IV SA/Wa 1527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skarg R. F., M. F. oraz R. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargi - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], którą uchylono decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno-prawnego na przebudowę rowu melioracyjnego bez nazwy pomiędzy ul. [...], a ul. [...] na długości 64,5 m. W punkcie drugim decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno-prawnego. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w oparciu o art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno prawnego na przebudowę rowu melioracyjnego bez nazwy pomiędzy ul. [...], a ul. [...] na długości 64,5 m. Decyzja ta została wydana w związku z wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2004r. złożonym przez R. i M. F. oraz M. G. i K. Z. Wydział Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] pismem z dnia zawiadomił strony, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji wszczął z urzędu na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. Organ motywował, że decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Wojewoda [...] nie stwierdził nieważności przedmiotowej decyzji i wznowił postępowanie w zakresie ustalenia obowiązków użytkowników pozwolenia wodno-prawnego w stosunku do osób trzecich. Decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Minister Środowiska uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że organ I instancji nie wyjaśnił czy wnioskodawcom przysługuje statut stron postępowania oraz czy koryto wodne, którego dotyczy pozwolenie ma charakter naturalny czy jest rowem melioracyjnym. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 483/06. Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. po rozpatrzeniu wniosku M. i R. F. oraz M. G. i K. Z. Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. uchylił decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, motywując, iż nie ustalono czy wnioskodawcom przysługuje status stron w postępowaniu, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K., wywodząc, iż wnioskodawcy nie są stronami tego postępowania, a działając z urzędu nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcie powyższe zostało uchylone decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2009r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż istotne znaczenie w sprawie ma rozstrzygnięcie, czy wnioskodawcom przysługuje przymiot strony. Rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., który stosowanie do art. 168 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. Nr 199, poz. 1227), był właściwy do rozpoznania sprawy uznał, iż wnioskodawcom przysługuje przymiot stron postępowania nieważnościowego. Organ motywował, że osoby te są właścicielami działek sąsiadujących z terenem zaplanowanej inwestycji. W ocenie organu, jeżeli uciążliwości na nieruchomościach wnioskodawców są wynikiem zabudowy rowu dokonanej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, to fakt ten może być rozumiany jako interes prawny. Rację swą organ oprał o treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2009r., a dotyczącego kwestii stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2002r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę – zarurowania odcinka rowu melioracyjnego, w którym to orzeczeniu stwierdzono, iż "Istotne jest, aby nie odbierać skarżącym możliwości weryfikacji w ramach postępowania nadzwyczajnego zasadności ich zastrzeżeń do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2002r. Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn podmiotowych ( brak interesu prawnego) powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, kiedy nie ma żadnej wątpliwości, co do przyczyn podmiotowych czy też przedmiotowych takiego rozstrzygnięcia, gdyż co prawda decyzja taka załatwia sprawę, jednak nie rozstrzyga jej co do istoty w rozumieniu art. 104 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ I instancji uzasadniał, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. nie mogą być uwzględnione w toku niniejszego postępowania, gdyż są to zarzuty, które mogą stanowić postawę wznowienia postępowania. Zarzut zaś naruszenia stosunków wodnych winien być rozpatrywany w oparciu o art. 29 Prawa wodnego i w tym właśnie zakresie prowadzone jest postępowanie przez Prezydenta Miasta K. Zarzut dotyczący wydania pozwolenia wodnoprawnego z naruszeniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. ( naruszenia art. 125 pkt 2 Prawa wodnego) był w ocenie organu nieuzasadniony, gdyż decyzja ta została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ostatnia ze wskazanych decyzji dotyczyła działek nr [...] i [...]. To iż w punkcie III pozwolenia wodnpoprawnego mowa jest o obowiązku powiadomienia o prowadzeniu prac na terenie działki nr [...] jej właściciela, zdaniem organu nie ma istotnego znaczenia, gdyż decyzją z dnia [...] października 2002r. zmieniającą decyzję z dnia [...] marca 2002r. zmieniono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, i objęto nimi również działkę nr [...]. Organ motywował, iż nie było możliwości weryfikacji czy w sprawie mamy do czynienia z ciekiem naturalnym, czy z rowem melioracyjnym, ale nie ma to znaczenia dla stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu wydania pozwolenia wodnoprawnego bez określenia gospodarki wód powierzchniowych i podziemnych w rejonie oddziaływania cieku w ocenie organu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Kwestia ta bowiem została wyjaśniona w operacie wodnoprawnym. Okoliczności te przesądziły, iż organ I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] grudnia 2009r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ motywował, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne w postaci braku interesu prawnego po stronie odwołujących. Organ II instancji podzielił w tym zakresie stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wskazując, że zgodnie z orzecznictwem stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej art. 29 ustawy Prawo wodne nie ma w sprawie zastosowania, gdyż postępowanie prowadzone w oparciu o powołany wyżej przepis nie pokrywa się z postępowaniem prowadzonym w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Organ II instancji nie podzielił zarzutu odwołujących odnośnie naruszenia art. 125 pkt 2 Prawa wodnego, wywodząc, iż do wniosku o wydanie decyzji został dołączony operat wodnoprawny wraz z decyzją z dnia [...] marca 2002r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, a w decyzji tej stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Organ stwierdził, że sentencja pozwolenia wodnoprawnego nie była sprzeczna z decyzją z dnia [...] marca 2002r., choć wzmianka w uzasadnieniu o działce nr [...] narusza przepis art. 107 k.p.a. W ocenie organu nie jest to jednak rażące naruszenie prawa. W ocenie organu inwestycja ta nie była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc zarzut naruszenia właściwości organu nie jest uzasadniony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli R. i M. F. wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] grudnia 2010r. Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, czyli z rażącym naruszeniem prawa. Inwestycja w ocenie skarżących jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym winno być przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a w takiej sytuacji Prezydent Miasta K. nie był uprawniony do procedowania w sprawie. Skarżący wywodzili, iż operat wodnoprawny nie został oceniony przez organ pod względem jego treści merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2010r. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest ocena legalności zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa, co przemawia za jej uchyleniem. Sąd wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, iż pozwolenie wodnoprawne nie narusza treści art. 125 ust. 2 ustawy prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...]. Pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lipca 2002r. w punkcie I odnosi się do działek nr [...] i [...], natomiast w punkcie III. 3. organ zobowiązuje do powiadomienia o terminie prowadzenia prac na działce [...] jej właściciela. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że w terminie późniejszym to jest w dniu [...] października 2002r. decyzja o warunkach zabudowy została zmieniona i objęła swoim zakresem także działkę nr [...]. Decyzja ta bowiem nie mogła stanowić podstawy rozstrzygnięcia, gdyż w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego rozstrzygnięcie to nie funkcjonowało jeszcze w obrocie prawnym, a pozwolenie wodnoprawne mogło opierać się jedynie na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r. Wbrew twierdzeniom organu wymienienie tej działki w pozwoleniu wodnoprawnym nie stanowi jedynie o naruszeniu art. 107 k.p.a., gdyż o działce nr [...] jest mowa w sentencji orzeczenia. Jeśli faktycznie pozwolenie wodnoprawne dotyczy robót, które obejmowałyby swym zakresem także tą nieruchomość, to nie można mówić, iż jest ono zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu skarżących odnośnie nieprawidłowej oceny operatu wodnoprawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podkreślono, że toczące się postępowanie nie jest postępowaniem mającym na celu ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a jedynie samodzielnym odrębnym postępowaniem, którego celem jest weryfikacja wydanej uprzednio decyzji w kontekście ewentualnego obarczenia jej wadą lub wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r., IV SA 1381/97, LEX nr 47911; NSA OZ w Gdańsku z 28 grudnia 2000r.). Przy czym w przypadku tego rodzaju postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym istotne jest aby naruszenie prawa miało charakter rażący. Zadaniem więc organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest rozważenie czy operat wodnoprawny został sporządzony z rażącym naruszeniem prawa i czy w związku z tym mógł on stanowić podstawę wydania weryfikowanej decyzji. Podkreślono, że dokonując weryfikacji decyzji organ winem mieć na względzie nie tylko zarzutu przedstawione przez strony, ale winien zbadać z urzędu czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta, którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. ( por. wyrok NSA z 27 października 1999r., IV SA 1715/97, LEX 38731). W rozpoznawanej sprawie odnosi się to nie tylko do kwestii związanych z operatem wodnoprawnym, ale też do pozostałych elementów zaskarżonej decyzji. Niewyjaśnienie i niewłaściwe uzasadnianie omówionych powyżej kwestii mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy czyni zasadnym zarzuty skargi co do kwestii naruszenia przez organ art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd podzielił, stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rowem odwadniającym, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a co za tym idzie zarzuty skarżących w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę ponownie, po ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno - prawnego na przebudowę rowu melioracyjnego i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r. W uzasadnieniu tej decyzji organ centralny wskazał, powołując się na ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA, że w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym organ winien badać sprawę w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a. nie zaś rozpatrywać sprawę, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ stwierdził, że badana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno-prawnego wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. w warunkach określonych w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Organ nadzoru wskazał, że decyzja ta narusza treść art. 125 ust. 2 ustawy prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...]. Wskazanie działki nr [...] w sentencji decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym stanowi rażące naruszenia art. 125 ust. 2 ustawy prawo wodne ponieważ przekracza zakres decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r. Odnosząc się do kwestii poprawności operatu wodnoprawnego w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ stwierdził, że operat ten spełnia wymogi określone w art. 128, art. 131 i art. 132 Prawa wodnego. Organ podał także, że nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono również, że brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja o pozwoleniu wodno-prawnym w rażący sposób narusza art. 29 ustawy prawo wodne bowiem nie można uznać, że postępowanie prowadzone w trybie art. 29 Prawa wodnego pokrywa się z postępowaniem dotyczącym udzielenia pozwolenia wodno-prawnego. Organ podkreślił także, że nie można przyjąć, iż wydając pozwolenie wodno-prawne błędnie przyjęto, iż przedmiotowy rów melioracyjny stanowi naturalny ciek wodny. Organ powołał się w tej kwestii na uzasadnienie wyroku WSA z dnia 7 grudnia 2010r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10 gdzie jednoznacznie stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rowem odwadniającym, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wpłynęły dwie skargi. R. i M. F., w swojej skardze zwrócili się o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2011r. w części jej uzasadnienia. W skardze podniesiono naruszenie art. 7, 77,107 i 156 k.p.a. oraz przepisów ustawy prawo wodne i przepisów ustawy prawo ochrony środowiska. Skarżący wskazali, że ich zdaniem organ nadzoru nie wymienił wszystkich naruszeń prawa jakie miały miejsce przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielającej B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno-prawnego. Natomiast R. K. w swojej skardze na ww. decyzję wniosła o uchylenie decyzji w całości. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 125 pkt 2 ustawy prawo wodne. Zdaniem skarżącej przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r. nie naruszono przepisów prawa w sposób rażący. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Odpowiadając na skargi organ centralny wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarg, uznał, iż zaskarżona decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skarg. Na wstępie trzeba wskazać, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2010r. Zgodnie z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że zarówno orzekające w niniejszej sprawie organy jak też Sąd są związane oceną prawną i wskazaniami przedstawionymi w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 grudnia 2010r. sygnatura akt IV SA/Wa 1963/10. Sąd rozpoznając sprawę ze skarg na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2011r., stwierdza, że organ ten działał zgodnie z brzmieniem art. 153 p.p.s.a. Decyzją organu odwoławczego jest prawidłowa, bowiem zasadnie organ centralny stwierdził, że badana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002r., udzielająca B. B. oraz R. i M. K. pozwolenia wodno-prawnego na przebudowę rowu melioracyjnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zasadnie wskazał, że decyzja ta narusza treść art. 125 ust. 2 ustawy prawo wodne. Przepis ten statuuje zasadę, iż pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r., która stanowiła podstawę wydania badanego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie działek o nr [...] i [...] obr. [...]. Pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lipca 2002r. w punkcie I odnosi się do działek nr [...] i [...], natomiast w punkcie III. 3. organ zobowiązuje do powiadomienia o terminie prowadzenia prac na działce [...] jej właściciela. Pozwolenie wodnoprawne mogło opierać się jedynie na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r. nie zaś wskazywać dodatkowo działkę nr [...]. Wskazanie działki nr [...] w sentencji decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym stanowi rażące naruszenia art. 125 ust. 2 ustawy prawo wodne ponieważ przekracza zakres decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002r. Natomiast, ustosunkowując się do kwestii poprawności operatu wodnoprawnego w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ prawidłowo stwierdził, że operat ten spełnia wymogi określone w art. 128, art. 131 i art. 132 Prawa wodnego. Słusznie stwierdzono również, że brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja o pozwoleniu wodno-prawnym w rażący sposób narusza art. 29 ustawy prawo wodne bowiem nie można uznać, że postępowanie prowadzone w trybie art. 29 Prawa wodnego pokrywa się z postępowaniem dotyczącym udzielenia pozwolenia wodno- prawnego. Odnośnie podnoszonych w skargach zarzutów dotyczących niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego i nienależytego uzasadnienia decyzji zauważyć należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a. Istotnym elementem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. W szczególności uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 §3 k.p.a.). Zdaniem Sądu w badanej sprawie organ nie naruszył postanowień art. 107 k.p.a. bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ omówił wszystkie istotne w sprawie kwestie. Organy administracji publicznej związane są zasadą praworządności. Winny zatem w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że działający w sprawie organ nadzoru dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której wyrazem było uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też nie jest obciążona naruszeniami przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.