I SA/Po 682/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia (...) maja 2011 r. odmówił P. B. umorzenia kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego. Organ I instancji działał na podstawie art. 132 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 64e § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej zwanej u.p.e.a). W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) 06.2010 r. dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w wyniku dokonanej dnia (...) 06.2010 r. czynności zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym W. zawiadomieniem nr (...), powstały koszty egzekucyjne w łącznej wysokości (...) zł. Ze względu na udzielony układ ratalny (decyzja ratalna z dnia (...) 06.2010 r. Nr (...) ) dnia (...) 06.2010 r. wierzyciel wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z tym w dniu (...) 06.2010 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie nr (...) w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i jednocześnie zawiadomił bank oraz zobowiązanego o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności. W dniu (...) .01.2011r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło pismo P. B. w sprawie "zakończenia zajęcia dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r." Pismem z dnia (...) 01.2011 r. zobowiązany wezwany został do sprecyzowania żądania zawartego w przedmiotowym wniosku. P. B. odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z dnia (...) 01.2011 r. (wpływ do Urzędu (...) 02.2011 r.) stwierdzając: "Ze swej strony wnioskuję nadal, tak jak to określiłem w moim piśmie z dnia (...) stycznia br. i nic nie zmieniam." W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał w dniu (...) 02.2011r. postanowienia: nr (...) o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz nr (...) "o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego". Na postanowienie o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych P. B. w dniu (...) lutego 2011 r. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. . Dyrektor Izby Skarbowej w P. po rozpoznaniu w/w zażalenia wydał w dniu (...) kwietnia 2011r. postanowienie nr (...) nr pom. (...), którym uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. . Podstawą uchylenia postanowienia było, naruszenie przepisów procedury administracyjnej, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia bez zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, nienależytym uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia oraz zaniechaniu dopełnienia obowiązku określonego w art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując ponownie wniosek z dnia (...) stycznia 2011r. w zakresie umorzenia kosztów egzekucyjnych Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wezwał w dniu (...) kwietnia 2011r. P. B. aby wypowiedział się co do posiadanych przez organ egzekucyjny dokumentów dotyczących sytuacji materialnej, ewentualnego ich uzupełnienia i wskazania ewentualnych okoliczności wskazujących na zmianę sytuacji materialnej w porównaniu do posiadanych przez organ egzekucyjny dokumentów, pouczając zobowiązanego o jego prawach wynikających z art. 10 i 73 Kodeksu postępowania administracyjnego. P. B. w odpowiedzi na powyższe wezwanie, w swoim piśmie z dnia (...) kwietnia 2011r. poinformował, że jego sytuacja finansowa od dnia (...) maja 2010 r. zmieniła się diametralnie. W dniu (...) lipca 2010 r. Starosta K. wydał decyzję zakazującą mu prowadzenia stacji kontroli oraz skreślenie jako przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów prowadzonego przez Starostę K. Działalność prowadzenia analiz technicznych była dla niego główną działalnością. Doprowadziło to do sytuacji, iż rok 2010 r. zakończył się bardzo dużą stratą. Do pisma zobowiązany dołączył kserokopię bilansu sporządzonego na dzień (...) grudnia 2010 r. obejmującego okres od (...) grudnia 2009r. do (...) grudnia 2010 r. sporządzonego dnia (...) marca 2011r. oraz bilansu zysków i strat na dzień (...) grudnia 2010 r. sporządzonego dnia (...) marca 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. rozpatrzył wniosek P. B. z dnia (...) stycznia 2011 r. w sprawie umorzenia kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego w całości w oparciu o materiał dowodowy będący w posiadaniu organu egzekucyjnego zgromadzony przy wniosku zobowiązanego o udzielenie układu ratalnego z tytułu zaległości w podatku dochodowym za 2009r. tj: oświadczenie dotyczące udzielonej pomocy "de minimis" z dnia (...) 06.2010 r. druk ORD-HZ z dnia (...) 05.2010r., * formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc "de minimis" z dnia 2010r, rachunek zysków i strat sporządzony za okres do (...) .03.2010 r. z dnia (...) 05.2010r., bilans sporządzony na dzień (...) .03.2010 r. z dnia (...) 05.2010 r., arkusz informacyjny dotyczący struktury rodziny z dnia (...) 05.2010r., * arkusz informacyjny dotyczący prowadzonej działalności gospodarczej z dnia (...) 05.2010r., * bilans sporządzony na dzień (...) .12.2010 r. obejmujący okres od (...) .12.2009r do (...) .12.2010 r., a sporządzony dnia (...) 03.2011r, bilans zysków i strat sporządzony (...) 03.2011r. wg stanu na dzień (...) .12.2010 r. Po analizie w/w dokumentów, informacji z komórki rachunkowości podatkowej o uregulowaniu zobowiązania oraz akt egzekucyjnych, postanowieniem dnia (...) maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu: (...) z dnia (...) lutego 2011r. i odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 64 e ustawy, organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Koszty te mogą zostać umorzone jeżeli: * stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, * ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Cytowane przepisy art. 64 e u.p.e.a. skonstruowane są na zasadzie uznania administracyjnego. Artykuł ten nie wymienia enumeratywnie warunków, w których można umorzyć koszty egzekucyjne. Brak jest także w przepisach prawa definicji pojęcia "interes publiczny". Oznacza to, że przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w tym zakresie organ ma obowiązek wszechstronnego i dogłębnego zbadania wszelkich okoliczności występujących w sprawie, w tym również aktualnych i przyszłych możliwości płatniczych. Nie jest to jednak jednoznaczne z tym, że organ ma obowiązek uwzględniania argumentów podanych przez stronę jako przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku. Organ egzekucyjny ma możliwość (uprawnienie) do zastosowania instytucji umorzenia w pewnych określonych sytuacjach. Pojęcie "zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej" wymaga wyważenia przez organ egzekucyjny między interesem strony a interesem publicznym polegającym na jednakowym traktowaniu wszystkich podatników, oraz na zapewnieniu budżetowi państwa dochodzonych należności. Organ egzekucyjny naliczając koszty egzekucyjne działał zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ egzekucyjny dokonał dnia (...) czerwca 2010 r. zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym W. - nr zawiadomienia (...), zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.e.a. co spowodowało naliczenie kosztów egzekucyjnych: opłaty manipulacyjnej w kwocie (...) zł, zgodnie z art. 64 § 6 ustawy oraz opłaty za czynność zajęcia rachunku bankowego w kwocie (...) zł, zgodnie z art. 64 §1 pkt 4 ustawy. Koszty egzekucyjne ponoszone są przez zobowiązanego, od którego egzekwowana jest należność, co wynika z art. 64c § 1 u.p.e.a. W powyższej sytuacji trudno mówić o bezpodstawnym naliczaniu kosztów egzekucyjnych. Zdaniem organu egzekucyjnego nie można uznać, ze spełniona została którakolwiek z przesłanek art. 64e tej ustawy. Nie stwierdzono nieściągalności od zobowiązanego dochodzonej należności w podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem uregulował ją dobrowolnie, w ratach. Za umorzeniem nie przemawia interes publiczny, ponieważ w interesie publicznym jest dochodzenie należności. Nie zachodzi także przesłanka, iż ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne ponieważ organ egzekucyjny nie ponosił dodatkowych wydatków w celu wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych a zobowiązany dobrowolnie uregulował koszty egzekucyjne w wysokości (...) zł w dniu (...) 03.2011r. Niesłusznym jest stwierdzenie zobowiązanego, że "wymuszono" na nim uregulowanie kosztów. Dnia (...) 01.2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował pismem nr (...) P. B. , że do uregulowania na tytule nr (...) na dzień (...) 01.2011r. pozostają koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. P. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że należność została uregulowana i w związku z tym organ egzekucyjny nie może pobierać żadnych pieniędzy, Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 64 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji. Organ II instancji dokonując analizy przedmiotowej sprawy uznał, iż nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 64 e § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu P. B. , iż koszty egzekucyjne były nienależne, a ich naliczanie bezpodstawne Organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowe koszty egzekucyjne powstały w związku zajęciem rachunku bankowego zobowiązanego, dokonanym w dniu (...) czerwca 2010 r. (data doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu). Powyższe spowodowało naliczenie opłaty, którą zgodnie z przepisem art. 64 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny pobiera za dokonane czynności egzekucyjne, i na którą składa się opłata za czynność zajęcia rachunku bankowego w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), oraz opłata manipulacyjna, która wynosi 1% kwoty egzekwowanej należności (art. 64 § 6 u.p.e.a.). Podkreślił, iż błędny jest argument Skarżącego, który powołuje się na uregulowanie należności na konto wierzyciela, gdyż owego uregulowania należności głównej P. B. dokonał już po zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego, w ramach udzielonego mu decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), układu ratalnego. Skoro zatem zgodnie z treścią art. 64 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny uprawniony jest do pobierania opłat za dokonane czynności egzekucyjne, a stosownie do powołanego na wstępie przepisu art. 64c § 1 u.p.e.a., opłaty te wraz z wydatkami egzekucyjnymi stanowią koszty egzekucyjne, które obciążają zobowiązanego, bezspornym jest, iż P. B. był faktycznie zobowiązanym do pokrycia powstałych w toku prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. W obowiązującym stanie prawnym brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, jakoby dokonane po zastosowaniu środka egzekucyjnego uregulowanie przez zobowiązanego dochodzonej należności powodowało bezpodstawność naliczenia kosztów egzekucyjnych powstałych wcześniej, na co w istocie rzeczy powołuje się Skarżący. P. B. wniósł skargę na postanowienie Organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi P. B. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, przedkładając dodatkowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2010 r., sygn. III SA/Po 434/10. Zdaniem Skarżącego orzeczenie to wyraźnie wskazuje, że działania organów podatkowych są bezprawne. Nadto Skarżący dołączył do skargi pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Burmistrza Gminy Ś. z dnia (...) lipca 2011 r. W ocenie Skarżącego działania Organów egzekucyjnych były niewłaściwe. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej z argumentacją jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, do następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tym zakresie stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Postanowienia, jakie zapadły w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie art. 64e u.p.e.a. Przepis ten w § 2 przewiduje możliwość umorzenia kosztów egzekucyjnych, jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). W ocenie Sądu uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wymienione wyżej przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia kosztów egzekucyjnych dysponuje w tym przypadku organ egzekucyjny, który może, ale nie musi, umorzyć te koszty. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia. Z tego też względu sama odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1811/96). Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie postanowienia poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. Sąd stwierdził, że w toku postępowania organ egzekucyjny podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy gromadząc dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek umorzenia. W procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia organy orzekające uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na istnienie tych przesłanek. W kontekście wszystkich tych okoliczności Sąd za uzasadnione uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i organu I instancji o nieistnieniu w sprawie przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wykazanie przez zobowiązanego, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Prawidłowo organy te dokonały również oceny istnienia przesłanki umorzenia ze względu na "ważny interes publiczny". Jak to wskazywały strony "interes publiczny" o jakim mowa w art. 64c § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Zdaniem Sądu pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. "Interes publiczny", o jakim mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na znaczenie tej okoliczności. Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Uwzględnia ono fakt, że przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64e u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a zatem należność związana z przymusowym dochodzeniem należności. Zdaniem Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie miały zatem prawo uwzględnić przy ocenie zaistnienia tej przesłanki również charakter i cel, jakiemu służą środki wpłacane przez zobowiązanych z tytułu kosztów egzekucyjnych. Interes publiczny nie może być oceniany jednostronnie. Z analizy z akt sprawy wynika, że przedmiotowe koszty egzekucyjne powstały w związku z zastosowaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym we W.. To spowodowało naliczanie opłaty za dokonaną czynność oraz opłaty manipulacyjnej. Powyższe koszty stanowią należność powstałą w związku z prawem przymusowego dochodzenia wykonania przez Skarżącego obowiązku uiszczenia należności podatkowej, od której dobrowolnej zapłaty zobowiązany się uchylał. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do uznania, alby interes publiczny przemawiał za umorzeniem kosztów egzekucyjnych powstałych w toku dochodzenia tych należności w trybie egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż nie zaszła także przesłanka określona w art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny uprawniony jest do umorzenia kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Powstałe w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym koszty egzekucyjne wyegzekwowano bowiem częściowo na podstawie dokonanego zawiadomienia z dnia (...) stycznia 2011 r. zajęcia wierzytelności w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w L., jednakże pozostałą do uregulowania kwotę, stanowiącą przeważającą część należnych kosztów egzekucyjnych, Skarżący uregulował dobrowolnie w dniu (...) marca 2011 r. W ocenie Sądu mając to na uwadze nie doszło zatem do ponoszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez Skarżącego przyczyny, dla których domagał się on umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich umorzenia. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszało prawa, mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego. Sąd podkreśla także, iż dokumenty dołączone przez Skarżącego do skargi nie mogą mieć wpływu na ocenę stanowiska Organu II instancji zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dotyczą one bowiem wymiaru ciążącego na Skarżącym podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2009 r., a zatem związane są one z postępowaniami podatkowymi z zakresu innych należności publicznoprawnych niż objęte przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym. Te postępowania należą do właściwości odrębnych organów podatkowych i nie mogą wpływać na ocenę sposobu i zasadności naliczania kosztów egzekucyjnych powstałych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. LF