnego wyrejestrowania z Krajowego Rejestru Automatów do Gier określonych automatów i takie określenie przedmiotu zaskarżenia konsekwentnie podtrzymywała, uznając, że jest to czynność z zakresu administracji publicznej należąca do kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i poddana na podstawie tego przepisu kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu powyższe stanowisko jest nietrafne. Zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinny mieć charakter indywidualny, tzn. powinny być skierowane do zindywidualizowanego adresata, znajdującego się w określonej sytuacji. Ponadto akty lub czynności muszą dotyczyć praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym przypadku chodzi o sytuację prawną, w której uprawnienia lub obowiązki wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Musi więc istnieć ścisły związek między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonymi w przepisach prawa. Dany akt lub czynność powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone w prawie lub ich odmawiać. Do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej należy bowiem to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną konkretnego podmiotu tak, iż wywołują skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością. Konsekwencją aktu lub czynności jest wprowadzenie prawnie wiążącego elementu nowości normatywnej w sytuacji prawnej określonego podmiotu wyznaczanej jego uprawnieniami lub obowiązkami (por. Mariusz Bogusz, "Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA", Samorząd Terytorialny 2000 r., Nr 1-2, str. 183). Podzielić należy w pełni pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Bk 164/11 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), że samo wykreślenie automatu z systemu KRAG nie wpływa na uprawnienia bądź obowiązki skarżącej spółki, stanowi czynność czysto techniczną i nie może być przedmiotem rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, gdyż nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Taką czynnością może być natomiast stwierdzenie utraty ważności poświadczenia rejestracji w oparciu o przepis § 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. To właśnie poświadczenie rejestracji stwierdza bowiem uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier zgodnie z §10 ust. 2 rozporządzenia. Podobnie utrata ważności przez poświadczenie rejestracji, a nie sama czynność wyrejestrowania powoduje utratę prawa do eksploatacji automatu. Nawet gdyby automat pozostał faktycznie zarejestrowany w systemie KRAG, to w przypadku utraty ważności przez poświadczenie rejestracji na podstawie §10 rozporządzenia podmiot eksploatujący traci swe uprawnienie w tym zakresie. Zatem wśród czynności związanych z rejestracją automatów do gier to właśnie cofnięcie poświadczenia rejestracji automatu, a nie samo wyrejestrowanie automatu należy do czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3§ 2 pkt 4 p.p.s.a. Strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego podjęła jednak świadomą decyzję identyfikującą przedmiot zaskarżenia, jako czynność wyrejestrowania automatów do gier. Takim określeniem przedmiotu zaskarżenia, wyznaczającym granice sprawy, Sąd związany był zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. Skoro zaś zaskarżona skargą czynność pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego to skarga mająca ją za przedmiot podlegać musiała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji opiera się na przepisie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.