II SA/Go 676/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi D Spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz D Spółki z o.o. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., D spółka z o.o. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na zbieraniu odpadów do punktu surowców wtórnych na działce nr [...]. Do wniosku spółka dołączyła prócz innych wymaganych prawem dokumentów m.in. także decyzję Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której stwierdzono ( pkt 4 ) konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę oraz, sporządzony dla tego przedsięwzięcia w listopadzie 2010 r., nowy raport oddziaływania na środowisko. W toku postępowania wszczętego wskazanym wnioskiem Prezydent Miasta jako organ administracji architektoniczno–budowlanej stopnia podstawowego wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ) o uzgodnienie warunków realizacji wskazanego we wniosku przedsięwzięcia w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której konieczność wynika z decyzji środowiskowej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] RDOŚ uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ustalając jego warunki. Między innymi wskazał w punkcie 1.1., iż w celu ochrony środowiska przed hałasem transport surowców oraz przeładunek i odbiór złomu należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej tj. między godziną 8.00 a 16.00; w punkcie 1.2, że w celu ochrony środowiska przed hałasem należy prowadzić maksymalny załadunek i wywóz do 2 wagonów metali dziennie; zaś w punkcie 1.3, że maksymalna wysokość składowania odpadów wynosić może 2,0 m n.p.t. W związku z zakończeniem procedury ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Prezydent Miasta decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce D, pozwolenia na budowę przedsięwzięcia pod nazwą: "zbieranie odpadów do punktu skupu surowców wtórnych" - wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu - składającego się z budynku socjalno - wagowego, wagi samochodowej, zbiornika na wody opadowe z instalacją kanalizacji deszczowej (z separatorem substancji ropopochodnych i osadnikiem piasku), zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe z instalacji kanalizacji sanitarnej, zasilającej linii elektroenergetycznej oraz instalacji oświetlenia terenu, placów : składowych i manewrowego, a także przebudowie zjazdu z drogi publicznej, na terenie działek nr ewidencyjny [...] przy ul. [...]. W punkcie 1 ppkt 4 tej decyzji, wskazano na konieczność prowadzenia robót budowlanych zgodnie z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] lipca 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz postanowienia uzgadniającego RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], w tym (lit. a) w celu ochrony środowiska przed hałasem transport surowców oraz przeładunek i odbiór złomu należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej tj. między godziną 8.00 a 16.00; (lit. b) w celu ochrony środowiska przed hałasem należy prowadzić maksymalny załadunek i wywóz do 2 wagonów metali dziennie; ( lit. c ), maksymalna wysokość składowania odpadów wynosić może 2,0 m n.p.t. W złożonym odwołaniu spółka D, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła decyzję organu I instancji w zakresie punktu 1 ppkt 4 lit. a,b i c tj. co do ustalenia, iż w celu ochrony środowiska przed hałasem transport surowców oraz przeładunek i odbiór złomu należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej (między godz. 8.00 a godz. 16.00, maksymalny załadunek i wywóz wynosić może do 2 wagonów metali dziennie", a maksymalna wysokość składowania odpadów: 2,0 m n.p.t., zarzucając rozstrzygnięciu w kwestionowanym zakresie naruszenie art. 77 par. 1 Kpa. Wnosiła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez: nadanie zaskarżonym pkt odpowiednio następującej treści: a) "w celu ochrony środowiska przed hałasem transport surowców oraz przeładunek i odbiór złomu należy prowadzić wyłącznie w porze dziennej (między godz. 6.00 a godz.22.00); b) "w celu ochrony środowiska przed hałasem należy prowadzić maksymalny załadunek i wywóz do 8 wagonów metali dziennie"; c ) "maksymalna wysokość składowania odpadów: 5.0 m n.p.t ". Ewentualnie wnosiła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 142 Kpa zaskarżyła postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 roku, znak: [...] uzgadniające realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem, w części objętej pkt. 1.1.,1.2 i 1.3, zarzucając mu naruszenie przepisu art. 77 par. 1 Kpa oraz art. 91 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz 1227 z późn. zm., powoływanej jako u.o.o.ś ) wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez nadanie zaskarżonym punktom brzmienia umożliwiającego (pkt 1.1.) transport surowców oraz przeładunek i odbiór złomu wyłącznie w porze dziennej tj. między godz. 6.00 a 22.00; (pkt 1.2) prowadzenie maksymalnego i wywozu do 8 wagonów metali dziennie, ( pkt 1.3 ), składowanie odpadów w maksymalnej wysokości - 5,0 m n.p.t. Ewentualnie domagała się uchylenia wskazanego wyżej postanowienia RDOŚ w zakresie punktów 1.1, 1.2 i 1.3 i przekazania sprawy RDOŚ do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zarzucała, iż przy wydawaniu przez RDOŚ postanowienia uzgadniającego doszło do naruszenia art. 7 i 77 par. 1 Kpa polegającego na nieuwzględnieniu wyników "Raportu o oddziaływaniu na środowisko" dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę, sporządzonego w listopadzie 2010r. w Zakładzie Ochrony Środowiska przez dr S.W., które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wywodziła, iż RDOŚ uznał załączony do wniosku raport za odpowiadający przepisom art. 66 i 67 u.o.o.ś, a jednocześnie treść punktów 1.1, 1.2 i 1.3, wskazuje, że zostało ono w tym zakresie wydane wbrew ustaleniom wskazanym w raporcie. Zarzucała, iż wprowadzone w pkt 1.1 , 1.2 i 1.3 postanowienia RDOŚ ograniczenia na etapie eksploatacji inwestycji nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia i oparcia w ustaleniach Raportu. Podane w Raporcie wyniki badań poziomu hałasu, przeprowadzonych w oparciu o restrykcyjne założenia w żaden sposób nie uzasadniają zastosowanych w punktach 1.1 i 1.2 ograniczeń co do godzin pracy przy załadunku złomu i maksymalnej ilości wagonów. W raporcie jednoznacznie wskazano, iż z przeprowadzonej symulacji na terenach objętych ochroną przed hałasem, wynika, że poziom hałasu, którego źródłem jest analizowane przedsięwzięcie, będzie zdecydowanie niższy niż wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. Izofona określająca równoważny poziom hałasu o wartości 50 dB (dopuszczalny poziom hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) wykracza maksymalnie na odległość 36 m poza granice terenu znajdującego się we władaniu wnioskodawcy. Natomiast najbliższy obszar objęty ochroną przed hałasem zlokalizowany jest w odległości 70 m od granic zakładu. Raport wskazuje również, że nie ma możliwości kumulowania się skutków emisji hałasu pochodzącego z terenu planowanego przedsięwzięcia oraz sąsiadujących z nim innych obiektów dla panującego w tym rejonie klimatu akustycznego. Zatem eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu na obszarach objętych ochroną przed hałasem, a omawiana działalność jest zgodna z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa. Wywodziła, iż mimo jednoznaczności ustaleń Raportu w zakresie emisji hałasu przez inwestycję, wskazujących, że obowiązujące normy ochrony środowiska przed hałasem zostałyby zachowane na etapie eksploatacji inwestycji nawet w wypadku jej eksploatacji między godziną 6.00 a 22.00 oraz przy jednoczesnym załadunku 8 wagonów. W takiej sytuacji organ wydający zaskarżone postanowienie całkowicie bezpodstawnie określił wymagania ochrony przed hałasem w sposób o wiele bardziej restrykcyjny, niż wynikałoby to z obowiązujących norm. Tym samym RDOŚ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci Raportu, a jednocześnie nie wskazał innego materiału dowodowego, który uzasadniałby - z uwagi na ochronę przed hałasem - konieczność ograniczenia eksploatacji inwestycji do godzin 8.00 - 16.00 oraz załadunku i wywozu do 2 wagonów metali dziennie. Tym samym wskazane w postanowieniu wymogi zostały ustalone arbitralnie, z rażącym naruszeniem przepisu art. 7 i 77 par. 1 Kpa. Również wymóg określony w punkcie 1.3 postanowienia ograniczający maksymalną wysokość składowania odpadów do 2,0 m n.p.t. wskazuje na określenie go arbitralnie, z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 par. 1 Kpa, nie znajduje on bowiem oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, tj. w Raporcie. Wskazano w nim bowiem, iż wysokość gromadzenia odpadów na hałdach nie ma żadnego znaczenia dla czystości środowiska na terenie zakładu i w jego otoczeniu. Nadto zważywszy na sąsiedztwo od strony torów dwóch innych zakładów, prowadzących taką samą działalność jak projektowana powoduje, iż wysokość hałd do 5.0 m n.pt. nie wprowadza w tym obszarze całkiem nowych elementów do krajobrazu, a projektowany pas zieleni ochronnej osłoni widok hałd ze złomem. Zarzucała także, iż RDOŚ określając wymogi zawarte w kwestionowanych punktach postanowienia naruszył przepis art. 91 ust. 2 punkt 2 lit. a u.o.o.ś., nie wskazując w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie, ograniczając się do stwierdzenia, że w oparciu o przedłożoną mu dokumentację, w tym Raport, zostały zmodyfikowane, uszczegółowione bądź uzupełnione warunki realizacji oraz eksploatacji inwestycji określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia. Zapis ten pozostaje jednak w sprzeczności co do wymogów punktów 1.1, 1.2 i 1.3 postanowienia, ponieważ w tym zakresie wymogi te pozostały niezmienione. Skoro zatem wymogi określone w punktach 1.1, 1.2 i 1.3 postanowienia nie uwzględniają w ogóle ustaleń raportu, zgodnie z art. 91 ust. 2 punkt 2 lit. a u.o.o.ś. uzasadnienie postanowienia powinno wskazywać na ten fakt, to brak takiej informacji stanowi oczywiste naruszenie wskazanego wyżej przepis. W ocenie skarżącej wskazane naruszenia przepisu art. 7 i 77 par. 1 Kpa oraz art. 91 ust. 2 punkt 2 lit. a u.o.o.ś. miały oczywisty i bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem w jej 1 ppkt 4, określając wymogi dla inwestycji w punktach a - c wprowadzone zostały ograniczenia wynikające wprost z zaskarżonego postanowienia RDOŚ (pkt 1.1, 1.2, i 1.3). Ponadto wpływ wskazanych naruszeń przepisów postępowania na treść zaskarżonej decyzji wynika wprost z przepisu art. 92 u.o.o.ś. oraz art. 93 ust. 1 punkt 2 u.o.o.ś., zgodnie z którymi organ wydający decyzję był związany treścią postanowienia. W zakresie dopuszczalności zaskarżenia postanowienia RDOŚ, dokonującego ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżąca powołała się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r. (sygn. II OSK 2365/10). Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż w związku z pkt 4 decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, RDOŚ działając na wniosek Prezydenta Miasta w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, postanowieniem znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jednocześnie jego warunki. Uznał, iż postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na. Decyzja Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...].07.2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana została przez ten organ w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym również w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wydane przez RDOŚ, w trakcie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. uzgadniające warunki realizacji przedmiotowej inwestycji jest zgodne z zapisami wyżej wymienionej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W świetle art. 92 u.o.o.ś postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, wydane po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, czyli również organ administracji architektoniczno - budowlanej właściwy w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy). Wyjaśnił, iż przedłożony przez inwestora raport jest dokumentem oceniającym oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Stanowi on zbiór informacji, które mają być pomocne przy określaniu wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast organ, biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, w tym powiązanie z innymi przedsięwzięciami tego samego rodzaju, emisję i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie przedsięwzięcia (z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska związanego z istniejącym użytkowaniem terenu oraz zdolnością samooczyszczania się środowiska, a także pogorszeniem się walorów krajobrazowych), jak również zasięg jego oddziaływania, a także kierując się wiedzą i zdobytym doświadczeniem, określa warunki realizacji inwestycji. Warunki te nie muszą być zgodne z postulatami wysuniętymi przez inwestora w raporcie. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 par. 1 w zw. z art. 7 Kpa. Tym samym podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. uznać należy za bezzasadne. Wskazał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1u.o.o.ś. Przepisy Prawa budowlanego, określające tryb postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, obligują zatem organ administracji architektoniczno - budowlanej do sprawdzenia zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie przyznają natomiast temu organowi kompetencji do orzekania w sprzeczności z tą decyzją. Organy właściwe w kwestii oceny oddziaływania na środowisko, jak również zasady i tryb postępowania w tym przedmiocie, określone zostały w wyżej wymienionej ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie brak było zatem podstaw do uchylenia w części zaskarżonej decyzji i orzeczenia w tym zakresie zgodnie z żądaniem odwołania, czyli zgodnie z ustaleniami zawartymi w przedłożonym przez inwestora Raporcie oddziaływania na środowisko. Spółka D, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zaskarżyła w całości decyzję Wojewody zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 112 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 627, tekst jednolity z 2008 r. Dz.U. Nr 25, poz. 150) (dalej: u.p.o.ś.), oraz wydanego na podstawie art. 113 u.p.o.ś. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007r. (Dz.U. Nr 120, poz. 826), w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że emisja hałasu prognozowana dla inwestycji mieści się poniżej dopuszczalnego poziomu hałasu o wartości 50 dB przewidzianego w Tabeli l stanowiącej załącznik do rozporządzenia, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie wprowadziło nieuzasadnione ograniczenia polegające na nałożeniu na skarżącą obowiązku prowadzenia prac wyłącznie w godzinach pomiędzy 8:00 i 16:00 oraz maksymalnego załadunku i wywozu 2 wagonów metali dziennie; - art. 63 ust. 1 punkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) (powoływanej jako "u.o.o.ś."), poprzez nieuwzględnienie ograniczonych walorów krajobrazowych terenu inwestycji oraz terenu sąsiadującego z Inwestycją, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na wprowadzenie nieuzasadnionego ograniczenia polegającego na wyznaczeniu skarżącej maksymalnej wysokości składowania odpadów równej 2 m n.p.t.; 2) naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 140 w związku z art. 77 par. 1 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Wojewodę, iż postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. ([...] w zakresie wymogów określonych w punktach 1.1., 1.2. i 1.3. zostało wydane w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z naruszeniem zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 91 ust. 2 punkt 2 litera a) u.o.o.ś. poprzez niedostrzeżenie, że RDOŚ określając wymogi zawarte w punktach 1.1., 1.2 i 1.3. postanowienia nie wskazał informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty wnosiła o 1) uchylenie zaskarżonej Decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją Decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w części, to jest w zakresie punktu 1, podpunktu 4, litera a, b oraz c 2) uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 roku, znak: [...] w części, to jest w zakresie punktu 1.1, 1.2 oraz 1.3. 3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu pod adresem postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011r. kierowała zarzuty analogiczne jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podtrzymując stanowisko, iż wymogi ustanowione w jego w punktach 1.1 i 1.2 nałożone "w celu ochrony środowiska przed hałasem" pozostają bez jakiegokolwiek związku z ustaleniami Raportu oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a nadto są sprzeczne z prawem. W zakresie badania hałasu emitowanego do środowiska w związku z przedmiotową inwestycją w Raporcie założono o wiele wyższą intensywność prac na terenie inwestycji od wymagań wprowadzonych postanowieniem, a mimo to wyniki Raportu wskazują na to, że nawet przy założeniu o wiele intensywniejszej emisji hałasu (do obliczeń dokonanych w Raporcie przyjęto bardzo wysoką, opisaną na stronie 36, intensywność prac na terenie inwestycji ) z terenu inwestycji od tej wskazanej w postanowieniu, emisja ta mieści się znacznie poniżej dopuszczalnych norm. Wyniki badań hałasu przeprowadzone w oparciu o założenia wskazane w raporcie ( strona 36 ), zakładające o wiele wyższą intensywność działań na terenie inwestycji, niż ta określona w wymogach ujętych w punktach 1.1 i 1.2 postanowienia wykazały, że nie ma najmniejszych podstaw do zastosowania wymogów określonych w tych, ponieważ nawet przy założeniu o wiele wyższej intensywności działalności na terenie Inwestycji, tak jak uczyniono to w Raporcie, dopuszczalne poziomy hałasu zostaną zachowane. Uzasadniając, zarzucane Wojewodzie, naruszenie przepisów postępowania Spółka wskazywała, iż polega ono na uznaniu przez organ odwoławczy, że RDOŚ, pomimo jednoznaczności ustaleń Raportu o zachowaniu dopuszczalnych poziomów emisji hałasu przez inwestycję, miał podstawy do określenia wymagań w zakresie ochrony przed hałasem w sposób o wiele bardziej restrykcyjny, niż wynikałoby to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego zasadniczym elementem jest Raport. Zarzucała, iż Wojewoda nie wskazał, jaki inny materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania tak przez niego czy RDOŚ pozwalałby na ustalenie wymogów określonych w punktach 1.1 i 1.2 postanowienia. Wojewoda ograniczył się w tym zakresie do ogólnikowego sformułowania, że ustalenie powyższych wymogów wbrew ustaleniom Raportu uzasadnia "rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia", "powiązanie z innymi przedsięwzięciami tego samego rodzaju", "emisja i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie przedsięwzięcia" oraz "zasięg oddziaływania". Organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę tego, że wszystkie powyższe elementy zostały uwzględnione w Raporcie. Niewystarczające należy uznać twierdzenie Wojewody, iż Raport jest jedynie zbiorem informacji, które mają być pomocne przy określaniu wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a warunki realizacji inwestycji nie muszą być zgodne z postulatami wysuniętymi przez inwestora w tym dokumencie. Raport stanowi bowiem element materiału dowodowego sprawy, sporządzony zgodnie ze ściśle wymogami prawnymi, odnosząc się w zakresie ochrony przed hałasem do określonych prawem norm. Jedynym sposobem na zweryfikowanie ustaleń Raportu przez RDOŚ mogłoby być przeprowadzenie niezależnej oceny emisji hałasu w oparciu o założenia wskazane w Raporcie , tymczasem w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym brak innych dowodów, które pozwalałyby na podważenie ustaleń Raportu. Skoro więc RDOŚ nie uzupełnił w tym zakresie materiału dowodowego, naruszył on tym samym art. 7 i 77 par. 1 Kpa. Nie dostrzegając wskazanego naruszenia przepisów i nie przejawiając samemu inicjatywy dowodowej, Wojewoda rozpoznając odwołanie od Decyzji Prezydenta, będąc zobowiązany również na podstawie art. 142 Kpa, do zbadania poprawności zaskarżonego postanowienia, sam naruszył przepisy art. 7 i 77 par. 1 w związku z art. 140 Kpa. Nieuzasadnione w takiej sytuacji pozostaje twierdzenie Wojewody jakoby wydanie przez RDOŚ postanowienia sprzecznego z ustaleniami Raportu uzasadniona była "wiedzą i doświadczeniem" tego organu. Bowiem ani RDOŚ ani Wojewoda nie podważyli zastosowanej w Raporcie metody badania lub jego założeń jako nienaukowych. Dodatkowo RDOŚ stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia zgodność Raportu z przepisami art. 66 i 67 u.o.o.ś. zawierającymi wykaz wymagań metodologicznych i strukturalnych raportu środowiskowego, potwierdził jego naukową poprawność, a więc jego zgodność z wymaganiami wiedzy. Wobec tego uzasadnienie decyzji Wojewody, w którym za podstawę nieuwzględnienia ustaleń Raportu uznano wiedzę RDOŚ, pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem organu uzgadniającego. Natomiast przywołane przez Wojewodę doświadczenie Regionalnego Dyrektora do wprowadzenia, nie wynikających z Raportu, ograniczeń ustanowionych w celu ochrony przed hałasem nie może stanowić ich podstawy ponieważ dopuszczalne poziomy hałasu oraz metody jego prognozowania są mierzalne i naukowo określone, zatem odwoływanie się w tym zakresie do doświadczenia organu administracyjnego jest zbędne i bezprzedmiotowe. W odniesieniu natomiast do ograniczenia wysokości składowania do 2 m n.p.t., doświadczenie RDOŚ mogłoby mieć znaczenie jedynie wtedy, gdyby organ ten przeprowadził wizję lokalną otoczenia inwestycji, a następnie porównał je z miejscami inwestycji, co do których orzekał w przeszłości i na tej podstawie, sformułował wymogi dotyczące wysokości składowania. Skoro takiej wizji nie było, to twierdzenie Wojewody, jakoby treść wymogów wskazanych w postanowieniu uzasadniało doświadczenie RDOŚ, nie znajdując oparcia w materiale dowodowym jest bezzasadne i stanowi o naruszeniu przepis art. 7 i 77 par.1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa. Na marginesie wskazywała, iż zaniechana wizja mogła doprowadzić jedynie do wniosku, że walory krajobrazowe otoczenia inwestycji nie wymagają wprowadzania ograniczenia wysokości składowania do 2 m n.p.t., ponieważ w sąsiedztwie inwestycji znajdują się i działają dwa konkurencyjne zakłady zbierania i przerobu złomu, które prowadzą działalność bez ograniczeń co do wysokości składowania. Odnośnie tego wymogu podtrzymał argumentację przytoczoną już w odwołaniu. Wskazała dodatkowo, iż o zasadności wprowadzonego ograniczenia nie może świadczyć ogólnikowe powołanie się przez Wojewodę na "pogorszenie walorów krajobrazowych", jest to bowiem twierdzenie nie poparte żadnymi ustaleniami tego organu czy też RDOŚ. Nadto w odniesieniu do terenu sąsiadującego z inwestycją trudno mówić o pogorszeniu walorów krajobrazowych w sytuacji istnienia w sąsiedztwie już dwóch składowisk złomu prowadzących tę działalność bez ograniczenia jego wysokości, na co również wskazano w Raporcie. Z przytoczonych wyżej względów doszło również do naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 punkt 2 u.o.o.ś., ponieważ zastosowano ograniczenie wysokości składowania złomu, kierując się walorami krajobrazowymi terenu i otoczenia inwestycji, które nie wymagają ochrony w zakresie wskazanym w punkcie 1.3 postanowienia z uwagi na istniejące w sąsiedztwie inne składowiska złomu, do których tego rodzaju ograniczeń ze względu na krajobraz nie zastosowano. Skarżąca wskazując, iż Raport jest jedynym materiałem dowodowym w sprawie określającym w sposób naukowy prognozę emisji hałasu przez i przewidującym, iż obowiązujące normy ochrony środowiska przed hałasem zostałyby zachowane w wypadku eksploatacji inwestycji nawet między 6.00 a 22.00 i przy załadunku 8 wagonów dziennie zasadny jest wniosek, że wymogi ustalone w postanowieniu zostały nałożone w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w sposób całkowicie arbitralny, co stanowi oczywiste naruszenie przepisu art. 7 i 77 par. 1 Kpa, tak przez postanowienie RDOŚ jak i Wojewodę, który badając ten akt jego wadliwości nie dostrzegł. Zdaniem skarżącej, Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Prezydenta i nie uchylając postanowienia, naruszył jednocześnie przepisy prawa materialnego, tj. art. 112 punkt 1 u.p.o.ś., stanowiącego, że ochrona przed hałasem polega na utrzymaniu poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na dopuszczalnym poziomie. Organ II instancji naruszył też przepisy wydanego na podstawie art. 113 u.p.o.ś. rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 826), w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że emisja hałasu prognozowana dla inwestycji mieści się, co wynika z raportu, poniżej dopuszczalnego poziomu hałasu o wartości 50 dB, przewidzianego w tabeli l stanowiącej załącznik do rozporządzenia. W świetle definicji ochrony przed hałasem zawartej w art. 112 punkt 1 u.p.o.ś. oraz zważywszy na dopuszczalny poziom hałasu określony w wymienionym wyżej rozporządzeniu wprowadzone w punktach 1.1 i 1.2 postanowienia wymogi naruszają przytoczone przepisy prawa materialnego, ponieważ nakładają na inwestora wymogi surowsze od wymogów ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w jego wyniku Wojewoda nie uchylił postanowienia oraz wydanej na jego podstawie decyzji Prezydenta w niekorzystnej dla inwestora części objętej punktami 1.1 i 1.2 postanowienia, a tym samym pozostawił w mocy niekorzystne dla inwestora wymogi środowiskowe, które w istocie uniemożliwiają inwestorowi prowadzenie przez niego działalności na terenie inwestycji. W ocenie skarżącej wskazane naruszenia przepisów prawa mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowały najpierw wprowadzeniem przez RDOŚ niekorzystnych dla niej jako inwestora wymogów środowiskowych wskazanych w punktach 1.1 - 1.3 postanowienia, a następnie skutkowały nieuchyleniem przez Wojewodę postanowienia oraz wydanej na jego podstawie decyzji Prezydenta, w niekorzystnej dla skarżącej części objętej punktami 1.1. 1.2 i 1.3 postanowienia, a tym samym pozostawiły w mocy niekorzystne wymogi środowiskowe, które w istocie uniemożliwiają skarżącej prowadzenie działalności na terenie Inwestycji. W przekonaniu strony Wojewoda naruszył również przepis art. 91 ust. 2 punkt 2 litera a u.o.o.ś., nie dostrzegając, że RDOŚ, określając wymogi zawarte w punktach 1.1., 1.2 i 1.3. postanowienia, nie zawarł w postanowieniu informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w Raporcie, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że w oparciu o przedłożoną mu dokumentację, w tym Raport, zostały zmodyfikowane, uszczegółowione bądź uzupełnione warunki realizacji oraz eksploatacji Inwestycji określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednakże zapis ten pozostaje w sprzeczności co do wymogów punktów 1.1, 1.2 i 1.3 postanowienia, ponieważ w tym zakresie wymogi te pozostały niezmienione. Skoro zatem wymogi określone w punktach 1.1, 1.2 i 1.3 postanowienia, nie uwzględniają w ogóle ustaleń Raportu, zgodnie z art. 91 ust. 2 punkt 2 litera a) u.o.o.ś. uzasadnienie postanowienia powinno wskazywać na ten fakt. Brak takiej informacji stanowi oczywiste naruszenie wskazanego wyżej przepisu, co miało wpływa na wynik sprawy, ponieważ skutkowało nieuchyleniem przez Wojewodę postanowienia oraz wydanej na jego podstawie decyzji Prezydenta w niekorzystnej dla skarżącej części. Uzasadniając zawarte w skardze wnioski o częściowe uchylenie - na podstawie przepisu art. 135 ppsa - postanowienia oraz o częściowe uchylenie, poprzedzającej decyzję Wojewody, decyzji Prezydenta wywodziła, iż rozstrzygnięcia te mieszczą się w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego przedmiotową sprawę, w zaskarżonej części zawierają te same naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, zaś uchylenie tych rozstrzygnięć jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Tylko bowiem jednoczesne uchylenie postanowienia pozwoli na usunięcie naruszeń zawartych w decyzji Wojewody, wskazanych w niniejszej skardze, natomiast związanie postanowieniem organu wydającego o pozwoleniu na budowę podstawie art. 92 u.o.o.ś. oraz art. 93 ust. 1 punkt 2 u.o.o.ś., pociąga za sobą również konieczność uchylenia wraz z Postanowieniem Decyzji Prezydenta. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji , akcentując w szczególności wynikające z przepisu art. 92 o.o.o.ś. związanie organu architektoniczno - budowlanego postanowieniem RDOŚ. Podkreślał, iż postanowienie wydał organ inny, niż prowadzący postępowanie, i wyspecjalizowany w zakresie ochrony środowiska i wobec, którego Wojewoda nie jest organem wyższego stopnia. Zatem jego ocena jako organu architektoniczno – budowlanego może dotyczyć wyłącznie kwestii zgodności z przepisami z zakresu ochrony środowiska, których naruszenia nie stwierdzono. Nie może zaś obejmować innych szczegółowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, których ustalenie pozostaje w gestii organu właściwego w kwestii oceny oddziaływania na środowisko, który kierując się wiedzą i doświadczeniem oraz charakterem przedsięwzięcia, może określać warunki realizacji inwestycji odmiennie od postulatów wysuniętych przez inwestora w raporcie. Raport jest bowiem jedynie zbiorem informacji pomocnych przy określaniu wpływu inwestycji na środowisko. Wojewoda wskazał również na wynikające z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane związanie organu wydającego pozwolenie na budowę ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując, iż organ ten nie został uprawniony do orzekania w sprzeczności z taką decyzją. Zatem podważenie postanowienia RDOŚ wydanego po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji gdy konieczność jej przeprowadzenia wynika z decyzji środowiskowej, a która rozstrzyga w sposób wskazany w postanowieniu prowadziłaby zatem do konieczności odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach brak było podstaw do uchylenia części decyzji i orzeczenia w tym zakresie zgodnie z wnioskiem strony czyli zgodnie z ustaleniami wynikającymi z raportu. Na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę wywodząc, iż wprowadzone do decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczenia, wynikające z postanowienia RDOŚ, w istocie uniemożliwiają stronie rozpoczęcie zamierzonej działalności z uwagi na jej nieopłacalność. Podnosił, iż działające w sąsiedztwie dwie inne firmy o podobnym charakterze nałożonych przez organ ograniczeń nie posiadają. Po zamknięciu rozprawy w dniu 3 listopada pełnomocnik skarżącej nadesłał – jako załącznik do protokołu rozprawy, pismo procesowe z dnia [...] listopada "uzupełniając argumentację przedstawioną na rozprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. 1. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu stronie skarżącej pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "zbieranie odpadów do punktu skupu surowców wtórnych". Mimo takiego przedmiotu postępowania, kwestią wokół której koncentrowała się istota sporu pozostawało, wydane na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 ze zm. powoływanej jako u.o.o.ś.) postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011r. znak: [...], którym RDOŚ uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ustalając jego warunki. Między innymi wprowadził w nim - w celu ochrony środowiska przed hałasem – ograniczenia w zakresie czasu pracy przy cięciu i załadunku złomu (wyłącznie w pora dzienna tj. między godziną 8.00 a 16.00 ), wielkości załadunku (do 2 wagonów metali dziennie) oraz maksymalnej wysokości składowania odpadów ( 2,0 m n.p.t.). 2. Mając na uwadze przepis art. 90 ust. 8 u.o.o.ś. nie może budzić wątpliwości, iż postanowienie to – z uwagi na wyłączenie stosowania wobec niego trybu z art. 106 § 3, 5 i 6 Kpa, jest niezaskarżalne w toku instancji. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem strony skarżącej, iż możliwość jego zaskarżenia przez stronę powstaje dopiero – zgodnie z przepisem art. 142 Kpa - w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu głównym – w niniejszej sprawie w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę. Podzielić bowiem w tym względzie należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie II OSK 2365/10, iż w sytuacji gdy ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 Kpa, wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, oznacza to, że zgodnie z art. 142 Kpa, postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Ustawodawca, jak wynika z powołanych wyżej przepisów, ustalił, że postanowienie wydawane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być kwestionowane w postępowaniu administracyjnym w odwołaniu od decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Oznacza to w konsekwencji, iż uprawnieniu strony do zaskarżenia postanowienia RDOŚ w odwołaniu od decyzji odpowiada obowiązek organu odwoławczego poddania kontroli tego postanowienia przez odniesienia się do stawianych mu w odwołaniu od decyzji zarzutów. 3. Również w doktrynie wskazuje się, że strona posiadająca interes prawny ma możliwość kwestionowania prawidłowości postanowienia RDOŚ w postępowaniu odwoławczym od decyzji kończącej postępowanie w jednej ze spraw wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, rzutując na prawidłowość wydanej decyzji ( vide: K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wrocław 2009 , wyd. 2 str. 289 ). 4. W ocenie Sądu, z analizy uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2011 r. wynika jednoznacznie, iż organ nie zrealizował ciążącego na nim z mocy art. 142 Kpa, obowiązku wynikającego z faktu zaskarżenia przez spółkę D postanowienia RDOŚ w odwołaniu od decyzji udzielającej stronie pozwolenia na budowę. W istocie bowiem uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnego odniesienia się do zarzutów kierowanych - w odwołaniu - pod adresem postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. Stanowisko Wojewody sprowadza się do stwierdzenia, iż z mocy przepisu art. 92 u.o.o.ś związany jest on zarówno zakwestionowanym postanowieniem jak i, na podstawie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243.poz. 1623 ze zm.), decyzją Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] lipca 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z odpowiedzi na skargę wynika dodatkowo, iż Wojewoda, powołując się na fakt nieposiadania statusu organu wyższego stopnia wobec RDOŚ, zasadniczo kwestionuje swą kompetencję do zbadania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nadto uznaje wyłączną kompetencję RDOŚ jako organu "wyspecjalizowanego" w przedmiocie dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie obejmującym "szczegółowe uwarunkowania nie uregulowane w przepisach", pozostawiając sobie jako organowi architektoniczno – budowlanemu wyłącznie "ocenę zgodności z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony środowiska". 5. Zaprezentowane stanowisko Wojewody nie ma uzasadnionych podstaw zważywszy na omówiony wyżej, przyjęty przez ustawodawcę – a wynikający z ustawy z 3 października 2008 r. i Kodeksu postępowania administracyjnego – model kontroli postanowienia RDOŚ. W kwestii zaś podnoszonego przez Wojewodę związania organu architektoniczno – budowlanego postanowieniem RDOŚ ( art. 92 ustawy ) wskazać należy, iż omówiony model zaskarżania postanowienia RDOŚ, prowadzi do wniosku, iż owo związanie dotyczy w istocie organu architektoniczno – budowlanego orzekającego na poziomie I instancji. 6. W kwestii zaś powoływanego przez Wojewodę, w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, związania organu architektoniczno – budowlanego decyzją środowiskową ( jest o nim mowa także w art. 86 u.o.o.ś. ) należy mieć na uwadze, że powołana regulacja obliguje organ do badania zgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Badanie w tym trybie odnosi się do sytuacji, gdy w procesie inwestycyjnym na etapie poprzedzającym uzyskanie pozwolenia na budowę wydana została wyłącznie decyzja środowiskowa. Natomiast w sytuacji, gdy prócz niej, wydane zostało postanowienie RDOŚ o jakim mowa w art. 90 ust. 1 u.o.o.ś. zastosowanie znajduje przepis art. 93 ust. 1 u.o.o.ś. Mieć bowiem należy na uwadze, iż wynikiem przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko może być ustalenie innych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia w zakresie wskazanym w przepisie art. 82 ust. 1 pkt 1, niż nastąpiło to we wcześniejszej decyzji środowiskowej. Wynika to z przepisu art. 93 ust. 2 pkt 4 u.o.o.ś . Zgodne z powołanymi przepisami właściwy organ może w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zmienić wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ( tj. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, ), jeżeli potrzeba zmiany została stwierdzona w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W takim zaś przypadku wiążące dla organu architektoniczno – budowlanego pozostawać będą uwarunkowania wskazane w postanowieniu RDOŚ. 6. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić zatem należy, iż Wojewoda uchybił obowiązkowi odniesienia się - w ramach postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącej spółce pozwolenia na budowę - do zarzutów kierowanych pod adresem postanowienia RDOŚ. To uchybienie procesowe Wojewody mogło mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej ( art. 145 ust. 1 ust 1 lit. c ppsa ). Treść, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2011 r. pozostawała bowiem, zdeterminowana treścią – pozostawionego przez Wojewodę poza kontrolą - postanowienia DROŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. z uwagi na związanie o jakim mowa w art. 92 u.o.o.ś. 7. W sytuacji zaniechania przez Wojewodę ciążącego na nim obowiązku, nie jest rzeczą Sądu odnoszenie się do tych zarzutów skargi, które skierowane są pod adresem postanowienia RDOŚ (zresztą analogicznych do podniesionych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta ). Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organu w jego kompetencji, będąc powołany do oceny stanowiska Wojewody , którego w rozważanej kwestii brak. Z kolei, zważywszy na omówiony związek między decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę a postanowieniem uzgadniającym DROŚ, przedwczesna pozostawałaby przeprowadzona już obecnie przez Sąd, kontrola legalności utrzymania przez Wojewodę w mocy decyzji Prezydenta Miasta. 8. Zwrócić należy uwagę jeszcze na inna istotna okoliczność. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikała z pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] lipca 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ( art. 82 ust.1 pkt 4 u.o.o.ś.). Zaakcentować przy tym należy, iż kwestionowane przez spółkę D ograniczenia, ustalone w postanowieniu RDOŚ na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia – zostały sformułowane identycznie jak w powołanej decyzji Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważyć w związku z tym należy, że ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – już w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji wskazanych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, i 18 ustawy - przeprowadza się także w przypadkach o jakich mowa w przepisie art. 88 ust. 1 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z pkt 2 ust. 1 art. 88 ustawy, ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji w sytuacji stwierdzenia, że we wniosku o wydanie decyzji ( np. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę – art. 72 ust. 1 pkt 1 ) zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym w ustawie przewidziano, że w sytuacji dokonania zmian w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku ubiegania się o jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy nie istnieje konieczność uzyskania zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż w to miejsce może przeprowadzona być powinna ponowna ocena oddziaływania na środowisko. 9. Jak wynika z dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego inwestycji "Zbieranie odpadów do punktu skupu surowców wtórnych oraz budowa zjazdu z pasa drogowego ul. [...]" inwestor planuje na etapie funkcjonowania inwestycji prowadzenie działalności w rozmiarze przekraczającym uwarunkowania wskazane w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach ( pkt. 2 lit. l, n, tiret trzecie i czwarte ). W pkt 6 projektu budowlanego pt. Opis i funkcjonowanie przedsięwzięcia wskazano bowiem, iż przyjmowanie i rozładunek z kontenerów odbywać się będzie w godz. 6 -16, załadunek złomu na samochody w godz. 6 -14, a na wagony od godz. 14 do 19 - 22. Wysokość składowania odpadów wynosić ma od 2 do 5 m n.p.t. Wskazane różnice między decyzją środowiskową a projektem budowlanym wprawdzie dostrzeżone zostały przez organ I instancji, o czym świadczy końcowa część wezwania z dnia [...] listopada 2011 r., jednakże brak jest odniesienia się do tej okoliczności zarówno organów administracji architektoniczno - budowlanej jak i RDOŚ, dokonującego ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem wskazana rozbieżność powinna być przedmiotem oceny i analizy organów w kontekście przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz 93 ust. 2 pkt 4 u.o.o.ś. 10. Zważywszy na wskazane uchybienia przepisom postępowania ( art. 142 i 138 § 1 pkt 1 Kpa ) zaskarżona skargą decyzja Wojewody podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływana jako ppsa ). 11. W związku z zawartym skardze wnioskiem o uchylenie decyzji Wojewody w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części opisanej w skardze ( uznanej przez skarżącą za niekorzystną dla niej ) jak i o uchylenie w części postanowienia RDOŚ z [...] kwietnia 2011 r. w pierwszym rzędzie wskazania wymaga, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje, wynikająca z przepisu art. 134 § 1 ppsa, zasada niezwiązania sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Żądanie skarżącego jest traktowane jedynie jako niewiążący sądu administracyjnego wniosek projektujący jedynie jego orzeczenie (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, T. Woś i in., LexisNexis, Warszawa 2008). O ile jednak przy rozpoznawaniu sprawy sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, kontroluje sprawę administracyjną w jej całokształcie, to w zakresie możliwości orzekania w rozpoznawanej sprawie musi stosować się do reguły wynikającej z przepisu art. 134 § 2 ppsa . W myśl wskazanego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu ( zakaz reformationis in peius ). Nadto podkreślenia wymaga, iż wynikająca z przepisu art. 135 ppsa, możliwość orzekania przez sąd w stosunku do wszystkich rozstrzygnięć ( aktów ) wydanych w ramach danej sprawy administracyjnej ( kontrola "w głąb") tj. wobec orzeczeń pierwszoinstancyjnych i postanowień podjętych w toku postępowania stanowi uprawnienie, a nie obowiązek sądu. 12. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, iż zważywszy na fakt uzyskania przez skarżącą w wyniku decyzji organu I instancji, zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę, przy jednoczesnym zaskarżeniu w odwołaniu jedynie części tej decyzji, uchylenie - w oparciu o przepis art. 135 ppsa decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. - prowadziłoby do naruszenia zakazu reformationis in peius. O ile bowiem co do zasady jest możliwe uchylenie decyzji administracyjnej w części, to możliwość ta wyłączona jest w stosunku do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Jej specyfiką pozostaje bowiem, iż nie da się w niej wyodrębnić takich części, które mogłyby samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Nadto możliwe jest orzekanie reformatoryjne przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpoznania sprawy wraz z przeprowadzeniem oceny zaskarżonego odwołaniem postanowienia RDOŚ. Należy też wskazać, iż pozostawienie przez Sąd w obrocie decyzji Prezydenta Miasta, uniemożliwiało uchylenie postanowienia RDOŚ , wydawanego przecież na etapie poprzedzającym podjęcie rozstrzygnięcia I instancyjnego. Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I wyroku. 13. Na podstawie art. 152 ppsa stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. 14. Orzeczenie o kosztach postępowania jest konsekwencją wyniku sporu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasądzając na rzecz skarżącej poniesione przez nią koszty Sąd zaliczył do nich wpis sądowy ( 500 zł ) koszty zastępstwa procesowego ( 240 zł ) i opłatę skarbową od pełnomocnictwa ( 17 zł ). 15. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, uwzględniając uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu, w ramach rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. odniesie się do postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r. wraz ustosunkowaniem się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu wobec obu tych aktów.