II OSK 716/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.M. i R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1703/11 w sprawie ze skargi D. i W.W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1703/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi D.W. i W.W., uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., na podstawie art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową na działce oznaczonej nr ew. [...] położonej w miejscowości M. W uzasadnieniu wskazano, że budynek posadowiony na działce nr [...] został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę, a więc brak jest podstaw do wydania w stosunku do niego nakazu rozbiórki. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D.W. i W.W. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a." i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazano, że odwołującym się nie przysługuje przymiot strony tego postępowania. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja (budowa budynku mieszkalnego z częścią usługowo - handlową na działce o nr ew. [...]) nie narusza praw podmiotowych związanych z nieruchomością będącą własnością skarżących. Przedmiotowy obiekt usytuowany jest w sposób zgodny z zatwierdzoną dokumentacją projektową i obowiązującymi przepisami technicznymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Budynek znajduje się w odległości 3 m (ściana bez otworów okiennych) od granicy z działką będąca własnością skarżących i nie ogranicza możliwości zabudowy ich nieruchomości. Inwestycja została wykonana na podstawie i zgodnie z zapisami decyzji o pozwoleniu na budowę, która w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym. Wobec braku usytuowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących w obszarze bezpośredniego oddziaływania kwestionowanego obiektu, organ uznał, iż skarżący nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym z zakresu nadzoru budowlanego. Bezpośrednie zainteresowanie rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy przez skarżących świadczy jedynie o ich interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania ich za stronę postępowania. W tej sytuacji, zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, D. i W.W. nie mogą skutecznie wnieść odwołania. Na powyższą decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i W.W. Zakwestionowanej decyzji zarzucili: - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 28 K.p.a. poprzez pozbawienie ich przymiotu strony, - naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez brak decyzji organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania, - naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga jest uzasadniona. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję pierwszoinstancyjną doręczył tylko inwestorowi. W okolicznościach sprawy było to, zdaniem Sądu, działanie nieprawidłowe. Nadto Sąd przypomniał, że skarżący domagali się nakazu rozbiórki, a wydana decyzja była następstwem pism wnoszonych przez skarżących do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, związanych z brakiem merytorycznego rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2006 r. Dalej Sąd wyjaśnił, że oczywiście organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność, która wyznaczona jest m. in. przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, którą kwestionują i rozbiórki której się domagają, w kontekście art. 28 K.p.a. winni zostać uznani za stronę postępowania prowadzonego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Dalej Sąd wyjaśnił, że błędny jest pogląd organu, iż dla oceny tego, kto powinien być stroną w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego, związanym z kwestionowaniem prawnego istnienia sąsiedniego obiektu budowlanego, konieczne jest naruszenie interesu prawnego wnioskodawcy. Ewentualne stwierdzenie braku naruszenia interesu prawnego świadczy jedynie o tym, że strona ma interes prawny w sprawie, jednak w ocenie organu nie został on naruszony. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał organowi odwoławczemu ponownie rozpatrzeć przedmiotowe odwołanie, z uwzględnieniem wskazań zawartych w tym wyroku. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli H.M. i R.M., zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie, mimo że organ nadzoru budowlanego nie naruszył art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., b/ art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że ogólniki typu: "skarżący jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, którą kwestionują i rozbiórki której domagają się" są wystarczające do uznania, że występuje przesłanka "interes prawny". Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego wyprowadziły z materiału dowodowego wniosek niemający w nim umocowania, tj. że D. i W.W. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, a dotyczącym budynku mieszkalnego z częścią usługowo - handlową na działce nr ew. [...]. Zdaniem skarżących kasacyjnie materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, wyczerpująco, organy nadzoru budowlanego dokonały w pełni jego analizy, wyprowadziły z niego prawidłowe stanowisko, tj. że D. i W.W. nie posiadają przymiotu strony postępowania. Ocena zebranego materiału dowodowego została przeprowadzona na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Dalej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 28 K.p.a., albowiem D. i W.W. nie wykazali interesu prawnego, o którym mowa w tym przepisie. W omawianej sprawie, zdaniem skarżących kasacyjnie, bezsporne jest, że D. i W.W. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ww. obiektu budowlanego, gdyż nie posiadają oni interesu prawnego. Bezpośrednie sąsiedztwo z nieruchomością na której znajduje się sporny obiekt, nie przesądza o posiadaniu przez nich przymiotu strony. Nadto podniesiono, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w omawianej sprawie nie wykazało, że ww. budynek mieszkalny z częścią usługowo-handlową powoduje ograniczenia lub zagrożenia w korzystaniu z nieruchomości D. i W.W., zatem nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane. Nadto wywodzenie przez D. i W.W. interesu prawnego z faktu, iż przedmiotowa inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzja Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]) jest nieskuteczne, gdyż nieruchomość wyżej wymienionych pozostaje poza obszarem oddziaływania przedmiotowego budynku. Nadto wskazano, że w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji nie podał, jakie przedmiotowy obiekt budowlany narusza uzasadnione prawem chronione interesy D. i W.W. W związku z powyższym, zdaniem skarżących kasacyjnie, jednoznacznie można przyjąć, iż Sąd pierwszej instancji rażąco naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 28 K.p.a., poprzez uznanie, iż wyżej wymienionym przysługuje przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, mimo że nie występuje przesłanka "interesu prawnego". W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. i W.W. wnieśli o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach podniesionych zarzutów. Te zaś, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie zasługiwały na uwzględnienie. Z uwagi na strukturę przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Niewątpliwie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy D. i W.W. jako właściciele nieruchomości oznaczonej nr [...], a położonej w miejscowości M. nie zostali uznani za stronę postępowania administracyjnego o odmowie nakazania H. i R.M. rozbiórki budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową na działce sąsiedniej oznaczonej nr [...] położonej w M., o wszczęcie którego wystąpili, zaś organ po rozpatrzeniu tego wniosku wszczął w tym zakresie postępowanie z urzędu. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, że D. i W.W. jako odwołujący się od decyzji odmownej nie mają w tym postępowaniu interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. W ocenie tego organu budowa budynku mieszkalnego z częścią usługowo - handlową na działce o nr ew. [...] nie narusza praw podmiotowych związanych z nieruchomością będącą własnością skarżących, a dodatkowo podniesiono, iż sporny obiekt usytuowany jest w sposób zgodny z zatwierdzoną dokumentacją projektową i obowiązującymi przepisami technicznymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zaznaczono także, iż budynek znajduje się w odległości 3 m (ściana bez otworów okiennych) od granicy z działką będącą własnością D. i W.W. i nie ogranicza możliwości zabudowy ich nieruchomości. Inwestycja została wykonana na podstawie i zgodnie z zapisami decyzji o pozwoleniu na budowę, która w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym. Wobec braku usytuowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących w obszarze bezpośredniego oddziaływania kwestionowanego obiektu, organ uznał, iż małżonkowie W. nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym z zakresu nadzoru budowlanego. Stanowisko powyższe, iż małżonkowie W. legitymują się wyłącznie interesem faktycznym w niniejszej sprawie skutecznie zostało zakwestionowane zaskarżonym wyrokiem i dlatego też skarga kasacyjna i jej argumentacja nie akceptująca tego wyroku nie mogła doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego prawidłowego, zgodnego z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. Niewątpliwie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie są stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze umorzenia postępowania odwoławczego. Jednakże w sytuacji kiedy podmiot wnoszący odwołanie legitymuje się interesem prawnym, wówczas umorzenie postępowania odwoławczego na tej podstawie należy uznać za wadliwość postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na wynik postępowania. Z takim właśnie przypadkiem wadliwości zaskarżonej decyzji mieliśmy do czynienia w rozpoznawanej sprawie i dlatego też Sąd pierwszej instancji uchylając decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. prawidłowo zastosował konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić między innymi w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym wypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, lecz wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337). A zatem Sąd stosuje te przepisy w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że organ dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wadliwe umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. wskutek błędnego uznania w tej sprawie, że D. i W.W. nie są stroną przedmiotowego postępowania przed organami nadzoru budowlanego stanowi niewątpliwie naruszenie tej normy prawa procesowego, mające oczywiście wpływ na wynik sprawy, albowiem uprawniona strona oczekuje merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Dlatego też zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uzasadnione było naruszeniem normy art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., a nie jak wskazuje się w skardze kasacyjnej obrazą przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie skoro prawidłowo w tej sprawie zastosowano wskazaną wyżej normę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., to nie było można oddalić wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Normę te stosuje się wyłącznie w razie nieuwzględnienia skargi, co przecież nie mogło nastąpić w okolicznościach tej sprawie wobec przedstawionych wyżej rozważań. Zatem oba wskazane wyżej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie. Podobnie jako nieusprawiedliwiony należy ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego art. 28 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, iż ogólne sformułowania, iż małżonkowie W. jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, którą kwestionują i rozbiórki której się domagają są wystarczające do uznania, że w ich przypadku występuje przesłanka interesu prawnego. Pojęcie strony postępowania zostało zdefiniowane w art. 28 K.p.a. Z treści tego przepisu wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym istotne jest stwierdzenie istnienia interesu prawnego, wywodzonego z przepisów prawa materialnego, nie zaś ogólne stwierdzenie, iż określona decyzja odnosi się do sfery uprawnień określonego podmiotu. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1995 r., sygn. akt I SA 1326/93, opubl. Glosa 1996, nr 1, s. 5). W wyroku NSA z dnia 22 lutego 1984 r. (sygn. akt I SA 1748/83, niepublikowany) stwierdzono, że: "pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., a następnie pozostałe przepisy tego kodeksu, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywateli. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby". Przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się również, że źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. może być prawo cywilne, w tym rzeczowe, zwłaszcza własność lub użytkowanie wieczyste - porównaj wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1792/09, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. Niedopuszczalne jest jednak utożsamianie interesu prawnego o jakim mowa w art. 28 K.p.a. z jego naruszeniem, a tak wadliwie uznał organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie przyjmując, że małżonkowie W. nie są stroną niniejszego postępowania, albowiem przedmiotowa inwestycja nie narusza praw podmiotowych odwołujących się. Przyznanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym w myśl art. 28 K.p.a. uzależnione jest od posiadania interesu prawnego, nie zaś od wykazania jego naruszenia. Dlatego też słusznie Sąd pierwszej instancji powołał się w motywach zaskarżonego wyroku na tę wadliwość przy wykładni powołanej wyżej normy art. 28 K.p.a. Ponadto zauważyć należy, iż organ odwoławczy wskazał na interes faktyczny małżonków W. w tej sprawie posiłkując się w istocie normą art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), albowiem wyjaśnił, że nieruchomość odwołujących się nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu H. i R.M., którego domagają się rozbiórki. Lecz w sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego w oparciu o normę art. 48 ustawy Prawo budowlane, wskazany wyżej art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania, gdyż dotyczy on wyłącznie postępowania o pozwolenie na budowę. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał w motywach swego rozstrzygnięcia na udział małżonków W. w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących spornej budowy, albowiem z ich udziałem i na ich wniosek doprowadzono do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia [...] czerwca 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego H. i .R.M. wraz z częścią usługowo- handlową, zaś Wojewoda Mazowiecki stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty Mińskiego nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. o pozwoleniu na budowę i odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ pięcioletniego terminu o jakim mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Tym samym w kolejnym postępowaniu (jednym z wielu) tym razem dotyczącym nakazu rozbiórki spornego obiektu bowiem jak wskazują D. i W.W., na działce nr [...] zlokalizowano sprzecznie z planem usługi, tj. warsztat samochodowy, który stanowi uciążliwe sąsiedztwo z uwagi na hałas, spaliny i zanieczyszczenia, ww. winni także mieć przymiot strony, a ich interes prawny, w okolicznościach tej sprawy, w szczególności można wyprowadzić z art. 140 i 144 K.c. Nadto zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro we wcześniejszych postępowaniach administracyjnych dotyczących spornej inwestycji ww. mieli interes prawny, to aktualnie także nie ulega wątpliwości, że skarżący jako właściciele nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, którą kwestionują i rozbiórki której się domagają, w kontekście art. 28 K.p.a. winni zostać uznani za stronę postępowania prowadzonego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nie można zatem, w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uznać by Sąd pierwszej instancji w sposób niewłaściwy zastosował konstrukcję prawną z art. 28 K.p.a. Dotychczasowe rozważania wskazują zatem na brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej. Dlatego też mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną oddalił jako niezasadną.