I OSK 1000/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1508/11 w sprawie ze skargi A.N. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1508/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. N. na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił: Wnioskiem z 17 lutego 2011 r. A. N., reprezentowany przez adwokata, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w Radomiu o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem tego Komendanta z [...] marca 2002 r. nr [...] i uchylenie orzeczenia Komendanta Stołecznego Policji z [...] grudnia 2001 r. nr [...] oraz ww. orzeczeń Komendanta Wojewódzkiego. Komendant Wojewódzki, postanowieniem nr [...] z [...] marca 2011 r., odmówił wznowienia postępowania z uwagi na upływ terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, doręczając je A. N. 5 kwietnia 2011 r., zaś jego pełnomocnikowi – 8 kwietnia 2011 r. Pełnomocnik A. N. wniósł 15 kwietnia 2011 r. zażalenie na to postanowienie, zaś Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] maja 2011 r., wskazanym na wstępie, odmówił przyjęcia zażalenia jako złożonego po terminie wskazanym w art. 135f ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Komendant stwierdził w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 135r ust. 9 tej ustawy na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej służy zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia, natomiast w myśl art. 137f ust. 1 orzeczenia, postanowienia, pisma wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeśli został ustanowiony, a w razie doręczenia w różnych terminach, termin na wniesienie zażalenia liczy się od dnia wcześniejszego doręczenia. A. N. postanowienie otrzymał 5 kwietnia 2011 r., zaś zażalenie pełnomocnik wniósł 15 kwietnia 2011 r., zatem po terminie. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd podzielił pogląd organu co do wykładni przepisów i faktu wniesienia zażalenia po terminie, podkreślając, że termin na złożenie zażalenia jest terminem zawitym, bowiem zgodnie z art. 135k ust. 3 ustawy o Policji w razie niedochowania terminu wyższy przełożony jest obowiązany odmówić przyjęcia środka zaskarżenia. Reprezentowany przez adwokata, A. N. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 135f ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43,poz. 277 ze zm.) do pełnomocnictwa udzielonego przez A. N. pełnomocnik A. O.j z dnia 21 lutego 2011 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 135f ust. 1 ustawy o Policji nie ma zastosowania w sprawie, gdyż postępowanie dyscyplinarne nie jest w toku, zakończyło się, natomiast A. N. w postępowaniu o wznowienie nie jest obwinionym, a udzielone pełnomocnikowi umocowanie nie zostało zatem udzielone przez obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego. Pełnomocnik nie jest obrońcą A. N. w postępowaniu dyscyplinarnym, ale administracyjnym i zastosowanie powinny mieć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że zażalenie wniesiono w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, iż jeżeli w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania Naczelny Sąd rozpoznaje sprawę w takim tylko zakresie jaki zakreślony został zarzutami skargi kasacyjnej, przytoczonymi w jej podstawach. Związanie granicami nie upoważnia ani też nie obliguje do uzupełniania, poprawiania czy interpretowania skargi kasacyjnej. Jednak z art. 176 p.p.s.a. wynika, iż niezbędny element skargi kasacyjnej to podstawy i ich uzasadnienie, składniki te mogą być zatem traktowane jako jedna całość. Mając te zasady na uwadze i oceniając jako całość zarzut niniejszej skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie Naczelny Sąd nie mógł uznać tej skargi za usprawiedliwioną. W podstawach postawiony został zarzut niewłaściwego zastosowania art. 135f ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji do pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi przez A. N. Z uzasadnienia natomiast wynika, iż skarżącemu chodzi o to, że pełnomocnictwo to zostało udzielone nie w toku postępowania dyscyplinarnego, gdyż to zostało już ostatecznie zakończone, ale do nowego, odrębnego postępowania. Oznacza to, że w sprawie, która została wszczęta wnioskiem A. N., a której przedmiotem było wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie mogły mieć zastosowania przepisy ustawy o Policji dotyczące postępowania dyscyplinarnego, ale przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. jego art. 141. Jednak nie można przyznać racji skarżącemu w tym względzie, że przy wznowieniu postępowania dyscyplinarnego mają zastosowanie przepisy k.p.a. Z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, iż zasady postępowania dyscyplinarnego policjantów są uregulowane w tej ustawie zasadniczo w sposób całościowy, wyczerpujący, przy czym w zakresie nieuregulowanym stosuje się, z mocy art. 135p, przepisy k.p.k. w zakresie wskazanym w tym przepisie. Żaden z przepisów dotyczących postępowania dyscyplinarnego nie odsyła natomiast do przepisów k.p.a. Nadto należy uznać za zasadne, że postępowanie dyscyplinarne nie jest postępowaniem administracyjnym. Jest postępowaniem odrębnym, rządzącym się swoimi regułami, a odwołanie w określonym zakresie do k.p.k. nadaje mu wyłącznie charakter raczej postępowania karnego. Zarzut zatem skargi kasacyjnej co do niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o Policji, zamiast przepisów k.p.a. nie jest zasadny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.