II SA/Wa 968/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Monika Michnik-Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przydziału osobnej kwatery stałej oddala skargę. Nakazem przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] czerwca 1969 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] przydzielił [...] S. J. osobną kwaterę stałą w R., przy ul. K., którą zdał on protokolarnie w dniu [...] maja 1979 r. Z dniem [...] 1995 r. S. J. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. W dniu [...] marca 1999 r. ww. wystąpił o potwierdzenie uprawnień do osobnej kwatery stałej. Decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] stwierdził, że S. J. zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony. W dniu [...] września 2000 r. S. J. zwrócił się do ww. organu z wnioskiem o przydzielenie osobnej kwatery stałej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...], stosując art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.), odmówił wnioskodawcy przydziału osobnej kwatery stałej. W dniu [...] maja 2003 r. S. J. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r., jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...]. W wyniku wniesionej przez S. J. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. o sygn. akt I SA/Wa 275/04 Sąd uchylił obie ww. decyzje. W piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. S. J. ponowił swój wniosek z dnia [...] maja 2003 r. oraz podniósł, iż decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], wydaną przez ten sam organ, stwierdzającą zachowanie uprawnień do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony. Zdaniem strony, świadczy to, iż w sprawie zachodzi również przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ późniejsza decyzja rozstrzyga w swej istocie o sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania strony od tej decyzji, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie odniósł się do zasadności powołanej przez stronę przesłanki wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku S. J., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że S. J., składając w dniu [...] września 2000 r. wniosek o przydział osobnej kwatery stałej, był już emerytem wojskowym, bowiem z dniem [...] 1995 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Dlatego też – jako emeryt wojskowy – nie mógł uzyskać prawa do osobnej kwatery stałej. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podkreślił, że zgodnie z art. 30 ust. 1 cyt. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, decyzję o przydziale kwatery osobie uprawnionej wydawał dyrektor oddziału terenowego Agencji. Skoro zaś organ ten był uprawniony do wydawania decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej, to tym bardziej mógł on wydawać decyzje odmawiające przydziału osobnej kwatery stałej osobom, które nie spełniały wskazanych w ustawie kryteriów. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził ponadto, że kwestionowana przez stronę decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia uprawnień do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony nie jest bowiem tożsama z decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy przydziału osobnej kwatery stałej. W myśl art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 1999 r., żołnierzom pełniącym stałą służbę wojskową oraz żołnierzom, którzy nabyli prawa do emerytury wojskowej albo wojskowej renty inwalidzkiej, przysługiwało prawo do kwatery. Zachowanie lub nabycie uprawnień do kwatery stwierdzano w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień do emerytury wojskowej, wydanego przez wojskowy organ emerytalny. Organ podkreślił, że wskazanego trybu nie można jednak utożsamiać z prawem do przydziału osobnej kwatery stałej bądź z wypłatą ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Ww. decyzja miała charakter jedynie potwierdzający fakt, iż zwolniony z zawodowej służby wojskowej żołnierz zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienie do emerytury lub renty wojskowej. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 i 4 powołanej ustawy, prawo do kwatery realizowane było dopiero na wniosek osoby uprawnionej. Jeżeli do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, żołnierzowi nie przydzielono kwatery lub nie wypłacono ekwiwalentu z dniem zwolnienia ze służby, wypłaca mu się jedynie ekwiwalent. Przepisy nie dawały zatem podstaw do wydania decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej emerytowi wojskowemu. W odwołaniu do Ministra Obrony Narodowej od wymienionej decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, S. J. zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, naruszenie zasad logicznego rozumowania, rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 kpa, rażące naruszenie art. 61 § 2, art. 62 i art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jego zdaniem, decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] jednoznacznie przyznała mu prawo do kwatery, natomiast decyzja tego samego organu z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] odmawia przydziału osobnej kwatery stałej, a więc decyzje te dotyczą tej samej sprawy, rozumianej jako interes prawny strony – prawa do kwatery. Ponadto podał, że nawet przyjmując, iż stronie – jako emerytowi – nie można przydzielić kwatery stałej, w sprawie należało zastosować art. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i na tej podstawie wydać pozytywną decyzję orzekającą o wypłacie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery i w jej wykonaniu zawrzeć umowę ze skarżącym. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania i podzielając argumentację organu I instancji. Wskazał ponadto, że rozpatrywana sprawa dotyczy wyłącznie wniosku S. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], odmawiającej mu przydziału osobnej kwatery stałej. Istotą niniejszego postępowania jest zatem wyłącznie ocena tej decyzji pod kątem istnienia pozytywnych i negatywnych przesłanek nieważności określonych w art. 156 kpa, w stanie prawnym i faktycznym z daty wydania tej decyzji, co oznacza, iż w postępowaniu tym nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym. Kwestionowana przez stronę decyzja orzekała wyłącznie w przedmiocie realizacji prawa do kwatery w formie przydziału kwatery, a nie ewentualnej wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, która – wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu – realizowana była wyłącznie na podstawie umowy zawartej między dyrektorem oddziału rejonowego Agencji a osobą uprawnioną. Z tych względów, argumentacja i zarzuty strony w tym zakresie nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku z dnia [...] maja 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję S. J. postawił zarzuty, jakie sformułował w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo twierdząc, że zaskarżona decyzja jedynie powiela stanowisko Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko, jakie przedstawił w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja w rozpatrywanej sprawie mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ by stwierdził, że decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], odmawiająca S. J. przydziału osobnej kwatery stałej, została podjęta w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej, albowiem w omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. S. J. w swym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], odmawiającej mu przydziału osobnej kwatery stałej, powołał się na brzmienie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazując, że decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności, gdyż została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego podniósł również, że decyzja ta jest obarczona także wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Decyzja zostaje podjęta bez podstawy prawnej, gdy w obowiązujących przepisach prawa, w chwili jej wydania, brak jest normy prawnej, która pozwalałaby organowi administracji publicznej na tego rodzaju rozstrzygnięcie. Natomiast rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego Państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. o sygn. akt V SA 86/92, publ. ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji, traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. o sygn. akt III SA 565/95, publ. Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. o sygn. akt III ARN 22/95). Z kolei warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 kpa jest istnienie w obrocie prawnym dwóch tożsamych decyzji, orzekających w tej samej sprawie – w tym samym przedmiocie, z których wcześniejsza korzysta z przymiotu ostateczności. Tożsamość decyzji oznacza bowiem ten sam przedmiot, te same podmioty i ten sam stan faktyczny oraz prawny. Tylko wówczas można mówić o podstawie do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy zatem podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, a jedynie rażące naruszenie prawa lub brak podstawy prawnej do podjęcia decyzji mogą skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju powodów. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała również przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.), prawo do kwatery realizowane było na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2, przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, jednakże – co należy podkreślić – przydział ten mógł nastąpić wyłącznie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej, w tym pozostawania w stanie nieczynnym. Stosownie natomiast do treści art. 24 ust. 4 tej ustawy, jeżeli do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, żołnierzowi nie przydzielono kwatery lub nie wypłacono ekwiwalentu, z dniem zwolnienia ze służby wypłacało się mu ten ekwiwalent. Przepis art. 47 stosowało się odpowiednio. Ze sprawy wynika, że S. J. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 1995 r. i z dniem [...] 1995 r. nabył uprawnienia do emerytury wojskowej. Oznacza to, że skarżący, będąc emerytem wojskowym, nie mógł w dniu [...] grudnia 2000 r. otrzymać osobnej kwatery stałej, toteż decyzja odmawiająca mu przydziału osobnej kwatery stałej, podjęta w tej dacie, jest prawidłowa. Skarżący swoje uprawnienie do przydziału osobnej kwatery stałej mógł realizować wyłącznie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej, czego nie uczynił. W świetle art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, zachowywał prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, natomiast zachowanie lub nabycie uprawnień do kwatery stwierdzał, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor oddziału terenowego Agencji na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1, wydanego przez wojskowy organ emerytalny. Jednak – wbrew zarzutom skarżącego – decyzja stwierdzająca zachowanie uprawnień do kwatery, wydawana w trybie cyt. art. 23 ust. 4 ww. ustawy i adresowana do emeryta wojskowego, nie jest tożsama z decyzją o przydziale, względnie o odmowie przydziału osobnej kwatery stałej, podejmowaną w oparciu o art. 24 ust. 1 tej ustawy. Nie można zatem mówić, że decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], odmawiająca skarżącemu przydziału osobnej kwatery stałej, rozstrzyga w tej samej sprawie, w której wydana została decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], stwierdzająca, że S. J. zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony. Na podstawie art. 24 ust. 1 ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej żołnierzowi zawodowemu można było – na jego wniosek – przydzielić osobną kwaterę stałą, a więc w ten sposób materializowało się jego prawo do kwatery, natomiast w trybie art. 23 ust. 4 tej ustawy wojskowy organ mieszkaniowy stwierdzał jedynie, że emeryt wojskowy zachowuje prawo do kwatery. Przy czym, jeśli tego prawa emeryt wojskowy nigdy wcześniej nie zrealizował, a więc gdy jego uprawnienie do przydziału kwatery nie zostało zmaterializowane w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej (nie doszło do wydania decyzji w trybie art. 24 ust. 1 ww. ustawy), jak w niniejszej sprawie, konkretyzacja tego prawa nie mogła odbyć się w oparciu o uprzedni fakt stwierdzenia, że emeryt wojskowy zachował prawo do kwatery. Czym innym bowiem jest decyzja potwierdzająca zachowanie uprawnienia, a czym innym decyzja o przydziale osobnej kwatery stałej. Jeśli do przydziału osobnej kwatery stałej nie doszło w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej, emerytowi wojskowemu nie przysługuje roszczenie o przydział takiej kwatery. Decyzja stwierdzająca, że emeryt wojskowy zachował prawo do kwatery stałej stanowi tylko potwierdzenie, że przydzielona kwatera stała nadal mu przysługuje (jeżeli w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej doszło do przydziału kwatery), pomimo że nie pełni on już zawodowej służby wojskowej jako służby stałej. Zatem w sytuacji, gdy skarżący nie skorzystał z możliwości ubiegania się o przydział osobnej kwatery stałej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej, wojskowy organ mieszkaniowy nie mógł mu przydzielić takiej kwatery w chwili, gdy był on już emerytem wojskowym. Bez znaczenia prawnego dla sprawy pozostają przy tym wywody i twierdzenia strony dotyczące wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, wszak kwestie te wykraczają poza przedmiot sprawy administracyjnej. Z tych względów, Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.