III SA/Wa 259/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją Minister Finansów uznał stanowisko A. sp. z o.o. przedstawione we wniosku o interpretację za nieprawidłowe w zakresie: uznania zespołu składników za zorganizowaną część przedsiębiorstwa oraz opodatkowania aportu majątku podatkiem od towarów i usług. We wniosku o interpretacje podano, że A. kupiła przedsiębiorstwo H., a następnie wydzieliła część prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa (dalej: "D."), która została wniesiona w formie wkładu niepieniężnego do nowo utworzonej Spółka (dalej "N."). Wartość nominalna udziałów objętych przez Spółkę w N. odpowiada wartości rynkowej wniesionej D.. Przed wniesieniem D. do N., Spółka również wyodrębniła prawnie tę dywizję w ramach Spółki poprzez utworzenie oddziału podlegającego rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka przedstawiła opis D. A., która została wniesiona w formie wkładu niepieniężnego do N.. Spółka wskazała na odrębność organizacyjną i funkcjonalną. D. obejmuje następujące gałęzie działalności Spółki: D. W., departament zajmujący się dystrybucją/promocją środków chemicznych przeznaczonych dla przemysłu papierniczego (dalej "D. P."), oraz departament zajmujący się dystrybucją/promocją środków chemicznych przeznaczonych dla przemysłu budowlanego i farbiarskiego (dalej "D. B.-F."). Powyższe departamenty zostały organizacyjnie i funkcjonalnie wyodrębnione w ramach Spółki, co wynika z globalnej polityki Grupy A.. W departamentach zatrudnione są osoby dedykowane wyłącznie do danej gałęzi biznesu (tj. przede wszystkim wyspecjalizowani handlowcy oraz osoby odpowiedzialne za serwis lub inżynierowie nadzorujący stosowanie produktów u odbiorców). Na czele każdego departamentu stoi osoba nadzorująca jego funkcjonowanie i odpowiedzialna za działalność danej gałęzi biznesu, co znalazło odzwierciedlenie w schemacie organizacyjnym A.. Osoby nadzorujące działalność operacyjną departamentów raportują bezpośrednio do swoich przełożonych odpowiedzialnych za rozwój poszczególnych biznesów w ramach całej Grupy A. (np. odpowiedzialnych za daną gałąź biznesu w całej Europie) i nie podlegają osobom z innych działów Spółki. Departamenty wykorzystują składniki majątkowe dedykowane wyłącznie do ich działalności np. samochody, komputery i telefony służące do obsługi sprzedaży oraz w zakresie, w jakim jest to konieczne specjalistyczną aparaturę pomiarową i serwisową lub wspomagającą stosowanie poszczególnych środków chemicznych u klientów. Wskazała również, iż z uwagi na wyodrębnienie finansowo-księgowe w systemie informatycznym Spółki możliwe jest przygotowanie bilansu oraz rachunku zysków i strat dla każdego departamentu oddzielnie oraz dla całej D. obejmującej łącznie wspomniane departamenty. Struktura organizacyjna polegająca na wyodrębnieniu departamentów w ramach Spółki oraz wyodrębnieniu w systemie informatycznym pozwolą na bieżące monitorowanie ponoszonych nakładów oraz rentowności poszczególnych biznesów. W skład D. będącej przedmiotem aportu do N. weszły wszystkie aktywa i pasywa oraz prawa wynikające z umów związanych z działalnością tej D., a w szczególności wartości niematerialne i prawne oraz środki trwałe w postaci ruchomości, w tym środki transportu, urządzenia, oraz inne aktywa wykorzystywane przez departamenty, należności wynikające z działalności departamentów (w tym z tytułu dostaw) według stanu na dzień aportu, zapasy według stanu na dzień aportu, środki pieniężne i inne aktywa pieniężne wygenerowane przez departamenty według stanu na dzień aportu, zobowiązania funkcjonalnie związane z działalnością departamentów według stanu na dzień aportu, rozliczenia międzyokresowe kosztów, prawa wynikające z umów dotyczących działalności departamentów (m.in. umowy o pracę) obowiązujące na dzień wniesienia aportu, dane klientów i dostawców departamentów oraz rozrachunki z pracownikami departamentów. Spółka podkreśliła, że przedmiotem wkładu są wszystkie aktywa i pasywa związane z działalnością departamentów, których przeniesienie będzie prawnie możliwe. Spółka zaznacza jednak, iż ze względów biznesowych przed wniesieniem D. do N. została rozwiązana część obowiązujących obecnie umów związana z działalnością poszczególnych departamentów. Po wniesieniu D. do N. umowy te zostały niezwłocznie zawarte przez N.. Strona stwierdziła, że N. prowadzi działalność w tym samym zakresie co D. (po wniesieniu D. do N.) w oparciu o nabyty w wyniku aportu majątek bez konieczności przeprowadzenia istotnych zmian. Wydzielona część przedsiębiorstwa (D.), która została wniesiona w formie wkładu niepieniężnego do N. nie objęła nieruchomości. Dla potrzeb prowadzenia działalności przez D., Spółka wynajmowała lokale na podstawie umów zawartych z osobami trzecimi, które to umowy zostały rozwiązane na dzień wniesienia wkładu niepieniężnego, ponieważ na ten dzień, N. dysponowała już prawem do wykorzystywania lokali niezbędnych do prowadzenia przejętej działalności, na podstawie odrębnych umów najmu zawartych z osobami trzecimi. Reasumując wskazała, że nie było potrzeby przenoszenia na N. praw z umów najmu lokali zawartych przez Spółkę. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, Skarżąca zwróciła się do Ministra z wnioskiem o potwierdzenie prawidłowości stanowiska, że: 1) przedstawiony w opisie zaistniałego stanu faktycznego zespół składników materialnych oraz niematerialnych (w tym zobowiązania) wchodzący w skład D. stanowi zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa (dalej: zcp) w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawy o VAT). 2) mając na uwadze, iż D. stanowi zcp w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, w analizowanej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT i w konsekwencji transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnosząc się do pytania nr 1) Spółka wskazała, że w jej ocenie zespół składników materialnych oraz niematerialnych w tym zobowiązania wchodzący w skład D. stanowił zcp w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Spółka w zakresie pytania nr 2 stoi na stanowisku, że D. stanowi zcp w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, w analizowanej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT i w konsekwencji transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Transakcja zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie podlega opodatkowaniu VAT pod warunkiem, że dotyczy zcp (lub przedsiębiorstwa) oraz dochodzi do zbycia tegoż zcp (lub przedsiębiorstwa). Minister Finansów w dniu [...] września 2010 r., wydał interpretację, w której uznał stanowiska Spółki za nieprawidłowe. Odnosząc przedstawiony stan prawny do przestawionych okoliczności sprawy Minister Finansów w zakresie pytania 1 wyjaśnił, iż pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie może obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, lecz tylko tę część, która spełnia wszystkie kryteria wskazane w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Wyłączenie z masy majątkowej będącej częścią przedsiębiorstwa Strony – nieruchomości lub praw do nieruchomości powoduje pozbawienie wydzielonego kompleksu majątkowego cechy zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ wskazał, że wydzielony zespół składników majątkowych i niemajątkowych nie może zostać uznany za nadający się do samodzielnej realizacji określonego zadania tj. obejmującej następujące gałęzie działalności Spółki (D. W., departament zajmujący się dystrybucją/promocją środków chemicznych przeznaczonych dla przemysłu papierniczego (dalej "D. P."), oraz departament zajmujący się dystrybucją/promocją środków chemicznych przeznaczonych dla przemysłu budowlanego i farbiarskiego (dalej "D. B.-F."), gdyż warunkiem koniecznym prowadzenia takiej działalności jest posiadanie odpowiedniego miejsca (nieruchomości), w którym byłaby ona prowadzona. Zdaniem organu sprzedaż zespołu składników majątkowych i niemajątkowych z wyłączeniem nieruchomości lub tytułu prawnego do nieruchomości oznacza, iż z punktu widzenia art. 2 pkt 27e ustawy o VAT nie zostanie przeniesiona zorganizowana część przedsiębiorstwa. Odnosząc się do kwestii zastosowania wyłączenia z opodatkowania podakiem VAT transakcji zbycia zcp wskazano, iż w sprawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania. W ocenie Ministra przedmiotem aportu nie była zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, w konsekwencji czynność wniesienia wkładu niepieniężnego przez Stronę do spółki N. stanowić będzie odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu na zasadach ogólnych tj. według właściwych stawek dla dostawy poszczególnych składników majątkowych, wartości niematerialnych i prawnych. Ustosunkowując się natomiast do powołanych we wniosku rozstrzygnięć, pism organów podatkowych organ wskazał, że nie stanowią one źródła prawa i co do zasady wiążą strony postępowania w konkretnej, indywidualnej sprawie, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Minister, po rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznał brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 2 pkt 27e ustawy o VAT przez błędną wykładnię, - art. 6 pkt 1 ustawy o VAT przez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Minister Finansów ocenił, że nabycie przez Spółkę zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych nie będzie nabyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż w skład nabywanych wartości nie wejdzie prawo najmu do nieruchomości. Brak tego prawa do nieruchomości w nabywanym zespole wykluczał - według Ministra – że zastosowanie znajdzie wymieniony przepis ustawy. Powyższy pogląd Ministra Sąd uznał za wadliwy. Pogląd ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści art. 2 pkt 27e ustawy. W przepisie tym w sposób opisowy, generalny zdefiniowano pojęcie "zorganizowana część przedsiębiorstwa". Jedyny składnik zorganizowanej części przedsiębiorstwa wymieniony w tej definicji podany został tylko na zasadzie przykładu ("...w tym zobowiązania..."), zaś brak wskazania innych składników wynika z oczywistego założenia, iż ocena, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, musi być dokonywana in concreto. Niezbędnym wymogiem spełnienia przedmiotowej definicji jest tylko to, aby będący przedmiotem obrotu zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych był 1) organizacyjnie i finansowo wyodrębniony, 2) przeznaczony do realizacji zadań gospodarczych, i w końcu, 3) aby mógł stanowić (niekoniecznie już stanowił) niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Brak prawa najmu do nieruchomości wśród będącego przedmiotem obrotu zespołu składników nie wyklucza poglądu o istnieniu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tym bardziej że nowy podmiot już takie umowy zawarł a podmiot wnoszący zorganizowaną część przedsiębiorstwa wcześniej je rozwiązał. Zatem na dzień wniesienia aportu umów najmu nie było w podmiocie wnoszącym ZCP. Wydzielenie, ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, oddział, wydział itp. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Nie oznacza ono samodzielności finansowej, lecz sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ponadto, wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, do realizacji których służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Spółka wskazała we wniosku, że w skład D. będącej przedmiotem aportu do N. weszły wszystkie aktywa i pasywa oraz prawa wynikające z umów związanych z działalnością tej D., a w szczególności wartości niematerialne i prawne oraz środki trwałe w postaci ruchomości, w tym środki transportu, urządzenia, oraz inne aktywa wykorzystywane przez departamenty, należności wynikające z działalności departamentów (w tym z tytułu dostaw) według stanu na dzień aportu, zapasy według stanu na dzień aportu, środki pieniężne i inne aktywa pieniężne wygenerowane przez departamenty według stanu na dzień aportu, zobowiązania funkcjonalnie związane z działalnością departamentów według stanu na dzień aportu, rozliczenia międzyokresowe kosztów, prawa wynikające z umów dotyczących działalności departamentów (m.in. umowy o pracę) obowiązujące na dzień wniesienia aportu, dane klientów i dostawców departamentów oraz rozrachunki z pracownikami departamentów. Spółka podkreśliła, że przedmiotem wkładu są wszystkie aktywa i pasywa związane z działalnością departamentów, których przeniesienie będzie prawnie możliwe. Zatem wymienione niezbędne wymogi definicji ZCP – jak wynika z opisu stanu faktycznego – w niniejszej sprawie zaistniały. Za prawidłowością poglądu Skarżącej przemawia też definicja przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, zawarta w art. 55¹ Kodeksu cywilnego, która zachowuje przydatność także na gruncie prawa podatkowego. Wymienione w poszczególnych punktach tego przepisu składniki podane są ponownie jedynie jako przykłady, zaś z art. 55 (2) Kodeksu wynika, że przedsiębiorstwo nie traci takiego charakteru przez to, że na podstawie czynności prawnej wyodrębni się z jego składników jeden z elementów podanych w art. 55¹. Przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część zachować więc mogą taki swój status nawet wtedy, gdy jego składnikiem nie jest nieruchomość czy też jak w rozpoznawanym przypadku prawo najmu nieruchomości. Nie sposób pominąć również regulacji wspólnotowych w rozpoznawanej sprawie. Należy zauważyć, iż przepis art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, wyłączający z zakresu tej ustawy opodatkowanie transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części należy rozumieć jako implementację Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1), a mianowicie art. 19 ust. 1 i 2 Dyrektywy 112. Przepis art. 19 Dyrektywy 112 brzmi następująco: "W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego [akapit 1]. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu [akapit 2]". W wyroku ETS z 27 listopada 2003 r., sygn. C-497/01 Zita Modes Sarl v. Administration de l'enregistrement et des domains (ECR 2003/11B/I-14393; Lex 155324), zakres czynności, które mogą być przez państwo członkowskie uznane za nie będące dostawą towarów, został zakreślony w sposób szeroki. Trybunał przyjął bowiem, że wynikająca z art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy zasada braku dostawy ma zastosowanie do każdego przeniesienia przedsiębiorstwa lub samodzielnej jego części, włączając składniki rzeczowe i w razie konieczności inne, łącznie stanowiące przedsiębiorstwo lub jego część. Jako warunek zastosowania tej zasady Trybunał wskazał wyrażanie przez nabywcę zamiaru dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego natychmiastowej likwidacji i sprzedaży zapasów. Trybunał podkreślił zachowanie prawa państw członkowskich do ograniczenia zakresu stosowania zasady braku dostawy w okolicznościach wymienionych w zdaniu drugim art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy. Treść art. 6 pkt 1 ustawy o VAT nie wskazuje, aby ustawodawca polski skorzystał z możliwości ograniczenia zakresu implementowanego przepisu z uwagi na zapobieżenie zakłóceniom konkurencji bądź też uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania przez wykorzystanie zasady braku dostawy (art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy i art. 19 Dyrektywy 112). Zdaniem Sądu, na potrzeby niniejszej sprawy, możliwa jest interpretacja art. 6 ust. 1 ustawy o VAT zapewniająca zastosowanie tego przepisu w sposób, który pozwoli – w tej sprawie – na osiągnięcie celów obowiązującej Dyrektywy 112. Dostawa towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT. Wynikająca z definicji zamieszczonych w art. 8 i 7 relacja między dostawą towarów i świadczeniem usług polega na tym, że czynność podlegająca opodatkowaniu, która nie jest dostawą towarów uznawana jest za świadczenie usług. Skoro zaś dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, to ten właśnie element – "przeniesienie własności" – w ocenie Sądu ma decydujące znaczenie dla uznania określonej czynności za mieszczącą się w pojęciu "transakcji zbycia". Specyfika unormowania zawartego w art. 6 ust. 1 ustawy o VAT. wyraża się między innymi w określeniu przedmiotu "transakcji zbycia" jako przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, które jako całość składająca się ze zróżnicowanych elementów nie mieści się w definicji towarów (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT), aczkolwiek towarami są jego poszczególne elementy. Zdaniem Sądu, nie podważa to jednakże przydatności definicji "dostawy towarów" dla określenia znaczenia pojęcia "transakcji zbycia". W rezultacie Sąd przyjął, że "transakcją zbycia", o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o VAT jest każda czynność, w świetle obowiązujących przepisów skutkująca przeniesieniem własności przedsiębiorstwa. W cytowanym już wyroku w sprawie Zita Modes Sarl (...), w pkt. 34, ETS wyraził pogląd, iż konieczność jednoczesnego stosowania prawa wspólnotowego oraz zasady równego traktowania oznacza, że określenia użyte w przepisie prawa wspólnotowego, który nie zawiera wyraźnego odesłania do przepisów państw członkowskich w celu ustalenia jego znaczenia i zakresu należy zazwyczaj [podkreślenie Sądu] interpretować w sposób autonomiczny i jednolity w całej Wspólnocie. Zdaniem Sądu pogląd ten, uznający za niedopuszczalną interpretację zharmonizowanych przepisów krajowych przez odniesienie do przepisów prawa cywilnego, które są przepisami niezharmonizowanymi (wyrok z dnia 8 lutego 1990 r., sygn. C 320/1988 w sprawie Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV; ECR 1990/2/I-00285, LEX nr 83931), nie podważają swobody państwa członkowskiego w wykorzystaniu pojęć i instytucji prawa krajowego, w tym cywilnego, o ile ich zastosowanie umożliwia osiągnięcie celów prawa wspólnotowego, innymi słowy – służy osiągnięciu tego celu. Implementacja Dyrektywy nie musi i nie może wręcz oznaczać mechanicznego przeniesienia do prawa krajowego jej zapisów. Zgodnie bowiem z art. 249 akapit 3 TWE dyrektywa wiąże państwo członkowskie w odniesieniu do rezultatu [podkreślenie Sądu], który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Określony w ww. Dyrektywach zakres przedmiotowy dopuszczalnego wyłączenia z zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmuje całość lub część przenoszonego majątku. Biorąc zaś pod uwagę, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlega działalność gospodarcza, zasadnym jest stwierdzenie, że majątek – jego całość lub część, o jakim mowa przepisach Dyrektyw, to majątek służący działalności gospodarczej. Tak też stwierdził ETS w pkt 40 wyroku w sprawie Zita Modes Sarl (...), zaznaczając, iż przeniesienie, o jakim mowa w art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy dotyczy m.in. części przedsiębiorstwa umożliwiającej prowadzenie niezależnej działalności gospodarczej. Jak to już zostało wskazane wcześniej w uzasadnieniu, w tak określonej definicji ZCP istotne znaczenie ma uwzględniony w niej element funkcjonalny. Poszczególne składniki majątku staną się ZCP, jeżeli połączy je funkcja jaką łącznie mogą spełnić – realizować określone zadania gospodarcze. W świetle powyższego Sąd przyjął, że użyte w art. 6 ust 1 ustawy o VAT pojęcie ZCP obejmuje każdy zespół składników materialnych i niematerialnych służących do realizacji określonych zadań gospodarczych, bez względu na to, czy obejmuje on całość, czy jedynie część majątku określonego podmiotu czy też część jego praw w tym prawo do najmu nieruchomości. Zdaniem Sądu uwzględniając zakres wyłączenia z opodatkowania przyjęty w art. 19 112 Dyrektywy zamieszczenie w art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, obok przedsiębiorstwa, także zorganizowanej jego części, należy odczytywać jako uzupełnienie wyłączenia o taką część majątku, której przydatność do prowadzenia działalności gospodarczej wynika nie tyle z rodzaju składających się na nią elementów, ile z wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego, charakterystycznego dla zakładu. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania wymogu przeniesienia umów najmu do nieruchomości jako okoliczności decydującej o możliwości zastosowana art. 6 ust. 1 ustawy o VAT czy też art. 2 pkt 27 ustawy o VAT Wydając zaskarżoną interpretację Minister dokonał więc wadliwej wykładni wymienionego przepisu ustawy. Ponadto, wyjaśnić przy tym należy, że ocenie organu udzielającego interpretacji podlegają tylko okoliczności wskazane we wniosku o interpretację. To wnioskodawca, opisując stan faktyczny na tle którego ma być dokonana interpretacja bierze na siebie skutki wynikające z błędnego przedstawienia tego stanu, o ile okaże się on odmienny niż rzeczywiście zaistniały. Stąd między innymi wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego już we wniosku o interpretację. Natomiast rzeczą organów podatkowych, które nie badają ani racjonalności, ani też wiarygodności opisanych zdarzeń, jest uwzględnienie wszystkich dostarczonych przez wnioskodawcę informacji, istotnych z punktu widzenia interpretowanego przepisu. W tym miejscu Sąd zauważa, iż skoro skarżąca wskazuje, że przedmiotem transakcji jest taki zespół składników majątkowych i niemajątkowych ( poza umową najmu nieruchomości) wyodrębnionych pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, to bierze odpowiedzialność za takie stwierdzenie, w przypadku gdyby w rzeczywistości okazało się, że jest inaczej. Reasumując, Sąd stwierdza, że Minister Finansów, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy o VAT i art. 2 pkt 27e cyt. ustawy. W dalszym postępowaniu Minister uwzględni powyższy pogląd Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną interpretację.