I SA/Po 590/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna- Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2006 roku. oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Firmie "T-B" S.F. za miesiąc styczeń 2006r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł i zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: luty 2006r. w wysokości [...] zł, marzec 2006r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2006r. w wysokości [...] zł, maj 2006r. w wysokości [...] zł., czerwiec 2006r. w wysokości [...] zł, lipiec 2006r. w wysokości [...] zł, sierpień 2006r. w wysokości [...] zł, wrzesień 2006r. w wysokości [...] zł, październik 2006r. w wysokości [...] zł i listopad 2006r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w postępowaniu kontrolnym wszczętym postanowieniem tego organu z dnia [...] czerwca 2010r. ustalono, że S. F. prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych w poszczególnych miesiącach 2006r. odliczał od podatku należnego podatek naliczony z faktur wystawionych przez Spółkę A. z siedzibą w P. oraz spółkę B z siedzibą w P. Postanowieniem z dnia [...].10.2010r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej do prowadzonego postępowania włączył protokoły przesłuchań: T. K. A.K., R. M., W. F., Z. M., R.B., J.I. - przekazane przez Komendę Policji Centralnego Biura Śledczego Zarząd w P. Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej ze śledztwa[...], prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w P., jak również materiały z postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie postanowienia z dnia [...] marca 2009r. w stosunku do Spółki A. Analiza zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji wykazała, że działalność spółki A. a następnie spółkę B sprowadzała się do procederu prowadzenia pozornych czynności zakupu i sprzedaży oleju napędowego i wprowadzania do obiegu tzw. "pustych" faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. W trakcie postępowania ustalono, że w 2006 r. prezesem zarządu i jedynym udziałowcem spółki A był W. F., będący osobą niezdolną do samodzielnego zarządzania spółką, z uwagi na brak wiedzy i kwalifikacji. Nie posiadał także wiedzy odnośnie stanu zatrudnienia w spółce i nie interesował się jej działalnością. Jego rola ograniczała się jedynie do podpisywania faktur dokumentujących fikcyjną sprzedaż oleju napędowego, co czynił bez znajomości ich treści. Prezes zarządu spółki nie znał kontrahentów spółki, w tym R. M. "głównego dostawcy" paliwa do spółki A. Wszelkie formalności związane z działalnością przedsiębiorstwa, takie jak np. zawieranie umów, wypłata pieniędzy z rachunku bankowego spółki dokonywane były przez W. F. wyłącznie w obecności i pod nadzorem J. I. Prezes zarządu spółki A po podjęciu środków pieniężnych nie dysponował nimi, były one bowiem niezwłocznie przekazywane J. I. Jak ustalił organ I instancji J. I. był nieformalnym współpracownikiem spółki A odpowiedzialnym za "pilnowanie" prezesa spółki, aby ten realizował powierzone mu zdania. Spółka natomiast dokonywała obrotu fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, czyli tzw. "pustymi fakturami". J. I. fałszował faktury VAT "zakupu" paliwa przez spółkę A od PPHU R.M., poprzez ich drukowanie, opieczętowywanie oraz podpisywanie się za R. M. w celu uprawdopodobnienia obrotu paliwem. Ustalono, że spółka A. nie posiadała pojazdów przystosowanych do przewozu paliwa ani bazy paliwowej. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji zakwestionował prawidłowość odliczenia podatku od towarów i usług przez podatnika, wynikającego z faktur wystawionych przez tę spółkę na rzecz podatnika w 2006 r. W tym samym roku wystawcą faktur sprzedaży paliwa na rzecz przedsiębiorstwa prowadzonego przez S. F. była również spółka B. Z materiału zgromadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wynika, że spółka A. posiadała bazę odbiorców "pustych faktur" liczącą ok. 1 tysiąca podmiotów, która następnie po likwidacji spółki A. została przekazana do spółki B, która "kontynuowała" działalność prowadzoną wcześniej w ramach spółki A. Z uwagi na niemożność dotarcia do przedstawicieli, bądź pracowników spółki (pod wskazanym adresem spółka nie prowadzi działalności gospodarczej) na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego organ I instancji ustalił, że prezesem spółki B. był J.K. B.. Jego rola była taka sama jak rola W. F. w spółce A. Działalność spółki B. również polegała na wystawianiu faktur sprzedaży paliw płynnych nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Spółka ta również, podobnie jak spółka A, nie posiadała bazy paliw płynnych ani środków transportu do ich przewozu. W spółce tej również działał J. I., który na polecenie A.M. wystawiał fikcyjne faktury zakupu oleju napędowego. Po zaprzestaniu działalności przez spółkę dokumentacja spółki B. (za wyjątkiem potrzebnej do sprzedaży przedsiębiorstwa) została zniszczona. W związku z tym organ uznał, że faktury pochodzące od spółki B. były "pustymi fakturami", więc nie uprawniały do odliczenia wynikającego z nich podatku od towarów i usług. Przesłuchany w charakterze w charakterze strony S. F. stwierdził, że nie posiadał wiedzy o swoich kontrahentach, nigdy nie był w siedzibie żadnej z firm, od której kupował paliwo, nie zna żadnego pracownika w nich zatrudnionego. Kontakt nawiązał poprzez T. K., przedstawiciela hurtowni paliw który zaproponował mu sprzedaż paliwa od [...] do [...] groszy taniej na litrze niż inni sprzedawcy. Dostawy paliwa uzgadniał telefonicznie, a płatności za towar dokonywał gotówką kierowcy, którym początkowo był T. K., a później inny kierowca. Nie żądał nigdy żadnych dokumentów rejestracyjnych bądź deklaracji podatkowy firm które reprezentował T. K. Przesłuchany w dniu [...] 08.2010r. T. K. wskazał że od [...]-[...].2006r. pracował w spółce A a firma T.-B. była mu znana od czasu, jak zaczął pracować w branży paliwowej. Jednak zaprzeczył, by kiedykolwiek dostarczał paliwo podatnikowi, ponieważ nie posiada uprawnień do prowadzenia samochodów ciężarowych. Nigdy też nie wystawił faktur sprzedaży i nie odbierał gotówki od klientów. Zdaniem organu, podatnik, dokonując w 2006 r. odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę A. i B. sp. z o.o., naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Organ podatkowy I instancji podkreślił, że podatnik nie zachował dostatecznej staranności przy wyborze kontrahenta, mając świadomość, że od tego uzależnione jest prawo do odliczenia podatku naliczonego. Stwierdzone podczas kontroli podatkowej nieprawidłowości dały podstawę do uznania, że księgi podatkowe Spółki są nierzetelne w części dotyczącej ustaleń zawartych w ww. decyzji. W trakcie postępowania kontrolnego organ podatkowy dokonał również rozliczenia zakupionych i zużytych olejów silnikowych przez Firmę "T.-B." S. F.. Stwierdzono, że ilość wykazanych zakupów olejów silnikowych przewyższa faktycznie zużytą, a na koniec okresu nie wykazano żadnego zapasu tego towaru. Uwzględniając zeznania S. F. z dnia [...].07.2010r., z których wynika, że średnie zużycie oleju silnikowego dla samochodu I. i F. T. wynosi 10 l, dla samochodu L. 20 l, kontrolujący obliczyli średnie zużycie olejów silnikowych na 10.000 km i uznali, że 45,26 % ilości zakupionych olejów silnikowych nie stanowi dla podatnika kosztów uzyskania przychodów. W związku z czym zgodnie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT kontrolujący uznali, że 45,26 % podatku zawartego w poszczególnych zakupach nie podlega odliczeniu od podatku należnego. Wartość ta wynosi łącznie: netto [...] zł + VAT [...] zł. W dniu [...]grudnia 2010r. strona wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zarzucając jej naruszenie art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.- dalej O.p.), art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 tej ustawy, art. 191 O.p., art. 193 O.p, art. 210 § 1 i § 4 O.p., art. 199a § 3 O. p. oraz naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. ustawy o VAT. Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualne o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu strona wniosła także o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych świadków na okoliczność dokonania przez odwołującego zakupów paliw płynnych za pośrednictwem T. K., dostawy paliw i zużycia w ramach prowadzonej działalności transportowej. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...],[...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił S. F. prowadzącego działalność pod nazwą "T.B.": za styczeń 2006r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości: [...] zł, za luty 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za marzec 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za kwiecień 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za maj 2006r, zobowiązanie podatkowe w wysokości:[...] zł, za czerwiec 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za lipiec 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za sierpień 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za wrzesień 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za październik 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł, za listopad 2006r. zobowiązanie podatkowe w wysokości: [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że dokonane przez organ I instancji ustalenia stanu faktycznego są prawidłowe. Przyjął jednak, że art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie może być podstawą kwestionowania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu, gdyż przepis ten jest niezgodny z prawem wspólnotowym. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], [...] odmówił przeprowadzenia przesłuchiwania kolejnych świadków jak również powoływania biegłych. Organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w zupełności wystarcza by dokonać właściwego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze z dnia [...] lipca 2011r. S. F. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 122 O.p., art. 125 § 1 O.p. w związku z art. 187 §1 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art.188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów i tym samym niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, art.191 O.p poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego polegającą na wadliwym przyjęciu, że wyjaśnienia skarżącego nie są przydatne do ustalenia stanu faktycznego, mimo że w świetle innych dowodów opisany przez niego stan faktyczny jawi się jako logiczny, spójny i najbardziej prawdopodobny, uznania za wiarygodne zeznań "nieformalnych" pracowników spółki A, mimo że ze względu na toczące się przeciwko tym osobom postępowania karne, ich wyjaśnienia miały na celu przede wszystkim poprawę własnej sytuacji procesowej, pominięciu przy ocenie wiarygodności zeznań pracowników administracyjnych spółek okoliczności, że nie zajmowali się oni bezpośrednio obrotem paliwami płynnymi i nie mogli posiadać wiedzy na temat warunków zawierania umów, nadto zarzuca organom naruszenie art. 199a § 3 O.p. poprzez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia umów dostaw paliwa pomiędzy T.K. a skarżącym. W uzasadnieniu skargi podatnik podkreślił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w badanym okresie dokonał zakupu paliw płynnych od wskazanych spółek, których dostawa następowała z góry ustalonym terminie, a potwierdzeniem tego są wystawione faktury. Nabywane paliwo oraz oleje silnikowe zużywał zgodnie z wielkościami wynikającymi z faktur zakupu. Okoliczność ta została potwierdzona w ramach kontroli krzyżowych przeprowadzonych u kontrahentów odwołującego. Umowy zawierał za pośrednictwem T. K. Wskazuje, że operacje zakupu paliw płynnych ujęte w treści zakwestionowanych faktur miały miejsce w rzeczywistości, co podważa w sposób jaskrawy motywy wydania zaskarżonej decyzji. Podatnik nie zgodził się ze stwierdzeniem, że nie zachował należytej staranności przy wyborze kontrahentów. Podniósł, że przed podjęciem współpracy ze spółkami upewniał się we właściwym urzędzie skarbowym czy figurują one w ewidencji czynnych podatników podatku od towarów i usług. Otrzymał wówczas odpowiedź, że oba podmioty widnieją w rejestrze. Odwołujący stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie konieczne było ustalenie w drodze powództwa wytoczonego przed sądem powszechnym w przedmiocie ustalenia istnienia umów dostaw paliwa zawieranych pomiędzy odwołującym a T. K., którego zadaniem było wyszukiwanie dostawców oleju napędowego i ich dostawa stronie. Wobec powyższego, rozstrzygniecie sprawy podatkowej uzależnione zostało w tym przypadku od wyniku postępowania przed sądem powszechnym, którego inicjatorem winien być organ podatkowy, a nie od wyniku postępowania prowadzonego przez organ podatkowy lub sąd administracyjny. Strona nie podzieliła też zawartego stwierdzenia, że księgi podatkowe prowadzone przez Firmę "T.-B." S. F. noszą znamiona nierzetelności i wadliwości w zakresie podatku naliczonego z uwagi na prowadzenie tych ksiąg niezgodnie ze stanem faktycznym, a zebrany w ramach postępowania podatkowego materiał dowodowy nie potwierdza jego udziału w działaniach związanych z obrotem "pustymi fakturami". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty podniesione przez skarżącego za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Od tej zasady ustawa o VAT przewiduje szereg wyjątków, a jeden z nich uregulowany został w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Dla stwierdzenia przez podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest zatem, w szczególności, wykorzystanie przez podatnika nabytych towarów lub usług do wykonywania czynności opodatkowanych, posiadanie faktury dokumentującej nabycie towarów lub usługi, a także ustalenie, że faktura stwierdza czynności, które zostały dokonane. Biorąc pod uwagę brzmienie powołanych przepisów oraz treść zarzutów podniesionych w skardze w pierwszej kolejności należy poddać analizie kwestie procesowe, gdyż właściwe ustalenie stanu faktycznego ma kluczowe znaczenie dla stwierdzenia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. , poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Z kolei na podstawie art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Niesporne w sprawie jest, że skarżący wykorzystywał nabyte towary do wykonywania czynności opodatkowanych oraz że posiadał faktury. Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy sporne faktury odzwierciedlają czynności, które zostały dokonane. Odnosząc się do tak postawionej kwestii należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i tym samym zasadnie ustaliły, że czynności stwierdzone fakturami wystawionymi przez spółkę A z siedzibą w P. oraz przez spółkę B. z siedzibą w P. nie zostały dokonane. Należy wyjaśnić, że stwierdzenie w fakturze czynności, które zostały dokonane – w myśl w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. ustawy o VAT – obejmuje nie tylko wskazanie przedmiotu danej czynności, ale także, w szczególności, wskazanie sprzedawcy i nabywcy danego towaru. Z tego punktu widzenia istotne jest – poza ustaleniem faktu nabycia oleju napędowego – również wykazanie, że towar ten pochodził od pomiotu, który został wskazany w fakturze jako sprzedawca. Biorąc to pod uwagę należy podkreślić, że organy obu instancji nie kwestionują faktu posiadania oleju napędowego przez skarżącego. Dlatego też ustalenie w toku postępowania, że w nielicznych przypadkach sprzedaży towarzyszyły dostawy oleju napędowego nie wpływa na prawidłowość zaskarżonych decyzji, w których organy podatkowe odmawiają skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów od spółki A z siedzibą w P. oraz przez spółkę B. z siedzibą w P. Z ustalonego stanu faktycznego wynika bowiem bezspornie, że żadna z tych spółek nie miała obiektywnych możliwych dostawy oleju napędowego skarżącemu. Obie spółki nie podejmowały czynności wskazanych w treści kwestionowanych faktur, a ich działalność ograniczała się do wystawiania faktur, które nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych zdarzeń. Z ustaleń tych wynika zatem, że olej napędowy nie mógł pochodzić od spółek, które były w treści faktury wskazane jako sprzedawcy. W takiej sytuacji należy się zgodzić z organami obu instancji, że faktury wystawione przez spółkę A z siedzibą w P. oraz przez spółkę B z siedzibą w P. nie odzwierciedlały stanu faktycznego, ponieważ nie dokumentowały dostawy paliwa od jej faktycznego sprzedawcy. Z akt sprawy wynika, że działalność prezesa spółki A. z siedzibą w P. W. F. sprowadzała się jedynie do podpisywania faktur dokumentujących fikcyjną sprzedaż oleju napędowego, co czynił nie znając nawet ich treści. Spółka nie posiadała zaplecza technicznego do prowadzenia handlu paliwem. Podobną rolę odgrywał prezes zarządu spółki B z siedzibą w P. J. K. B.. Jego działalność także ograniczała się do podpisywania faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zjawisk gospodarczych. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że proceder organizowany przez obie spółki obejmował ogromną liczbę transakcji, a skarżący był jednym z dużej liczby kontrahentów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza dokonane ustalenia, a zatem brak było jakichkolwiek podstaw uzasadniających konieczność występowania do sądu powszechnego o ustalenie istnienia umów dostaw paliwa pomiędzy T.K. i S. F. Tym bardziej, że T.K. miał tylko znajdować kontrahentów a nie dostarczać paliwo jako sprzedawca. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie ustaliły zatem stan faktyczny. Nie znajdują więc uzasadnienia zarzuty skarżącego, iż nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego narusza art. 122 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., odmówił przeprowadzenia dowodu o przesłuchanie świadków i zlecenie opinii biegłych z dziedziny budowy i eksploatacji pojazdów na okoliczność zużycia paliwa i olejów silnikowych. Na akceptację zasługuje treść uzasadnienia postanowienia, w którym organ podatkowy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w zupełności wystarcza, by dokonać właściwego rozstrzygnięcia sprawy bez konieczności przesłuchiwania kolejnych świadków (tym bardziej, że strona skarżąca nie podała kim są świadkowie i jaki jest ich związek ze sprawą), jak również powoływania biegłych. Zaznaczył również, że dla rozstrzygnięcia nie jest istotne, czy strona mogła zużyć kupione ilości paliwa, tylko czy nabyła je od podmiotów widniejących na fakturach z których dokonała odliczenia. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 199a § 3 O.p. poprzez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia umów dostaw paliwa pomiędzy T. K. a skarżącym. Należy zaznaczyć, że z materiału dowodowego nie wynika, aby kiedykolwiek T. K. był sprzedawca zakupionego przez skarżącego towaru. Jak wskazano wyżej, organ ustalił, co jest bezsporne, że skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę A oraz spółkę B niedokumentujących rzeczywistych transakcji, ponieważ spółki uwidocznione na fakturach jako dostawcy, w rzeczywistości nie prowadzili działalności gospodarczej. Dlatego też bez znaczenia dla sprawy jest ustalenie, czy skarżący zawierał jakąkolwiek umowę z T.K. Na marginesie należy także wskazać, że – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – podatnik nie zachował należytej staranności przy wyborze kontrahenta, mając świadomość, że od tego uzależnione jest prawo do odliczenia podatku naliczonego. Sąd nie dopatrzył naruszenia zarzucanych w skardze przepisów postępowania podatkowego ( art. 122, art. 125 § 1, art. 188, art. 187 § 1, art. 191,art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej), w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.