III SA/Gd 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. Ć. na decyzję Wojewody z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia 8 sierpnia 2011r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2011 r. Starosta, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o utracie przez M. Ć. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 lipca 2011 r. na okres 120 dni. W uzasadnieniu organ wskazał , że strona, mimo prawidłowego wezwania, nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. M. Ć. odwołał się od tej decyzji wskazując, że w terminie 7 dni od wyznaczonej daty stawiennictwa zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy i wyjaśnił przyczynę nieobecności. Wojewoda decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty stwierdzając, że dotyczyła ona utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał, że na dzień 14 lipca 2011 r. wyznaczono M. Ć. termin stawiennictwa w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy i potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, jednak nie stawił się on w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym dniu. Swoje niestawiennictwo usiłuje co prawda usprawiedliwić w zakreślonym ustawowo terminie 7 dni, bo w dniu 18 lipca 2011 r., jednak nie czyni tego w sposób prawnie skuteczny, bowiem nie udowadnia swojej niezdolności do pracy z powodu choroby za pomocą zaświadczenia lekarskiego wystawionego na druku ZUS ZLA. Niezdolność do pracy bezrobotnego może być udowodniona jedynie w sposób taki, jak mogą to uczynić pracownicy w zakładzie pracy - zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy, czasowa niezdolność do pracy wymaga od pracownika złożenia zaświadczenia lekarskiego w określonej formie. Z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich , wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby wystawiane są na druku ZUS ZLA. Obowiązek przedstawienia przez bezrobotnego zaświadczenia lekarskiego wynika również z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. Ć. stwierdził, że nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego, bowiem w przewidzianym ustawowo terminie 7 dni zgłosił się do Urzędu Pracy podając przyczyny niestawiennictwa. Wskazał, że mieszka w miejscowości oddalonej 10 km od L., a jego lekarz rodzinny ma gabinet w L. Gdyby mógł dojść na piechotę do lekarza , mógłby dojść także bez problemu do PUP w L. Podał, że często do urzędów w L. dochodził piechotą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415 ze zm.), zwana dalej "ustawą" stanowi w art. 33 ust. 4 , że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Organy obu instancji, bez merytorycznego odniesienia się do wskazywanej przez skarżącego ( w ustawowym terminie) przyczyny niestawiennictwa w wyznaczonym dniu w Powiatowym Urzędzie Pracy – zranienia prawej stopy – uznały z przyczyn formalnych, że jest ona nieuzasadniona, bowiem nie została wykazana zwolnieniem lekarskim wystawionym na druku ZUS ZLA. Stanowisko takie jest błędne. Z przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca nie wymaga od bezrobotnego usprawiedliwienia, ale powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. Ustawodawca w przepisie art. 33 ust. 4 ustawy nie wskazuje żadnych innych wymogów, obciążających bezrobotnego, w tym nie nakłada na bezrobotnego żadnych reżimów dotyczących formy wykazywania, że przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Przywoływany przez organ odwoławczy art. 80 ust. 2 ustawy, nakładający na bezrobotnego obowiązek przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym odrębnymi przepisami znajduje się w innym rozdziale ustawy- rozdziale 15 - Świadczenia dla bezrobotnych, który dotyczy m.in. zasiłków dla bezrobotnych. Przepis ten, w ocenie Sądu, nie ma zastosowania przy sytuacji określonej w art. 33 ust.4 ustawy, który nie dotyczy świadczeń dla bezrobotnych. Brak też podstaw do przyjęcia, że do bezrobotnych można stosować zasady wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień z pracy ( Dz. U Nr 60, poz. 281 ze zm.), bowiem zostało ono wydane na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy i dotyczy pracowników, nie bezrobotnych, a sprawy bezrobotnych reguluje przywołana wyżej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wydane na jej podstawie. Dodatkowo wskazać należy, że organ odwoławczy w sposób wadliwy podał, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła zarówno utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, jak i utraty przez niego prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdy tymczasem decyzja organu pierwszej instancji jedynie orzekała o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że organy obu instancji naruszyły prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Organy będą miały na uwadze powyższe wskazania. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.