II SA/Wa 1701/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Teresa Zyglewska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił A. M. ze służby w Policji z dniem 15 kwietnia 2011r. Ponadto w trybie art. 108 § 1 k.p.a., nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że funkcjonariusz od 3 sierpnia 2009 r. tj. od ponad półtora roku, nie podejmuje służby i nie wykonuje obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich. Mimo orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o zdolności wymienionego do służby w Policji bez żadnych ograniczeń, do służby stawił się jedynie w dniu 3 lutego 2010 r. i 24 listopada 2010 r., w pozostałym okresie do służby nie stawiał się przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie. Sytuacja taka, tj. długotrwała nieobecność policjanta w służbie, dezorganizuje pracę komórki organizacyjnej, w której formalnie pełni służbę, gdyż jego obowiązki muszą być wykonywane przez innych funkcjonariuszy w czasie wolnym od służby. Powyższe negatywnie wpływa na jakość i terminowość realizowanych przez jednostkę zadań. Takie postępowanie funkcjonariusza, w ocenie organu, godzi w ważny interes służby polegający na prawidłowej realizacji ustawowych zadań tej formacji, w tym zapewnieniu każdemu człowiekowi ochrony przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobra chronione. Uzasadnione jest zatem zwolnienie go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego organ uzasadnił ważnym interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, wymagającym by policjanci faktycznie pełnili służbę i sumiennie realizowali zadania służbowe. W odwołaniu od powyższego rozkazu pełnomocnik A. M. zarzucił mu naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie oraz art. 43 ust. 3 tej ustawy, przez wydanie rozkazu personalnego przy braku prawomocnej opinii organu związku zawodowego i nieuwzględnienie okoliczności wydania jej przez niewłaściwy organ statutowy NSZZ Policjantów [...], 2. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w rozkazie personalnym podpisu osoby go wydającej oraz art. 16 § 2 i § 5 k.p.a. poprzez niezawiadonienie strony o wystąpieniu do NSZZ Policjantów [...] o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji i niedoręczenie opinii stronie celem umożliwienia jej wniesienia zażalenia, art. 108 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone, w praktyce na podstawie powołanego przepisu zwalnia się funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Zaistnienie więc przesłanki określonej we wskazanym przepisie nie ogranicza się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych, może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Organ podkreślił, iż zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja wydawana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Ponadto przesłanka ważnego interesu służby musi być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę, skoro mamy do czynienia z określeniem prawnie nie zdefiniowanym (tzw. wyrażeniem nieostrym) Komendant Główny Policji wskazał, iż przesłanka powyższa winna być oceniana przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy o Policji oraz innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantowi, określonych w art. 25 ustawy o Policji. W konkretnym przypadku przesłanka ta stanowi podstawę do zwolnienia policjanta dopiero wtedy, gdy zwolnienia nie uzasadniają inne przepisy art. 41 ustawy. Wskazał ponadto na częstą absencję chorobową funkcjonariusza, która od 3 sierpnia 2009 r. przekształciła się w długotrwałe zwolnienia lekarskie, przerywane 2 – 3 dniowymi okresami służby, mimo orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o zdolności wymienionego do służby w Policji. Od 1 kwietnia 2009 r. do 31 stycznia 2011 r. A. M. nie pełnił służby w związku z chorobą przez ponad 570 dni, w tym okresie legitymował się zaświadczeniami o niezdolności do służby wystawianych przez lekarzy specjalistów z różnych dziedzin, mimo że dwukrotnie w tym okresie został uznany za zdolnego do służby przez WKL MSWiA. Zdaniem organu świadczy to o świadomym obchodzeniu przez wymienionego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, umożliwiającego zwolnienie policjanta ze służby po upływie 12 miesięcy od nia zaprzestania służby z powodu choroby. Ponadto A. M. swoim postępowaniem wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce, bowiem jego notoryczna nieobecność powoduje, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążają innych policjantów. Zachowanie takie rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Jednocześnie negatywnie wpływa na dyscyplinę służbową stanowiąc również przejaw braku lojalności w stosunku do zatrudniających go organów Policji oraz naruszenie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania. Ponadto ma ujemny wpływ na wizerunek Policji w społeczeństwie, jeśli wziąć pod uwagę okoliczność, że funkcjonariusz przebywający na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w pełnej wysokości. Odnosząc się do kwestii konsultacji decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze statutowymi organami Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Opinia ta nie jest dla organu wiążąca i nie stanowi dowodu w sprawie, zatem strona nie może skutecznie powoływać się na jej treść oraz wywodzić z niej skutków prawnych. Wskazał również, że organ I instancji w dniu 9 lutego 2011 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] o wydanie przedmiotowej opinii, zaś Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. poinformował, że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wyraziło pozytywną opinię o zamiarze zwolnienia wymienionego funkcjonariusza ze służby, która została następnie zatwierdzona w dniu [...] marca 2011 r. uchwałą Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] nr [...], co wobec treści § 21 Statutu NSZZ Policjantów, oznacza spełnienie przesłanki z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 106 k.p.a. Komendant Główny Policji wskazał, powołując się na orzecznictwo, że przepis ten nie znajduje zastosowania do opinii wydawanej przez zakładową organizację związku zawodowego, bowiem związek zawodowy nie jest organem administracji publicznej, a to z kolei powoduje, że opinia, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, nie jest opinią w rozumieniu art. 106 k.p.a.. Organ nie zgodził się też z zarzutem niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podnosząc, że zebrany zastał wyczerpujący materiał dowodowy, który został oceniony z uwzględnieniem również pozytywnych opinii funkcjonariusza z przebiegu służby. Zdaniem organu nie znajduje też uzasadnienia zarzut polegający na braku czytelnego podpisu osoby uprawnionej do wydania decyzji oraz nieopatrzenia jej pieczątką imienną tej osoby, gdyż żaden przepis prawa obowiązku zamieszczenia czytelnego podpisu nie wprowadza, natomiast brak pieczątki imiennej nie może dyskwalifikować aktu jako wydanego przez uprawniony organ administracji, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Również powołując się na orzecznictwo organ odniósł się do zarzutu bezpodstawnego nadania zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Stwierdził mianowicie, że nadanie przedmiotowego rygoru spowodowane było ochroną ważnego interesu społecznego, przejawiającego się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura, wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Roli tej nie może zaś wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy służby z przyczyn pozamerytorycznych pełnić nie powinni. W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik A. M. zarzucił mu: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie oraz przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na ważny interes służby oraz art. 43 ust. 3 tej ustawy przez wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji, gdy brak było prawomocnej opinii organu związku zawodowego i nieuwzględnienie okoliczności, iż opinia zastała wydana przez niewłaściwy organ statutowy NSZZ Policjantów [...], 2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że skarżący świadomie obchodzi treść art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, umożliwiający zwolnienie go ze służby po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, 3. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się do zarzutów, w tym zarzutu dokonania błędu w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że przyczyną korzystania przez funkcjonariusza ze zwolnień lekarskich, była chęć nabycia uprawnień emerytalnych; b) art. 106 § 2 i § 5 k.p.a. przez nieuwzględnienie przez organ unormowań w nim zawartych; c) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie rozstrzygnięcia nie znajdującego uzasadnienia w materiale dowodowym d) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ; e) art. 107 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu bezpodstawnego nadania rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał w szczególności, że przyczyna problemów zdrowotnych skarżącego ma swoje podłoże w ciężkich warunkach pełnienia służby, ponadto wcześniej jego służba była nienaganna i pełna oddania, o czym świadczą jego awanse. Wskazywanie zaś na obchodzenie przez skarżącego art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, godzi w dobre imię skarżącego oraz narusza jego uzasadnione interesy. Pełnomocnik podniósł, że jedyną podstawą zwolnienia funkcjonariusza ze służby z uwagi na problemy zdrowotne jest art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a nie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Jeżeli organy kwestionowały tę okoliczność, powinny skierować go na badanie przed Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w K., czego nie uczyniły. Nie zgodził się też z argumentacją związaną z brakiem naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż zgadnie z § 30 ust. 6 Statutu Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, organem uprawnionym do wydania opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby, jest Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów. Natomiast uchwałę nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zawierającą pozytywną opinię co do zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby, podjął nie Zarząd Wojewódzki, lecz Prezydium Zarządu Wojewódzkiego czyli organ niekompetentny. Ponadto nie zawiera ona podpisów wszystkich osób stanowiących organ wydający opinię. Zatwierdzenie jej przez Zarząd, nie mogło jej konwalidować. Pełnomocnik skarżącego za błędne uznał stanowisko organu, że opinia, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, nie jest opinią w rozumieniu art. 106 k.p.a. i w tym zakresie powołał się na orzecznictwo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić" wskazuje, że zwolnienie to ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja (rozkaz personalny) podejmowana na podstawie omawianego przepisu powinna, w myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", uwzględniać zarównao interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Jest to tym bardziej istotne, że ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych i nieostrych, gdy chodzi o "ważny interes służby". Jak podkreśla się z orzecznictwie, w praktyce na podstawie powyższego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99 (Lex nr 47389), stwierdzając jednocześnie, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Okoliczności faktyczne zaś mają odnosić się do przepisu art. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1). Do jej podstawowych zadań należą w szczególności: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2) oraz współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów (art. 1 ust. 2 pkt 7). Należy mieć na uwadze, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny, którego istotą jest, w odróżnieniu od stosunku pracy, m.in. wzmożona stabilność zatrudnienia jako swoisty przywilej wynikający z pełnienia służby publicznej. Jednakże sprawowanie służby publicznej, nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, a bardziej służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne itd. Nie ulega wątpliwości, że na osobach pełniących służbę publiczną ciąży szczególny obowiązek troski o dobro wspólne, a idea dobra wspólnego zakłada ofiarność z ich strony, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04, OTK ZV nr 9/17/2009, poz. 93). Rozpatrując w niniejszej sprawie "ważny interes służby" rozumiany jako interes społeczny, a pojmowany jako troska o dobro wspólne, należy podnieść, że wymaga on zapewnienia prawidłowej realizacji omawianych wyżej zadań nałożonych na Policję. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja, kiedy funkcjonariusz Policji, tak jak skarżący, przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich w wymiarze ponad 570 dni w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 31 stycznia 2011 r., powoduje dezorganizację służby. Zadania przypisane do wykonania przez skarżącego muszą bowiem wykonywać inni funkcjonariusze jako czynności dodatkowe, a nierzadko w tzw. godzinach nadliczbowych. Ponadto sytuacja taka, jak zasadnie podniósł organ, wpływa demoralizująco na pozostałych policjantów oraz na społeczny odbiór Policji, jeśli się weźmie pod uwagę okoliczność, że funkcjonariusz za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w pełnej wysokości. Stanowi też przejaw braku lojalności w stosunku do zatrudniających go organów policyjnych oraz naruszenie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 431/09. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest również okoliczność, na którą organ zwrócił uwagę, że A. M., przebywając od 3 sierpnia 2009 r. na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, po orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., która stwierdziła, że policjant jest zdolny do służby, w dniu 3 lutego 2010 r. stawił się do służby, natomiast od 4 lutego ponownie zaczął korzystać ze zwolnień lekarskich. Wskazana komisja orzeczeniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] także orzekła o zdolności skarżącego do służby, do której wymieniony stawił się jedynie w dniu 24 listopada 2010 r., zaś od dnia następnego znowu zaczął przebywać na zwolnieniach lekarskich. Wbrew zarzutowi pełnomocnika skarżącego, usprawiedliwione było wnioskowanie organu, iż takie postępowanie skarżącego prowadzi do obejścia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, umożliwiającego zwolnienie policjanta ze służby po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby. W tym zakresie Sąd nie podziela argumentacji pełnomocnika skarżącego, że godzi to w dobre imię oraz narusza uzasadnione interesy skarżącego. Nie jest też uprawniony zarzut naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgadnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organizacją zakładową jest, w myśl § 20 pkt 1 lit. c Statutu Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, organizacja wojewódzka, której organami są stosownie do § 2 pkt 1 lit. e, f, g Statutu m.in. wojewódzka konferencja delegatów (WKD), zarząd wojewódzki (ZW) i prezydium zarządu wojewódzkiego (Prezydium ZW). Do szczególnych zadań zarządu wojewódzkiego należy, zgodnie z § 30 pkt 6 lit. g Statutu, podejmowanie uchwał w sprawach nieobjętych Statutem, a dotyczących działalności wojewódzkiej organizacji związkowej. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, analogicznie jak Prezydium Zarządu Głównego, wykonuje czynności należące do zakresu działania Zarządu Wojewódzkiego, jak wynika z treści § 30 pkt 3 Statutu, co oznacza, że może podejmować uchwały w sprawie opiniowania zamiaru zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji, które muszą być następnie zatwierdzone przez Zarząd Wojewódzki, w myśl § 28 pkt 4 Statutu. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu 9 lutego 2011 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] o wydanie opinii dotyczącej zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Natomiast w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] poinformował, że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego postanowiło wyrazić pozytywną opinię o zamiarze zwolnienia A. M. ze służby w Policji, załączając stosowną Uchwałę Prezydium ZW NSZZ [...] Nr [...]. Uchwała ta została następnie zatwierdzona przez Zarząd Wojewódzki uchwałą z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], co nie jest w sprawie kwestionowane. W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega więc wątpliwości, że wymóg zawarty w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji został spełniony. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 106 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o wystąpieniu do statutowego organu NSZZ Policjantów [...] o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a następnie niedoręczenie stronie pisma zawierającego opinię celem umożliwienia wniesienia zażalenia. W orzecznictwie dotyczącym przepisu art. 106 k.p.a. przyjmuje się, że: "Najważniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięgnięciu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji czy też doradztwa." (uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999 r., OPK 14/98, ONSA 1999, nr 3, poz. 80). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym, iż przepis art. 106 k.p.a. nie znajduje zastosowania do opinii wydawanej przez zakładową organizację związku zawodowego w postępowaniu dotyczącym rozwiązania z policjantem stosunku służbowego. Trudno bowiem przypisać organom związku zawodowego cechy organów administracji publicznej, kiedy wydanie przedmiotowej opinii jest nierozerwalnie związane z wykonywaniem ustawowych oraz statutowych zadań związku zawodowego. Takie stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1017/05, Lex nr 192128). Chybiony jest też kolejny zarzut skargi polegający na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy okoliczności, że w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., nie zamieszczono czytelnego podpisu osoby go wydającej, zawierającego co najmniej jej nazwisko, a nadto nie opatrzono go pieczątką imienną tej osoby. Przepis art. 107 § 1 k.p.a., zawierający wyliczenie elementów, jakie powinna posiadać decyzja, stanowi jedynie o podpisie z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tym samym nie wprowadza wymogu złożenia przez osobę działającą w imieniu organu administracji publicznej czytelnego podpisu na decyzji. Natomiast, jak trafnie podniósł organ w zaskarżonym rozkazie, powołując się na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak pieczątki imiennej na podpisie, nie może dyskwalifikować tego aktu jako wydanego przez uprawniony organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1242/08, Lex nr 518990). Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione nadanie rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, należy stwierdzić, iż nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z treścią art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W rozpatrywanej sprawie, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, to w interesie społecznym, przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, rozumianym jako troska o dobro wspólne, jakim jest ochrona bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego leży, by funkcjonariusz, który nie pełni służby z przyczyn pozamerytorycznych, opuścił jej szeregi. Należy też zauważyć, że w interesie społecznym jest, by w miejsce zwolnionego policjanta można było przyjąć do służby innego funkcjonariusza, który będzie wykonywał zadania, do których została powołana Policja. Poczynione rozważania pozwalają na przyjęcie, że wbrew pozostałym zarzutom skargi, organy Policji działając w granicach uznania administracyjnego, wnikliwie i wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), i oceniły go zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a.. Ponadto, wbrew zarzutowi skargi, uzasadnienia wydanych w sprawie rozkazów personalnych zawierają wyjaśnienie motywów, którymi kierowały się organy, wydając swoje rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.