V SA/Wa 1523/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. Sp. z o.o. w R. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. G. Sp. z o.o. w K. (zwana dalej: skarżącą) złożyła [...] lutego 2011 r. w W. Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2015 r. wraz z aktualnym odpisem z KRS, a także wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosku, powołując się na art. 58 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.). Do wniosku załączyła opinię lekarza specjalisty z [...] lutego 2011 r. wystawioną przez lekarza medycyny dotyczącą leczenia w P. w okresie od [...] listopada 2010 r. do [...] lutego 2011 r. A. W. sprawującej funkcję Prezesa Zarządu skarżącej spółki. Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z [...] lutego 2011 r. odmówił skarżącej przywrócenia wnioskowanego terminu. Skarżąca [...] marca 2011 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Prezes ARiMR postanowieniem z [...] maja 2011 r. utrzymał zaskarżone postanowienie mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że kwestię terminu w jakim należy złożyć wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 reguluje § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.; zwanego dalej: rozporządzeniem). Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia – wniosek o przyznanie pomocy składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wpisu grupy do rejestru do właściwego ze względu na siedzibę grupy dyrektora oddziału regionalnego Agencji. Skarżąca została wpisana do rejestru grup producentów rolnych [...] lipca 2010 r., w związku z tym, termin na złożenie wniosku o przyznanie pomocy upłynął [...] stycznia 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy [...] lutego 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem wniosek ten został złożony po upływie terminu określonego w rozporządzeniu, co jest bezsporne. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że określony rozporządzeniem 6-miesięczny termin do złożenia wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest terminem prawa materialnego. Termin prawa materialnego jest terminem, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inna realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśniecie określonego prawa podmiotowego lub niemożliwość jego realizacji. Dlatego też organ I instancji słusznie uznał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 58 k.p.a. Potwierdzeniem tych ustaleń, dowodzących, że termin na złożenie wniosku o przyznanie pomocy, określony w § 3 ust. 3 rozporządzenia jest terminem prawa materialnego, jest fakt nowelizacji rozporządzenia z 20 listopada 2010 r., na mocy której zostały wprowadzone przepisy § 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia, umożliwiające grupie przedłużenie terminu na złożenie wniosku w sytuacji zaistnienia przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności uniemożliwiających dotrzymanie ww. terminu. Zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia – właściwy ze względu na siedzibę grupy dyrektor oddziału regionalnego Agencji, na pisemną prośbę grupy, w przypadku gdy grupa uprawdopodobni, że złożenie wniosku o przyznanie pomocy w terminie jest niemożliwe albo znacznie utrudnione z powodu działania siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności, o których mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 15, ze zm.) (...) mających wpływ na funkcjonowanie grupy, wydłuża ten termin o czas niezbędny do dokonania tej czynności. Do przypadków określonych w ust. 4 stosuje się art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 – przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006 określono następujące kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności: a) śmierć beneficjenta; b) długotrwała niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu; c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu podjęcia zobowiązania; d) katastrofa naturalna poważnie dotykająca grunty gospodarstwa; e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; f) choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należącego do rolnika żywego inwentarza. Zdaniem organu odwoławczego żaden z ww. przypadków siły wyższej nie miał miejsca w sprawie skarżącej. Opinia lekarza specjalisty załączona do prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu w myśl art. 47 ust. 1 pkt b rozporządzenia nr 1974/2006, ponadto dwuipółmiesięcznej choroby nie sposób uznać za długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wniosek o przyznanie pomocy powinien zostać złożony w terminie sześciu miesięcy od dnia wpisu grupy do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa W., tj. do [...] stycznia 2011 r., a choroba osoby upoważnionej do reprezentowania podmiotu według opinii lekarskiej rozpoczęła się [...] listopada 2010 r. Okres ponad czterech miesięcy, jaki upłynął od dnia, w którym możliwe było złożenie wniosku do dnia wystąpienia choroby osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu oraz brak podjęcia jakichkolwiek działań mogących grupie umożliwić terminowe złożenie wniosku świadczą o braku dbałości grupy o własne interesy. W opinii organu odwoławczego, nie można uznać argumentu, że prezes jednoosobowego Zarządu G. Sp. z o.o. nie mogła ze względu na charakter choroby złożyć przedmiotowego wniosku oraz, że grupa przez okres ponad dwóch i pół miesięcy pozbawiona była możliwości dokonywania czynności prawnych, ze względu na posiadanie zarządu jednoosobowego za zasadny. Regulacje prawne dotyczące działalności spółek z ograniczoną odpowiedzialnością zawarte w ustawie z 15 września 2000 r. Kodek spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.) określają między innymi formy powoływania, jak i odwoływania członków zarządu (np. art. 203 § 1 Członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników). Należy przyjąć, że osoby podejmujące zorganizowaną działalność gospodarczą w formie spółki z o.o., których celem jest osiąganie zysków z jej działalności, są profesjonalistami świadomymi faktu, iż dla sprawnego jej funkcjonowania konieczny jest prezes lub członkowie zarządu będący w pełni sił zdrowotnych, zdolni do dokonywania czynności należących do ich obowiązków. Dlatego też – biorąc powyższe pod uwagę – argumenty wysuwane przez skarżącą należy uznać za bezzasadne. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – 17 czerwca 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na oba postanowienia. Obu postanowieniom zarzuciła naruszenie przepisów: art. 6 i 7 k.p.a., § 4 rozporządzenia, art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 i art. 9 k.p.a. W motywach skargi skarżąca podniosła, że w uzasadnieniach obu postanowień nie wskazano, jakie okoliczności organy uznały za udowodnione, nie wskazano też przyczyn, dla których dowodowi przedstawionemu przez skarżącą odmówiono mocy dowodowej, jak tego wymaga norma z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca zgodziła się z organem, że sześciomiesięczny termin na złożenie wniosku jest terminem materialnym. Skarżąca nie zgodziła się natomiast ze stwierdzeniem organu, że "Opinia lekarza specjalisty załączona do prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu... ponad dwuipółmiesięcznej choroby nie sposób uznać za długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu", a z także ze stwierdzeniem, że strona wykazała się "brakiem dbałości o własne interesy". Zdaniem skarżącej kryterium dbałości o własne interesy nie stanowi prawem określonej przesłanki odmowy uwzględnienia żądania zgłoszonego przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła także, że niezasadny jest argument organu, że "Okres ponad czterech miesięcy, jaki upłynął od dnia, w którym możliwe było złożenie wniosku do dnia wystąpienia choroby osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu..." był wystarczający, ponieważ skarżąca nie mogła przewidywać, że nie będzie mogła złożyć wniosku w końcowej fazie okresu na to przewidzianego. Skarżąca zaprezentowała własną interpretację § 4 i 5 rozporządzenia i wyjaśniła, że w świetle powyższego przepisu oczywiste jest, że wydłużenie terminu nie zależy od uznania organu. Organ "...wydłuża ten termin..." jeśli tylko spełnione zostaną przesłanki określone w cytowanym przepisie. Znamienne jest także to, że ani ten przepis, ani przepis art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006, nie określa żadnej przesłanki negatywnej w postaci rzekomego "braku dbałości o własne interesy grupy", czy "dostatecznej ilości czasu przed zajściem okoliczności wyjątkowej, uniemożliwiającej, czy poważnie utrudniającej złożenie wniosku", jako przesłanki upoważniającej organy obu instancji do odmowy "wydłużenia" terminu na złożenie wniosku o udzielenie pomocy finansowej. Następnie skarżąca zarzuciła, że przepis art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006 nie precyzuje, jaka niezdolność beneficjenta do działania jest niezdolnością długotrwałą, ani tego, czy niezdolność trwająca dwa i półmiesiąca jest taką długotrwałą niezdolnością. W tych warunkach twierdzenie organów obu instancji, że niezdolności dwuipółmiesięcznej "...nie sposób uznać za długotrwałą..." jawi się jako twierdzenie nie mające oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Ponadto interpretacja powołanego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż nie uprawnia on organów administracji publicznej do uznaniowego rozstrzygania tego, czy trwająca określony czas niezdolność beneficjenta do działania jest niezdolnością długotrwałą. Z tego powodu, skarżąca zarzuciła organom działania noszące znamiona dowolności. Nie wytłumaczyły bowiem one, z jakich przyczyn przyjęły twierdzenie, że niezdolności jednoosobowego prezesa zarządu spółki "Z." do działania przez dwa i pół miesiąca nie uznały za długotrwałą niezdolność do działania, ani nawet jakimi kryteriami kierowały się w tym zakresie. Skarżąca wskazała, że § 4 rozporządzenia stanowi ponadto, że do zgłoszenia przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności, uniemożliwiających złożenie wniosku w terminie należy dołączyć "odpowiednie dowody". Skarżąca dołączyła dowód w postaci opinii lekarza specjalisty, a więc osoby zaufania publicznego, który w jej mniemaniu wystarczająco uprawdopodobniał wystąpienie wyjątkowej sytuacji, która nie tyle uniemożliwiła jej, co "znacznie utrudniła ... z powodu wyjątkowych okoliczności..." złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej w terminie określonym w § 3 rozporządzenia. Skoro organy administracji publicznej obu instancji stwierdziły, że opinia lekarza specjalisty nie stanowi dowodu wystarczającego dla uprawdopodobnienia wystąpienia okoliczności określonych w § 4 rozporządzenia jako obligujących je do "wydłużenia terminu" na złożenie wniosku, to albo - po myśli art. 64 § 2 k.p.a. - winny były wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku o "wydłużenie terminu" o "odpowiednie dowody", albo - po myśli art. 7 k.p.a. - same winny były podjąć wszelkie czynności, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie przedsięwzięły ani jednego, ani drugiego, naruszając powołane wyżej przepisy, a nade wszystko, obrażając wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywne. Z powyższych względów skarżąca wniosła o uchylenie obu zaskarżonych postanowień oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa ARiMR podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna. Na wstępie Sąd, biorąc pod uwagę zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7 i 9 k.p.a. w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm. zwanej dalej: ustawą) – do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy – w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Natomiast w myśl art. 21 ust. 3 ustawy – strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 21 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Niemniej jednak nie oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tyle że nie zarzucanych art. 6, 7 i 9 k.p.a. lecz art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2, które to naruszenia – zdaniem Sądu – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia – właściwy ze względu na siedzibę grupy dyrektor oddziału regionalnego Agencji, na pisemną prośbę grupy, w przypadku gdy grupa uprawdopodobni, że złożenie wniosku o przyznanie pomocy w terminie jest niemożliwe albo znacznie utrudnione z powodu działania siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności, o których mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (...) mających wpływ na funkcjonowanie grupy, wydłuża ten termin o czas niezbędny do dokonania tej czynności. Do przypadków określonych w ust. 4 stosuje się art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 – przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W art. 47 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1974/2006 określono wśród jednej z kategorii siły wyższej lub wyjątkowej okoliczności długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu. Prezes ARiMR odmawiając skarżącej przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku (a raczej odmawiając wydłużenia terminu do jego złożenia) podał trzy powody takiego rozstrzygnięcia. Po pierwsze – uznał, że przedstawiona opinia lekarza specjalisty nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu, a okres dwuipółmiesięcznej choroby nie jest długotrwałą niezdolnością do wykonywania zawodu; po drugie – skarżąca miała możliwość złożenia wniosku o przyznanie pomocy w okresie czterech miesięcy przed wystąpieniem choroby osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącej; a po trzecie – stwierdziły, że skarżąca spółka powinna dbać o własne interesy i zmienić swą reprezentację tak aby miała możliwość skutecznego złożenia przedmiotowego wniosku, co umożliwiał przepis art. 203 § 1 k.s.h. Zdaniem Sądu powyższą argumentację organu w punkcie pierwszym i trzecim należało uznać co najmniej za przedwczesną, a w punkcie drugim za niewłaściwą. Jeżeli chodzi o punkt drugi przywołanej przyczyny odmowy, trafnie w skardze zarzucono, że skarżąca nie mogła przewidywać, że nie będzie mogła złożyć wniosku w końcowej fazie okresu na to przewidzianego. W tym zakresie orzecznictwo sądowo – administracyjne jest jednoznaczne i jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny, w przywołanym w skardze wyroku z 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 472/07, nie może stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca terminowe dopełnienie czynności wystąpiła dopiero w ostatnim dniu terminu. Sąd odnosząc się do punktu pierwszego odmowy tj. iż przedstawione zaświadczenie lekarskie nie stanowi wystarczającego dowodu potwierdzającego długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu, a okres dwuipółmiesięcznej choroby nie jest długotrwałą niezdolnością do wykonywania zawodu, zauważa, iż organ w ogóle nie wyjaśnił dlaczego tak uważa. Nie podał co stanowiło podstawę do takiego stwierdzenia, jakie okoliczności, dokumenty, czy też jaki rodzaj choroby dawałby ewentualną podstawę do uznania, iż skarżąca uprawdopodobniła zaistnienia przesłanki długotrwałej niezdolności beneficjenta do wykonywania zawodu. Brak takich rozważań w zaskarżonym postanowieniu, stanowi przejaw dowolności urzędniczej, a tym samym narusza art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd odnosząc się do trzeciego argumentu odmowy organu, a dotyczącego możliwości zmiany przez skarżącą spółkę swej reprezentacji na podstawie art. 203 § 1 k.s.h. w myśl którego – członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników (...) – zwraca uwagę, że organ pominął treść § 2 tego artykułu zgodnie z którym – umowa spółki może zawierać inne postanowienia, w szczególności ograniczać prawo odwołania członka zarządu do ważnych powodów. Zatem w przedmiotowej sprawie organ nie mógł tak jednoznacznie stwierdzić, że skarżąca spółka miała możliwość dokonać szybkiej zmiany swej reprezentacji, skoro nie wyjaśnił, czy umowa spółki zawierała postanowienia uniemożliwiające zmianę jednoosobowego członka zarządu. Ponownie rozpoznając sprawę Prezes ARiMR powinien jeszcze raz przeanalizować, biorąc pod uwagę wskazówki Sądu, czy przedstawione przez skarżącą okoliczności dają podstawę do wydłużenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Przy czym organ winien pamiętać, że skarżąca spółka (producent) ma uprawdopodobnić, a nie udowodnić, iż złożenie wniosku było niemożliwe albo znaczenie utrudnione z powodu działania siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie, albowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O zasądzeniu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego (357 zł) składają się: należny wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo w kwocie 17 zł.