VI SA/Wa 1962/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi "B." Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kosztów badań próbki podstawowej oleju napędowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz "B." Spółka z o.o. z siedzibą w O. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] lipca 2011 r. [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej organ) utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] czerwca 2010 r. nr [...], zobowiązującą "B." Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej skarżąca) do uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 481,90 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o nr [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] maja 2009 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej [...], działający na podstawie upoważnienia Nr [...] z [...] maja 2009 r., przeprowadzili kontrolę skarżącej w bazie paliw przy ul. [...] w O. Podczas kontroli pobrano do badań laboratoryjnych, bezpośrednio ze zbiornika podziemnego, próbkę z jednej partii paliwa w ilości 4 litrów (olej napędowy) oraz próbkę kontrolną również w ilości 4 litrów paliwa (olej napędowy). Zabezpieczone próbki przewieziono specjalistycznym transportem do laboratorium w celu przeprowadzenia badań jakościowych parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. Nr 221, poz. 1441). Z protokołu badań pierwszej kontroli (k. 25-26 akt administracyjnych) wynikało, że próbka oleju napędowego w zakresie badanych parametrów nie spełniała wymagań ww. rozporządzenia z uwagi na zawartość zanieczyszczeń. W dniu [...] maja 2009 r. przeprowadzono kolejną kontrolę skarżącej, tym razem w siedzibie przy ul. [...] w O. W toku kontroli inspektorzy zapoznali kierownika bazy paliw – p. G. K. z wynikami badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego, pobranej do badań podczas ww. pierwszej kontroli. Kierownik bazy, zapoznany też z całością akt sprawy, nie wniósł uwag do tej dokumentacji. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu, organ [...] czerwca 2010 r. wydał ww. decyzję [...] zobowiązującą skarżącą do uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 481,90 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o nr [...]. Zgodnie z treścią tej decyzji, organ działał na podstawie przepisów art. 24 ust. 1, 4 i 5, art. 12 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Nr 169, poz. 1200 ze zm., dalej ustawa o systemie). W następstwie wniosku z [...] lipca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym skarżąca, nie zgadzając się z powyższą decyzją podniosła w szczególności, że pobrane paliwo było dobrej jakości, a zanieczyszczenia w próbce tego paliwa znalazły się na skutek niewłaściwego pobrania próbki, jak również zarzuciła organowi nieuwzględnienie opinii z [...] września 2009 r. – ocena prawidłowości przeprowadzonej kontroli (jej wyników i wniosków) w dniu [...] maja 2009 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę W. M. (zdaniem skarżącej próbkę pobrano z samego dna zbiornika – słup cieczy 33,3 cm, próbopobieralnikiem o wysokości 43 cm, zatem wzburzając zanieczyszczenia znajdujące się na dnie), organ decyzją z [...] lipca 2011 r. [...] utrzymał tę decyzję w mocy (wcześniej decyzją z [...] sierpnia 2010 r. [...] organ również utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję organu z [...] czerwca 2010 r., jednak następnie wydał [...] listopada 2010 r. decyzję [...], którą stwierdził nieważność ww. decyzji z [...] sierpnia 2010 r. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa; w tej sytuacji aktualny stał się znowu ww. wniosek skarżącej z [...] lipca 2010 r.). Jako podstawę prawną decyzji z [...] lipca 2011 r. organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) oraz art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1,4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o systemie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przestawił następującą argumentację: Podstawą zobowiązania skarżącej do uiszczenia ww. kwoty, stanowiącej równowartość kosztów badań próbki podstawowej oleju napędowego, były wyniki tych badań - przeprowadzonych przez laboratorium Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Rafineryjnego S.A. w P. (protokół z badań Nr [...]), które wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy o numerze próbki [...], nie spełnia wymagań jakościowych, określonych w § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, w zakresie parametru – zawartość zanieczyszczeń. Wynik badania próbki > 30 mg/kg przy wymaganej normie max. 24 mg/kg. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o systemie, paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nie poruszających się po drogach. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 ustawy o systemie, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie, zarządzający zobowiązuje kontrolowanego, w drodze decyzji, do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o systemie zarządzającym jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Mając to na uwadze oraz wyniki badań ww. próbek paliwa, pobranych podczas pierwszej kontroli (k. 15, 16, 25, 26 akt administracyjnych), organ, na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o systemie, zobowiązał skarżącą do uiszczenia ww. kwoty stanowiącej równowartość kosztów tych badań, czyli kwoty 481,90 zł. Według organu próbka oleju napędowego została pobrana przez inspektorów [...] zgodnie z obowiązującą normą PN-EN ISO 3170 Ciekłe przetwory naftowe. Ręczne pobieranie próbek, przywołaną w obowiązującym w dniu pierwszej kontroli rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie sposobu pobierania próbek (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 595 ze zm.). Norma ta dopuszcza w "przedmiotowej sytuacji, pobranie próbki paliwa różnego rodzaju próbopobieralnikami ze zbiornika cylindrycznego poziomego, którego całkowita wysokość napełnienia wynosi 2,50 m a wysokość słupa cieczy w chwili poboru próbek wynosiła 33,3 cm". Ww. norma nie wskazuje, aby próbopobieralnik przeznaczony do pobierania próbek punktowych, które zostały pobrane w niniejszym przypadku, był zaprojektowany i skonstruowany tak, aby przy zanurzaniu umożliwił pobieranie pionowego słupa cieczy. Oznacza to, iż inspektorzy pobierający próbki oleju napędowego w bazie paliw w O. mogli położyć próbopobieralnik na lustrze cieczy, a następnie zagłębić w cieczy tak aby go napełnić. Zatem wysokość próbopobieralnika (43 cm) nie ma związku z wysokością słupa cieczy, z której pobierane są próbki (33,3 cm). Ani z protokołu kontroli, ani z oświadczenia inspektorów nie wynika, że próbopobieralnik musiał być położony na dno zbiornika. Odnośnie ww. opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę W. M. organ podniósł, że nie wnosi ona do sprawy żadnych nowych elementów, zaś z wniosków zawartych na końcu opinii wynika, iż zawartość wskazanych zanieczyszczeń została przekroczona. W dniu kontroli zostały pobrane próbki z dostępnego w bazie paliw zbiornika. Dlatego dla sprawy nie ma znaczenia, że paliwo wydawane byłoby po uzupełnieniu nową dostawą. Organ wskazał też, że skarżąca w każdym stadium toczącego się postępowania brała w nim czynny udział, składając wyjaśnienia i wnioski dowodowe, kierując pisma procesowe, a także zapoznając się z aktami sprawy w siedzibie organu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zarzuciła jej "liczne, rażące naruszenia prawa proceduralnego i materialnego", w szczególności: - przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, poprzez wydanie decyzji przez osobę, która podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; - przepisu art. 7 Kpa, poprzez nie podjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy; - przepisu art. 8 Kpa, poprzez działanie w sposób budzący uzasadniony brak zaufania uczestników postępowania, w szczególności co do bezstronności organu jak i jego profesjonalizmu; - przepisu art. 12 w zw. z przepisem art. 35 Kpa, poprzez prowadzenie sprawy w sposób zawiły, powierzchowny i powolny; - przepisu art. 77 § 1 Kpa, poprzez nie zebranie, w szczególności nie wzięcie pod uwagę i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, również materiałów dostarczonych przez skarżącego; - przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie sposobu pobierania próbek, poprzez nie uznanie nieprofesjonalnego sposobu pobierania próbek, który miał istotny wpływ na wynik badań jakości paliwa, co miało istotny wpływ na treść decyzji; - przepisów norm PN-EN ISO 3170 z października 2008 r. Ciekłe przetwory naftowe. Ręczne pobieranie próbek, poprzez nie uznanie nieprofesjonalnego sposobu pobierania próbek, który miał istotny wpływ na wynik badań jakości paliwa, co miało istotny wpływ na treść decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa), uchylenie decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) ppsa (w razie nie podzielenia przez Sąd wniosku o stwierdzenie nieważności) oraz zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 ppsa. Uzasadniając skargę, skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że decyzja została wydana przez osobę, która z mocy samego prawa podlega wyłączeniu z udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącej stanowi to rażące naruszenie prawa, co zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji przez organ lub w zw. z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ppsa przez sąd. Dalej skarżąca podniosła w szczególności, że organ powierzchownie ocenił stan prawny i faktyczny sprawy. Wskazała na załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej dnia 31 marca 2004 r. w sprawie sposobu pobierania próbek, a także normę PN-EN ISO 3170 z października 2008 r. Ciekłe przetwory naftowe. Ręczne pobieranie próbek, określające krok po kroku w jaki sposób powinna być pobrana próbka paliwa w celu jej zbadania pod kątem zanieczyszczeń. Zdaniem skarżącej niezgodny z normami wynik badania próbki był skutkiem nieprawidłowego sposobu jej pobierania, a nie zanieczyszczenia paliwa. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślił m.in., że w sprawie nie został naruszony art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Ww. decyzje podpisała bowiem wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów działająca z upoważnienia Prezesa Urzędu, który jest piastunem organu. Wiceprezes działała zatem jak organ, a nie jak pracownik. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy czym stosownie do art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 Kpa. Zarzut tego naruszenia jest zresztą najdalej idącym zarzutem skargi. Skarżąca kwestionuje bowiem tę decyzję z powodu podjęcia jej przez tę samą osobę, która wydała decyzję, od której złożony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mianowicie, działająca z upoważnienia Prezesa Ochrony Konkurencji i Konsumentów wiceprezes M. K. wydała ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. zobowiązującą skarżącą spółkę "B." do uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 481,90 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w oparciu o przepis art. 127 § 3 kpa, utrzymała powyższą decyzję w mocy (w międzyczasie była też autorką ww. decyzji z [...] listopada 2010 r. stwierdzającej nieważność wcześniejszej decyzji organu z [...] sierpnia 2010 r., o utrzymaniu w mocy ww. decyzji z [...] czerwca 2010 r., co ostatecznie otworzyło drogę do wydania zaskarżonej w tej sprawie ww. decyzji z [...] lipca 2011 r. – por. akta administracyjne sprawy). Zgodnie z art. 127 § 3 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (...); według art. 5 § 2 pkt 4 Kpa, ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to m.in. (...) kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 Kpa (Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest, stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów – Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm., centralnym organem administracji rządowej). Z kolei art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, w wersji tego przepisu obowiązującej od 11 kwietnia 2011 r., stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (przed wskazaną datą 11 kwietnia 2011 r. przepis ten stanowił o pracowniku, który "brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji"). Cytowane przepisy stanowią prawną płaszczyznę oceny zasadniczej w tej sprawie kwestii (odpowiedzi na pytanie), czy wydanie decyzji, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przez osobę upoważnioną do działania w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (ministra w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 4 Kpa w zw. z pkt 3 tego artykułu i ww. art. 29 ust. 1 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów), tj. przez wiceprezesa tego Urzędu M. K., w sytuacji, gdy brała ona udział w wydaniu ww. decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie z 11 czerwca 2011 r. (wydała tę decyzję), stanowiło naruszenie zasady wynikającej z treści ww. art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Odpowiadając na tak zadane pytanie twierdząco, tj. że doszło do takiego naruszenia, Sąd miał w szczególności na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20 maja 2010 r. I OPS 13/09, w której NSA, rozstrzygając przedstawione mu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości "czy art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego ma zastosowanie do osoby piastującej funkcję ministra w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu?" stwierdził, iż art. 24 § 1 pkt 5 Kpa nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju (o ten organ chodziło w sprawie objętej ww. pytaniem) jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa, w postępowaniu, o którym mowa w art. 127 § 3 Kpa. Według stanowiska NSA zajętego w tej uchwale, piastun funkcji ministra (w niniejszej sprawie – Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa nie podlega wyłączeniu, gdy - na podstawie art. 127 § 3 Kpa – wydaje decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. A contrario oznacza to – w świetle rozważań zawartych w wymienionej uchwale – że art. 24 § 1 pkt 5 Kpa ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa, tylko w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu (a nie jego piastun), który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok NSA z 6 lutego 2011 r. II GSK 196/10). Omawianą uchwałą NSA potwierdził niejako wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa zasady wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wyjątkiem tym jest - wedle treści tej uchwały - sytuacja, gdy decyzję wydaje piastun funkcji ministra w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa, tj. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2010 r. I OSK 36/10). Istotą powyższej uchwały jest zatem stwierdzenie, że zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tą samą osobę, w postępowaniu z art. 127 § 3 kpa, nie dotyczy wyłącznie piastuna funkcji ministra (organu) w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa. Piastun funkcji ministra – osoba sprawująca funkcję monokratycznego organu administracji rządowej, w toku postępowania administracyjnego, ma bowiem pozycję organu, a nie pracownika. Stosownie do przepisów § 2 statutu Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr 146 Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie nadania statutu Urzędowi Ochrony Konkurencji i Konsumentów (M.P. Nr 97 poz. 846 ze zm.), Prezes kieruje Urzędem przy pomocy m.in. wiceprezesów, dyrektora generalnego i dyrektorów komórek organizacyjnych (...), których może upoważnić (podobnie jak innych pracowników Urzędu) do podejmowania decyzji, w określonych sprawach, w jego imieniu. Tworzą oni aparat pomocniczy Prezesa Urzędu, który jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów (art. 29 ust. 1 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów), a zatem piastunem funkcji tego organu. Jednakże kompetencje przyznane organowi administracji – piastunowi funkcji organu, nie przechodzą na jego aparat pomocniczy, który jest jedynie powołany do realizacji kompetencji przyznanych organowi (piastunowi) w imieniu i na rachunek organu. Tym samym tylko Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jako piastun funkcji organu, nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie dotyczy to jednak ww. wiceprezesa tego Urzędu upoważnionego do działania w imieniu Prezesa Urzędu, gdyż nie może być ona uznana za osobę piastującą funkcję organu, która – przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa – nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa (por. wyrok NSA z 16 lutego 2011 r., jak wyżej). Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § 1 Kpa ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również upoważnionego do działania w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wiceprezesa tego Urzędu (podobnie jak sekretarza stanu czy podsekretarza stanu w ministerstwie, w sytuacji gdy są upoważnieni do działania w imieniu ministra). W rozpoznawanej sprawie pracownikiem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, podlegającym wyłączeniu, jest – jak już wyżej wzmiankowano - wiceprezes Urzędu M. K., która podpisała zarówno ww. pierwszoinstancyjną decyzję z [...] czerwca 2011 r., jak i ww. decyzję z [...] lipca 2011 r. wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. W obu wypadkach działała z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jednak jako pracownik organu, a nie piastun funkcji, którym jest wyłącznie Prezes Urzędu. Nie mogła więc podpisać/wydać decyzji z [...] lipca 2011 r., gdyż podlegała wówczas wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Celem wyłączenia pracownika organu administracji jest zapewnienie bezstronności w postępowaniu odwoławczym oraz prowadzonym w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (art. 127 § 3 Kpa). Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji będzie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Stanowisko to jest wyrazem zasady i jednocześnie gwarancji procesowej, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem identyfikuje się przy jego ponownej ocenie. Wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę upoważnioną przez Prezesa Urzędu, która brała udział w wydaniu wcześniejszej – pierwszoinstancyjnej decyzji w sprawie, stanowi istotne naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, co jest przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 Kpa. Z kolei zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla tę decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sytuacja taka zaszła w sprawie niniejszej, w której Sąd, kierując się powyższą argumentacją, uchylił zaskarżoną decyzję, co oznacza, że organ ponownie rozpatrzy sprawę na skutek aktualnego w tych warunkach wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z [...] czerwca 2011 r. Z uwagi zaś na to, że sprawa będzie ponownie rozpoznana co do istoty, jednak bez udziału pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, obecnie nie jest możliwe (przedwczesne) ustosunkowanie się przez Sąd do pozostałych merytorycznych zarzutów skargi, skoro nie zapadła jeszcze w sprawie decyzja ostateczna organu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 152 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis art. 200 ppsa.