II OSK 605/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 991/11 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M.Z. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin wznowił, na wniosek skarżącej, postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2010 r. nakazującą właścicielom budynku przy ul. [...] w [...], tj. E. i M,M,, J.K. oraz skarżącej wykonać określone roboty budowlane, wynikające z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S.. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej jako "Prawo budowlane"), odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nakaz obejmował obowiązek wykonania w przedmiotowym budynku dwurodzinnym całkowitej wymiany pokrycia i łat dachu, wymiany lub wzmocnienia zmurszałych elementów drewnianych konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawienia trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach. Jako przyczynę wznowienia skarżąca wskazała brak czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem decyzję wydano z oczywistą omyłką, obejmującą błąd w nazwisku skarżącej, która to omyłka mogła skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania. Organ I instancji stwierdził, że decyzja była merytorycznie poprawna, a jedynym uchybieniem była omyłka w nazwisku skarżącej i w związku z tym odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. W trakcie postępowania odwoławczego swoje uwagi wniosła J.K. wskazując, że ekspertyza techniczna jest wadliwa, albowiem została wykonana bez oględzin i nie podano w niej źródła informacji oraz daty. Zarzuciła, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nie wskazano jednoznacznie podstawy prawnej, a przed jej wydaniem nie poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z kolei M.M. poinformował, że skarżąca o złym stanie dachu wiedziała od 1991 r. Wprawdzie remont dachu został wykonany w 1989 r. i w 1993 r., ale obejmował on jedynie wymianę kilku rzędów dachówek we wschodniej części dachu, wymianę zadaszenia ganku, otynkowanie budynku, wymianę muru oporowego przy wejściu do budynku oraz naprawę i malowanie podbitki zewnętrznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. Jednocześnie, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy nakazał właścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] 12 w [...]: E. i M.M., J.K. i M.Z. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku poprzez: wymianę pokrycia dachu; wzmocnienie lub wymianę zmurszałych elementów konstrukcji dachu; zaimpregnowanie elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi; przemurowanie kominów w części ponad dachem wraz z wykonaniem nowych czap kominowych oraz naprawę trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w spoinach, w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że po otrzymaniu zgłoszenia E. i M.M. o złym stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku, powodującym zalewanie lokalu mieszkalnego i dalsze niszczenie budynku, organ I instancji przeprowadził w dniu 7 maja 2010 r. oględziny. Organ ustalił, że wykonane z dachówki cementowej pokrycie dachowe znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Ponadto stwierdzono prześwity w pokryciu dachowym, skorodowane obróbki blacharskie przy kominach, zawilgocenie konstrukcji drewnianej dachu (części krokwi i łat) oraz wypłukanie spoin w kominach. W trakcie oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną. Również w przedstawionej przez E. i M.M. ekspertyzie stanu technicznego dachu, sporządzonej przez posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane mgr inż. R.S., wskazano na: zawilgocenie części wiązarów konstrukcji dachowej, miejscową degradację, mogącą prowadzić do utraty wytrzymałości, zniszczenie w znacznej części łat na skutek ciągłego zamakania, poluźnienie, popękanie, pokrzywienie, szczeliny, porośnięcie glonami i mchem w znacznej części pokrycia dachowego wykonanego z dachówek cementowych, spękania, ubytki zaprawy między cegłami trzonów kominowych nad powierzchnią dachu, a także spękania i częściowy brak czap kominowych. Autor ekspertyzy zalecił przeprowadzenie remontu dachu w zakresie całkowitej wymiany pokrycia dachu, wymiany łat, wzmocnienia lub wymiany zmurszałych elementów konstrukcji dachu, przemurowania kominów w części ponad dachem, naprawy trzonów kominowych w części poddasza poprzez uzupełnienie ubytków w kominach, wykonania nowego opierzenia wraz z odwodnieniem dachu i zaimpregnowania elementów drewnianych więźby dachowej środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi. Na skutek tego organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. W sentencji i rozdzielniku powyższej decyzji błędnie podano nazwisko jednego ze współwłaścicieli budynku: M.Za. zamiast prawidłowo M.Z. W dniu 20 stycznia 2011 r. E. i M. M. poinformowali organ I instancji, że wszystkie roboty budowlane nakazane decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zostały wykonane. Poprawność wykonanych prac została potwierdzona załączonym oświadczeniem osoby uprawnionej. W ocenie organu odwoławczego, błąd w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. mógł skutkować nieskutecznym doręczeniem decyzji osobie będącej stroną postępowania, a zatem należało wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję. Ponadto stwierdził, że w sprawie zaistniała podstawa do wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego ustosunkowując się do zarzutów odwołania skarżącej i zgłoszonych przez J.K. uwag wyjaśnił, że wprawdzie strony te nie uczestniczyły w oględzinach przeprowadzonych w dniu 7 maja 2010 r., ale zapoznały się z aktami sprawy i pisemnie odnosiły się do zawartych w nich dokumentów. Nadmienił, że przeprowadzenie ponownych oględzin byłoby bezcelowe, bowiem stan techniczny budynku ustalony przez autora ekspertyzy z kwietnia 2010 r. oraz przez organ I instancji podczas oględzin w dniu 7 maja 2010 r., po wykonaniu nakazanych obowiązków już nie istnieje. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, bowiem mieści się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 138 oraz 151 k.p.a. i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, w której organ I instancji wydał rozstrzygnięcie, od którego strona wniosła odwołanie. Jeżeli w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji dojdzie do wniosku, że organ I instancji rozpatrując sprawę uchybił przepisom materialnym lub proceduralnym, wówczas zobligowany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Konsekwencją wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej po wznowieniu postępowania jest to, że organ odwoławczy zobowiązany jest do zawarcia w sentencji dodatkowo jednego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151 k.p.a. W rezultacie, postępowanie wznowieniowe jako postępowanie weryfikacyjne, obejmuje również rozpoznanie sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu I instancji, takie właśnie rozstrzygnięcie zawiera kontrolowana decyzja. Sąd I instancji wskazał, że poza sporem jest, że w postępowaniu, w którym została wydana ostateczna decyzja w przedmiocie nałożenia obowiązków wykonania określonych robót budowlanych, nie brała udziału bez swojej winy skarżąca. Osnowa decyzji zawierała błąd w nazwisku skarżącej, co, zdaniem Sądu I instancji spowodowało brak skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie i w rezultacie zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe powinno skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego takiej decyzji. Wobec tego organ II instancji zasadnie orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji wydanej po wznowieniu postępowania jak i uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2010 r. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z wyjaśnieniami organu złożonymi na rozprawie, organ rozważył kwestię umorzenia postępowania z uwagi na to, że nałożone decyzją ostateczną obowiązki zostały wykonane. W ocenie Sądu I instancji prawidłowo jednak wydał decyzję merytoryczną, bowiem umorzenie postępowania spowodowałoby niczym nieuzasadnione pozbawienie podstawy prawnej wykonanych obowiązków. Roboty budowlane objęte decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nie wymagały bowiem wydania pozwolenia lub zgłoszenia, a więc jedynym warunkiem ich legalności była wydana decyzja. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy budynek jest w takim stanie technicznym, który uzasadniałby wydanie decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organu II instancji, jednoznacznie wskazują, że dach oraz kominy przedmiotowego budynku były w czasie prowadzonego postępowania zwykłego w złym stanie technicznym. Powyższe znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji. Sąd I instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniu skarżącej, fakt wznowienia postępowania nie pociąga za sobą konieczności przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych, chyba że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego został skutecznie zakwestionowany. W przedmiotowej sprawie, skarżąca kwestionując rzetelność postępowania dowodowego oraz ustalenia faktyczne organu nie dokonała tego skutecznie, gdyż na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawiła żadnego dowodu. Za nieuprawniony Sąd I instancji uznał zarzut skarżącej, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ w celu pogłębienia zaufania obywateli, dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o nieprawidłowościach postępowania dowodowego w zakresie oględzin, Sąd I instancji wyjaśnił, że wprawdzie na skutek błędu organu nie doręczono skarżącej zawiadomienia o przeprowadzonym dowodzie z oględzin przedmiotowego budynku, jednak powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy strona w toku postępowania zapoznała się z aktami sprawy i ustosunkowała się co do zebranych dowodów. W takiej sytuacji wniosek o ponowne przeprowadzenie oględzin jest bezzasadny, tym bardziej, iż nakazane w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. roboty budowlane zostały wykonane, co wynika z oświadczenia z dnia [...] stycznia 2011 r. podpisanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja odpowiada w swej istocie, tj. co do zakresu obowiązków jak i terminu ich wykonania, uchylonej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2010 r., co należy uznać za właściwe, bowiem postępowanie trybu zwykłego zakończone wydaniem ostatecznego nakazu wykonania określonych robót budowlanych obarczone było jedynie wadą procesową, zaś rozstrzygnięcie merytoryczne było prawidłowe. W ocenie Sądu I instancji, wskazanie innego terminu byłoby do niepogodzenia z zasadami logiki i zaistniałymi skutkami związanymi z uchyleniem decyzji z dnia [...] maja 2011 oraz [...] lipca 2010 r., bowiem obowiązki te na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały już wykonane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. W pierwszej kolejności podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") polegające na jego błędnej wykładni, która doprowadziła do braku jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do jednego z podniesionych w skardze zarzutów, tj. zarzutu, że zaskarżona decyzja jest decyzją nieważną zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały. Po drugie, naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza zasad wynikających z powyższych przepisów. Po trzecie, naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z powodu braku stwierdzenia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja była niewykonalna w chwili wydania. Po czwarte, naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 146 § 2 k.p.a. polegające na braku zastosowania tych przepisów, a w konsekwencji naruszenie także art. 151 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że pomimo tego, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, budynek był we właściwym stanie technicznym, to istniała konieczność orzeczenia nakazów na podstawie tego przepisu tak jakby budynek znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. polegający na oddaleniu skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji ostatecznej, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 § 2 k.p.a. wprowadza negatywną przesłankę uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobowiązany na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 681), Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie. Zarówno bowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin z dnia [...] lipca 2010 r., jak i zaskarżona decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. obejmowały nakaz wykonania określonych robót budowlanych, wynikających z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. R.S. Różnice pomiędzy tymi rozstrzygnięciami sprowadzały się w istocie do nieco bardziej precyzyjnego określenia zakresu robót w decyzji organu odwoławczego oraz prawidłowego wskazania nazwiska skarżącej – "Z." w miejsce "Za.". Niewątpliwie doszło więc do wydania decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wbrew negatywnej przesłance uchylenia decyzji ostatecznej przewidzianej w art. 146 § 2 k.p.a. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji oraz akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że jedyną podstawą wydania ponownej decyzji przez organ odwoławczy były wątpliwości w zakresie wskazania nazwiska skarżącej w decyzji objętej wznowieniem. Sąd I instancji zaakceptował więc stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalne jest uchylenie w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, chronionej zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), tylko z powodu nieścisłości w nazwisku strony, pomimo, że obowiązki wykonane tą decyzją zostały już wykonane, a jedynym powodem ponownego wydania decyzji jest konieczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakładającej i tak już wykonany już obowiązek. Z oczywistych względów stanowisko takie nie jest trafne. Na przeszkodzie ponownemu wydaniu decyzji w swojej istocie odpowiadającej decyzji dotychczasowej stoi bowiem art. 146 § 2 k.p.a., a przepisy procedury administracyjnej przewidują możliwość rektyfikacji decyzji dotkniętej nieścisłościami czy oczywistymi omyłkami w odpowiednim trybie. Na marginesie zauważyć należy, że konsekwencją rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które podlegało kontroli Sądu I instancji, było wskazanie daty wykonania obowiązków, która była znacznie wcześniejsza niż data wydania decyzji, to jest daty [...] grudnia 2010 r., wobec daty decyzji organu na dzień [...] lipca 2011 r. Na uwzględnienie nie zasługują natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy określone przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym także odnośnie przyjętego stanu faktycznego przez właściwy organ, a poddanego kontroli przez Sąd I instancji. Trzeba także zaznaczyć, że w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Ponadto, pomimo, że Sąd I instancji w sposób wyraźny nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to wskazał jednak, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji trafnie przyjął, że powyższe przepisy, statuujące zasady postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, nie zostały naruszone przez organ odwoławczy, który oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, z uwzględnieniem specyfiki nadzwyczajnego postępowania jakim jest postępowanie wznowieniowe. Błędne rozstrzygnięcie organu było natomiast skutkiem niewłaściwego zastosowania art. 146 § 2 k.p.a., czego nie dostrzegł Sąd I instancji dokonując w tym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie. Po trzecie, nieuzasadniony jest również zarzut art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarzut ten jest przedwczesny, bowiem na obecnym etapie postępowania zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że organ odwoławczy w wyniku wznowienia postępowania wydał decyzję w swojej istocie odpowiadającą decyzji dotychczasowej, a więc wbrew przesłance negatywnej uchylenia decyzji ostatecznej wynikającej z art. 146 § 2 k.p.a. Zarzut trwałej niewykonalności decyzji mógłby być podnoszony w sytuacji nałożenia innych obowiązków niż to wynikało z decyzji uchylonej w trybie wznowienia postępowania, czy to jako zarzut ewentualnego odwołania, czy też skargi do sądu administracyjnego, czy też wreszcie jako podstawa wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, uznając jedynie, że z punktu widzenia zasad logiki koniecznie jest ponowne nałożenie określonych, wykonanych już obowiązków, bowiem samo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. spowodowałoby, że nałożony nakaz pozbawiony byłby podstawy prawnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 5 2