I SA/Sz 806/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N w S na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 sierpnia 2011 r. N w S wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż strona skarżąca nie jest podmiotem, na wniosek którego wydano interpretację indywidualną. W związku z tym nie jest ona również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wskazano, wnioskiem z dnia 15 lutego 2011 r. S w K wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia w dniu 18 lipca 2011 r. N w S – nabywca usług świadczonych przez wnioskodawcę – złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi organ poinformował wnoszącego, iż nie znalazł postaw do rozpatrzenia złożonego przez podmiot niebędący stroną środka zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wskazać należy, że po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W szczególności Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na interpretację indywidualną. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Wynika z tego zatem, iż stroną postępowania podatkowego nie może być każdy podmiot, a jedynie taki, który ma interes prawny w wydaniu określonego rozstrzygnięcia. Wyjątek od tej zasady zawiera art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, interpretację indywidualną wydaje się na wniosek podmiotu zainteresowanego. Pojęcie "bycia zainteresowanym" uważa się w nauce prawa administracyjnego za kategorię interesu faktycznego. Interes faktyczny zawiera się w pojęciu interesu prawnego, stanowiąc łatwiejszą do spełnienia przesłankę. Podmiot legitymujący się taką kategorią interesu, nie musi bowiem wykazywać, że rozstrzygnięcie organu będzie dotyczyło jego sfery praw i obowiązków. Zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Treść art. 14b § 2 wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Jeżeli jednak ze stanu faktycznego pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on innych podmiotów niż wnioskujący o wydanie interpretacji, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować. Udział w administracyjnym postępowaniu interpretacyjnym i zostanie adresatem interpretacji indywidualnej pomimo braku zgodnego z prawem przymiotu zainteresowanego w tym konkretnym postępowaniu nie przyniesie temu podmiotowi żadnych korzyści prawnych, skoro przeprowadzona przez organ ocena możliwości zastosowania i/lub wykładnia prawa dotyczyć będą stanu faktycznego i prawnego opodatkowania innych niż wnioskodawca albo też bliżej nieokreślonych podmiotów. Podobnie podmiot niebędący adresatem interpretacji indywidualnej (z uwagi na to, iż nie została ona wydana z jego wniosku i w jego sprawie) nie będzie się mógł do niej zastosować, ponieważ nie dotyczy ona jego spraw podatkowych i ewentualnej odpowiedzialności podatkowej; z tego powodu interpretacja ta nie będzie mogła wywrzeć dla wymienionego w niej podmiotu skutków ochronnych, nie stanowi też niewątpliwie obowiązującego prawa. Zaniechanie - z powodu odrzucenia skargi - merytorycznej kontroli sądowej wydanej interpretacji nie powoduje więc negatywnych skutków prawnych dla podmiotu, który nie występował o wydanie takiej interpretacji. Jeżeli zatem pisemna interpretacja prawa podatkowego nie dotyczy indywidualnej sprawy podatkowej danego podmiotu, to nie dotyczy również jego interesu prawnego w obszarze mogącego być przedmiotem interpretacji prawa. Wynika z tego, zdaniem Sądu, niewątpliwie i jednoznacznie, że brak przymiotu "zainteresowanego" w postępowaniu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie, w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadnia ocenę nieistnienia, wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a., interesu prawnego do zaskarżenia wydanej interpretacji do sądu administracyjnego przez podmiot, który nie był jej adresatem. Skoro zatem określony podmiot (w tym przypadku N w S) nie był zainteresowanym, ponieważ nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej, to nie jest również stroną podatkowego postępowania interpretacyjnego, ponieważ interpretacja indywidualna dotyczy danego stanu faktycznego przedstawionego przez konkretny podmiot (w przedmiotowej sprawie był nim S w K). W związku z tym N w S nie był adresatem interpretacji indywidualnej i w związku z tym także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez ten pomiot nie mogło wywołać zamierzonych skutków prawnych. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie N w S nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z uwagi na brak interesu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.