II SA/Kr 1176/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. P. i M. P. na uchwałę Rady Gminy Jabłonka z dnia 2 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka w części obejmującej miejscowość Jabłonka stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie rysunku planu obejmującego oznaczenie przeznaczenia terenu 1.ZWS i 2.ZWS w Obszarze "Jabłonka-23" J.P. i M.P. (zwani dalej skarżącymi) w dniu 16 czerwca 2011r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zażądali uchylenia (!) uchwały Rady Gminy Jabłonka nr VI/22/2011 z dnia 2 lutego 2011r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jabłonka, w części obejmującej miejscowość Jabłonka, jako niezgodnej z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jabłonka, stanowiącego podstawę uchwalenia przedmiotowego planu, zgodnie z dyspozycją art. 28 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono naruszenie prawa polegające na : 1) uchwaleniu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jabłonka, w części obejmującej przeznaczenie nieruchomości oznaczonej jako dz. ewid. nr [....] w obrębie miejscowości Jabłonka, w sposób sprzeczny z zapisem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jabłonka, 2) braku bezpośredniego zawiadomienia skarżących o planowanych zmianach, które bezpośrednio naruszają ich interes prawny jako właścicieli nieruchomości objętej zmianą przeznaczenia. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 19 kwietnia 2011r. (złożonym w Urzędzie Gminy Jabłonka dnia 20 kwietnia 2011r.) skarżący wezwali Radę Gminy Jabłonka do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zmianę lub uchylenie przedmiotowej uchwały, które pozostało do dnia złożenia skargi do WSA w Krakowie bez odpowiedzi. Następnie podniesiono, iż skarżoną uchwałą Rada Gminy Jabłonka dokonała zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niemal wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości skarżących. Zgodnie z wcześniej obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość skarżących była częściowo przeznaczona jako teren zalewowy (oznaczenie w planie zagospodarowania jako RW), zaś w pozostałej części przeznaczona była jako tereny parkingów i urządzeń komunikacji publicznej (oznaczenie KSP). W wyniku podjętej uchwały z dnia 2 lutego 2011r. nieruchomość skarżących została przeznaczona jako tereny wód powierzchniowych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych (oznaczenie ZWS). Zdaniem skarżących taka zmiana planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i jako taka w sposób rażący narusza prawo. J.P. i M.P. stwierdzili również, że nie zostali bezpośrednio poinformowani o planowanych zmianach przeznaczenia nieruchomości, której są właścicielami. W odpowiedzi Rada Gminy Jabłonka, reprezentowana przez Przewodniczącego Rady Gminy E.M. , nie zgadzając się ze skargą J.P. i M.P. , wniosła o jej odrzucenie, w przypadku zaś nieuwzględnienia powyższego wniosku - o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie solidarnie od skarżących na rzecz Gminy Jabłonka kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu stwierdzono, że zmiany dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonane uchwałą Rady Gminy Jabłonka z dnia 2 lutego 2011r., nr VI/22/2011 są zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Zdaniem strony przeciwnej do skarżącej przy opracowaniu zmiany planu miejscowego miejscowości Jabłonka, w tym obszaru "Jabłonka-23" ustalenia studium były wnikliwie analizowane i uwzględnione w granicach tego obszaru utrzymana została dyspozycja studium dzieląca ten rejon na strefę inwestycyjną (w uchwalonej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to teren usług "1.U") oraz na strefę obszarów przywodnych (w uchwalonej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to teren "1. ZWS" i "2. ZWS"). W ocenie organu studium nie wyznacza w sposób wiążący i jednoznaczny granic pomiędzy strefami. Studium, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie określa przeznaczenia terenów i nie wyznacza linii rozgraniczających te tereny. W ocenie Rady Gminy Jabłonka jest to domena planu miejscowego. Studium wskazuje jedynie kierunki zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie podniesiono, iż dyspozycje studium zostały sformułowane nie jako bezwzględnie obowiązujące przesądzenia dla rozwiązań przyjmowanych w planach miejscowych, lecz jako wskazania pozostawiające możliwość interpretacji i dostosowania do szczególnych uwarunkowań. Nadmieniono, że specyfika mapy topograficznej w skali 1:10000 zastosowanej przy opracowaniu studium, jak również sposób opracowania graficznego (gdzie sama grubość linii odpowiada obszarowi o szerokości kilkudziesięciu metrów) nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie położenia wyznaczonych w studium stref w relacji do mapy zasadniczej w skali 1:1000, na której sporządzana jest zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych samych względów nie jest możliwe powiązanie ustaleń studium z granicami działek ewidencyjnych, w tym także jednoznaczne powiązanie ustaleń studium z działką skarżących o nr [....]. Następnie Rada Gminy Jabłonka odnosząc się do zarzutów skarżących w przedmiocie braku bezpośredniego ich zawiadomienia o planowanych zmianach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyjaśniła, iż zgodnie z treścią art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Kolejno w myśl dyspozycji art. 18 w/w ustawy uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Organ podniósł, że skarżący w zakreślonym ustawowo terminie nie wnieśli żadnych uwag i zastrzeżeń do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części. Analizując zakwestionowaną przez skarżących uchwałę Rady Gminy Jabłonka z dnia 2 lutego 2011r., nr VI/22/2011 Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie podzielając w całości zawartej w niej argumentacji. We wstępie rozważań zwrócić należy uwagę, na fakt, że skarżący w skardze wnieśli o uchylenie przedmiotowej uchwały. Tymczasem zgodnie z obowiązującym prawem (art. 147 § 1 p.p.s.a.) w przypadku uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego Sąg stwierdza nieważność takiego aktu w całości lub w części. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – zwanej dalej u.p.z.p.) wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania studium, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Kontrolując zaskarżona uchwałę Sąd nie stwierdził naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego aktu. W tym też kontekście zarzut skargi dotyczący braku bezpośredniego (indywidualnego) zawiadomienia skarżących o planowanych zmianach przeznaczenia należącej do nich nieruchomości – działki nr [....] , jest całkowicie bezpodstawny. Słusznie bowiem podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. "wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia." Następnie w myśl art. 18 ust. 1 w/w ustawy "uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu". O terminie wyłożenia do publicznego wglądu oraz terminie składania uwag społeczność lokalna jest informowana wyłącznie w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenia. W aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca spełnienie w/w obowiązków przez Radę Gminy Jabłonka. Podzielić natomiast należy te zarzuty skargi, które wskazują na sprzeczność pomiędzy studium a uchwalonymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego rada gminy określa cele polityki przestrzennej gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Rada może swobodnie określać uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że przestrzega ram swego władztwa planistycznego. Studium, jako plan - program, winno być wyrazem perspektywicznej polityki przestrzennej, odnoszącym się do całego obszaru gminy. Można by uznać studium za swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z treści studium powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie zmiany przeznaczenia terenu, położonego na obszarze gminy, przewidziane w m.p.z.p. oraz w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami. Sąd podzielił stanowisko skarżących w kwestii konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego tych uregulowań zawartych w kontrolowanej uchwale Rady Gminy Jabłonka z dnia 2 lutego 2011r., nr VI/22/2011 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka, w części obejmującej miejscowość Jabłonka, które pozostają w sprzeczności z wcześniejszymi postanowieniami zawartymi w uchwale tego samego organu z dnia 2 lutego 2001r., nr XXVII/141/2001 podjętej w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka - w zakresie objętym niniejszą skargą. Z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wiążący charakter studium. W myśl tego ostatniego przepisu plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Ustawodawca w art. 27 u.p.z.p podkreślił szczególny charakter studium i jego znaczenie w procesie planistycznym, wskazując, że zmiana studium lub planu miejscowego nastąpić może w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Odnośnie zaś do art. 28 ust. 1 w/w ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Biorąc pod uwagę, że zarówno na plan miejscowy jak i studium składa się zarówno część tekstowa jak i graficzna, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to przy badaniu zgodności planu miejscowego ze studium konieczne staje się nie tylko porównanie tekstu planu z tekstem studium, ale także porównanie części graficznej planu i studium. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zgodność planu miejscowego z ustaleniami studium winna być zawsze rozpatrywana pod kątem ich nienaruszania (wcześniej była mowa wręcz o zgodności) części tekstowej oraz graficznej planu miejscowego i studium. Nienaruszania treści studium przez postanowienia planu miejscowego to wprawdzie nie identyczność, ale kontynuacja zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu (doprecyzowaniu) w planie miejscowym. Plan miejscowy nie może wprowadzić zmian w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania, a jedynie doprecyzować te zasady, uzupełniać wzbogacać i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. W każdym przypadku ocena nienaruszania postanowień studium przez plan musi być dokonana wnikliwie, a to chociażby w związku z rożnymi skalami map z rysunkami planu miejscowego i studium. Zdaniem Sądu wskazać należy, iż w studium kwalifikuje się poszczególne obszary gminy i ich określa się ich przeznaczenie, zgodnie z prowadzoną przez gminę polityką przestrzenną. Mimo że, nie jest ono aktem prawa miejscowego, to jako akt kierownictwa wewnętrznego określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże określone tereny jako przewidziane pod określoną zabudowę lub funkcję to obszary te powinny być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę lub funkcję danego rodzaju. Ustalenia poczynione w planie miejscowym wynikają w istocie z zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, jednak wyłącznie w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji zmiana planu miejscowego polegająca na przyjęciu innego przeznaczenia terenu będzie musiała być poprzedzona odpowiednią zmiana studium, gdyż wprost wiąże się to ze zmianą polityki przestrzennej gminy. Wynika to również jasno z obowiązku wójta, burmistrza albo prezydenta miasta dokonywania oceny aktualności studium i planów miejscowych (przeprowadzania w tym zakresie analiz zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67 u.p.z.p., oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego) co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy natomiast podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 u.p.z.p. Zdaniem składu orzekającego inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należy uznać jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, szczególnie wtedy gdy, to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2010r., sygn. akt II OSK 575/10, nie publ.). Z dołączonych akt planistycznych, w tym treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka (wraz z załącznikiem mapowym) uchwała Rady Gminy z Jabłonka z 2.02.2001r., nr XXVII/141/2001 wynika w sposób jednoznaczny, że teren oznaczony w zaskarżonym planie symbolami 1. ZWS i 2. ZWS (tj. tereny wód powierzchniowych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych), 1.U (tj. teren zabudowy usługowej) oraz 1.KDD (tj. ulica publiczna klasy D – dojazdowe) w Obszarze "Jabłonka – 23" wchodzą w skład obszarów oznaczonych: • w studium uwarunkowań rozwoju przestrzennego jako teren częściowo zainwestowany (objęty aktualnie w zaskarżonym planie symbolem 1. U) oraz tereny i urządzenia obsługi komunikacji lokalnej (objęte aktualnie w zaskarżonym planie symbolami 1. ZWS, 2. ZWS oraz 1.KDD) • w kierunkach zagospodarowania przestrzennego jako strefa osadnicza o podstawowym znaczeniu. Z treści studium wynika też, że wzdłuż potoku wyznaczono w wąskim pasie tereny zalewowe Q = 1% - w studium uwarunkowań rozwoju przestrzennego oraz tereny zalewowe Q = 1% i strefę obszarów przywodnych (doliny większych potoków i rzeki Czarna O. ) - w kierunkach zagospodarowania przestrzennego. Te zapisy studium znalazły swoje odzwierciedlenie również na rysunku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdzie niebieskim szarfem wyraźnie zaznaczono teren potoku RW i tereny zalewowe. W niewielkim zakresie wchodzą one wzdłuż granicy z obszarem RW w tereny oznaczone na zaskarżonej zmianie planu jako 1. ZWS, 2. ZWS oraz 1.KDD. W żaden sposób nie można zatem uznać, że całość terenów objętych przeznaczeniem 1. ZWS, 2. ZWS (tj. tereny wód powierzchniowych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych) w zaskarżonej zmianie planu wynika z przeznaczenia wskazanego w studium. Wręcz przeciwnie podstawowa i dominująca część tych obszarów zgodnie z postanowieniami studium objęta jest określona jako teren częściowo zainwestowany (objęty aktualnie w zaskarżonym planie symbolem 1. U) oraz tereny i urządzenia obsługi komunikacji lokalnej (objęte aktualnie w zaskarżonym planie symbolami 1. ZWS, 2. ZWS oraz 1.KDD) a także jako strefa osadnicza o podstawowym znaczeniu. Z treści Studium obejmującego kierunki rozwoju gminy (str.34) wynika, że strefa osadnicza o podstawowym znaczeniu jako główne elementy zagospodarowania wskazuje zwarte układy zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej wraz z usługami, tworzące główną osadniczą wsi. "Ze względu na specyfikę gospodarczą gminy możliwa jest lokalizacja siedlisk rolniczych bez ograniczeń. Wskazane jednak jest lokowanie ich w zespołach, oddzielnie od zespołów zabudowy o przewadze funkcji mieszkalnych. W miejscowościach, w których brak jest przesłanek dla wyznaczania zwartych kompleksów terenów produkcji usług, należy uznać za dopuszczalne lokowanie usług komercyjnych służących potrzebom miejscowym i drobnej wytwórczości (rzemiosło produkcyjne) pod warunkiem wykluczenia negatywnego oddziaływania na otoczenie (zanieczyszczenie powietrza, hałas, wibracje, zapachy, ścieki). Funkcje takie powinny być grupowane i izolowane do zwartej zabudowy mieszkaniowej. Dopuszcza się lokalizację obiektów turystyczno-rekreacyjnych oraz zespołów zabudowy letniskowej (drugie domy. (...)" Z tego oraz pozostałych zapisów Studium związanych z terenami częściowo zainwestowanymi, terenami obsługi komunikacji lokalnej jednoznacznie uznać należy, ze zgodne z nimi są zapisy zaskarżonej zmiany planu statuujące obszar 1.U oraz 1.KDD. Natomiast całkowicie sprzeczne z nimi są ustanowione w zaskarżonej zmianie planu obszary 1. ZWS oraz 2. ZWS z ich przeznaczeniem na tereny wód powierzchniowych, dolin potoków i zieleni ochronnej wzdłuż cieków wodnych. W sposób istotny nastąpiło tu przekroczenie władztwa planistycznego gminy z nadmierna i nieuzasadniona ingerencją w sposób wykonywania prawa własności m.in. skarżącego. Podkreślić należy, że niezrozumiała jest argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę, iż "zmiana planu wycofała wcześniejszą dyspozycję parkingów i urządzeń komunikacji publicznej (oznaczenie KPS), które wywodziła się jeszcze z koncepcji powstałej w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia i zakładała organizację dworca PKS dla Jabłonki – jako całkowicie zdeaktualizowaną." Otóż od daty uchwalenia studium organy gminy były zobowiązane już co najmniej 2-3 krotnie dokonać stosownej analizy jego aktualności i w konsekwencji podjąć działania zmierzające do jego zaktualizowania (zmiany) skoro poprzednia koncepcja się "zdeaktualizowała". Jeżeli tego dotychczas nie uczyniono, to albo koncepcja jest nadal aktualna i nie zaszły zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym gminy albo organy gminy nie wykonują swoich obowiązków wynikających z art.32 u.p.z.p. Podsumowując Sąd uznał, że zapisy zaskarżonej zmiany planu w zakresie 1. ZWS oraz 2. ZWS pozostają w sprzeczności z postanowieniami ustanowionymi w obowiązującym Studium Gminy Jabłonka. Konieczność zbadania w procesie planistycznym zgodności projektu planu z ustaleniami studium spoczywa zarówno na organie wykonawczym gminy (art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 u.p.z.p.) jak również na radzie gminy (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Wynika to z treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W związku z art. 20 ust 1 u.p.z.p., który stanowi, iż "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium" jeżeli następuje sprzeczność postanowień planu z ustaleniami studium, uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jako niezgodna z zasadami sporządzania planu miejscowego – jest dotknięta sankcją nieważności w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaskarżona uchwała Rady Gminy Jabłonka z dnia 2 lutego 2011r., nr VI/22/2011 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka w zakresie objętym sentencją wyroku została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu w stopniu powodującym w części jej nieważność w zakresie rysunków planu obejmującego oznaczenie przeznaczenia terenu 1. ZWS i 2. ZWS w Obszarze "Jabłonka - 23" tejże uchwały i uzasadnia to zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego Sąd działając na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.