II SA/Wa 1306/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Olga Żurawska - Matusiak Protokolant – starszy asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. – oddala skargę – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego po rozpatrzeniu raportu skarżącego Z. S. z dnia [...] marca 2007 r., rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] i działając na podstawie art. 50 oraz 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2007 r. zwolnił wymienionego funkcjonariusza ze służby w ABW. Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie powyższego postępowania w trybie art. 145 § 1 k.p.a. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Decyzja ta została przesłana skarżącemu drogą pocztową i w związku z jej niepodjęciem, zwrócono ją organowi po dwukrotnym awizowaniu. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu jego wniosku z dnia [...] września 2009 r. i w odpowiedzi na powyższe organ, pismem z dnia [...] lutego 2010 r. poinformował wymienionego, że wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], lecz w związku z jej niepodjęciem w terminie, zwrócono ją organowi, zaś sama decyzja została uznana za doręczoną, po dwukrotnym jej awizowaniu. W tej sytuacji skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. zwrócił się do organu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz pismem z tego samego dnia złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. W wyniku wniesionej skargi na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1067/10, uchylił zaskarżone postanowienie i w uzasadnieniu podał m.in., że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] nie została skutecznie doręczona i polecił organowi jej doręczenie skarżącemu. W tej sytuacji za pismem z dnia [...] marca 2011 r. organ przesłał skarżącemu decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] i jednocześnie w piśmie pouczył go, że może on w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia wystąpić z wnioskiem do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wniosek z dnia [...] marca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że wnioski te są niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, bowiem decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. na skutek braku doręczenia skarżącemu, nie weszła do obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Z. S. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1067/10 w przedmiocie otwarcia mu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po uprzednim prawidłowym doręczeniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz powołanie się na dyspozycję art. 134 k.p.a., który w sprawie nie ma zastosowania jako podstawa prawna rozstrzygnięcia ze względu na prawomocność materialną orzeczenia (art. 179 p.p.s.a.) oraz powagę rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.) wskazanego wyroku i wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący podtrzymał zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Natomiast w myśl art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei według brzmienia art. 134 k.p.a., który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. niedopuszczalność odwołania, która ma charakter podmiotowy, jak również przedmiotowy. O niedopuszczalności odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy można mówić w sytuacji. m.in., kiedy brak jest przedmiotu zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie tymczasem, decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] została skarżącemu doręczona – jak opisano to już w stanie faktycznym – dopiero za pismem z dnia [...] marca 2011 r., a zatem nie istniała ona w obiegu prawnym, kiedy to wymieniony złożył w dniu [...] marca 2010 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i który był przedmiotem badania w zaskarżonym postanowieniu. W tej sytuacji zatem organ prawidłowo postanowił o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na marginesie dodać należy, że skarżący – jak podał w piśmie procesowym i na rozprawie przed Sądem – złożył wniosek w dniu [...] kwietnia 2011 r. o ponownie rozpatrzenie sprawy po otrzymaniu owej decyzji za pismem z dnia [...] marca 2011 r. i jest on przedmiotem innego postępowania administracyjnego. Natomiast organ w sposób niedopuszczalny i nieprzewidziany przepisem art. 134 k.p.a., stwierdził w zaskarżonym postanowieniu i to powołując się na ów przepis, niedopuszczalność wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po pierwsze bowiem nie istnieje w procedurze administracyjnej instytucja niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, a po drugie – jeśli organ stwierdzi, iż nie ma podstaw do jego przywrócenia – wydaje postanowienie w trybie art. 59 § 1 k.p.a. o odmowie przywrócenia terminu. Jednakże mimo bezspornego naruszenia w tym względzie przepisów postępowania, nie miało to – w ocenie Sądu – wpływu na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z tego mianowicie powodu, że skoro stwierdzono niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z powodu braku przedmiotu zaskarżenia, to zbędnym się staje przywracanie, bądź odmowa przywrócenia terminu do złożenia tegoż wniosku. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.