II SA/Wa 2302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Janusz Walawski Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r., I OSK 284/11, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1040/10, którym to wyrokiem Sąd uchylił decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Szefa CBA z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA T. M. W motywach uzasadnienia NSA wskazał, że przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie zwolnienia T. M. ze służby. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), zwanej dalej ustawą, który stanowi, że po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2 (pozostawania w dyspozycji), funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w przypadku niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby (...). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż oznacza to, że organ, stosując wskazany przepis, najpierw wydaje decyzję w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko, która podlega kontroli w administracyjnym toku instancji, następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie wskazał, że w przypadku niewyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na określone stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby. Decyzja taka również podlega kontroli w administracyjnym toku instancji, a następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe i postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby są odrębnymi postępowaniami. Stwierdził, że Sąd I instancji miał obowiązek skontrolować legalność zaskarżonej decyzji Szefa CBA z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby T. M., a nie rozszerzać granice sprawy i badać legalność decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej – t.j. wyznaczenia skarżącego na określone stanowisko służbowe. W ocenie NSA Sąd I instancji winien był dokonać oceny legalności decyzji o zwolnieniu ze służby w CBA, a badając inną decyzję - w przedmiocie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko służbowe - wyszedł poza granice sprawy. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wytycznych nakazał Sądowi I instancji ponownie zbadać i ocenić legalność decyzji Szefa CBA w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, z uwzględnieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd jest związany oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z wytycznymi NSA ponownie zbadać należało, czy zaistniały przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby w CBA. Materialnoprawną podstawę decyzji Szefa CBA z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, stanowił art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2 a w przypadku niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby (...). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do wykładni wyżej cyt. art. 58 ust. 3, a konkretnie do przesądzenia w jakiej formie i kiedy funkcjonariusz winien oświadczyć się w przedmiocie niewyrażenia zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe. W ocenie Sądu, wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku że aby można było uznać, że spełniona została hipoteza normy art. 58 ust. 3, aby można było skutecznie zwolnić funkcjonariusza ze służby, organ winien dysponować na dzień zwolnienia ze służby oświadczeniem woli funkcjonariusza, iż nie wyraża on zgody na przeniesienie na inne stanowisko. Takie oświadczenie woli winno zostać złożone w formie pisemnej. W przedmiotowej sprawie, co jest bezsporne, organ w dacie zwolnienia skarżącego ze służby ([...] marca 2010 r.) takim oświadczeniem woli skarżącego nie dysponował. W pełni uzasadniona jest zatem ocena, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji w dniu [...] marca 2010 r. nie zaistniała obligatoryjna przesłanka do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, albowiem brak było pisemnego oświadczenia woli skarżącego, iż nie wyraża on zgody na przeniesienie na określone stanowisko. Wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA było zatem przedwczesne i bezpodstawne. Oceny tej nie zmienia fakt, iż na dzień wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję zwolnieniową, tj. na dzień [...] kwietnia 2010 r., organ dysponował już oświadczeniem woli skarżącego z dnia [...] marca 2010 r. Uszło uwadze organu, iż decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Szef CBA, wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję o zwolnieniu ze służby z dnia [...] marca 2010 r., winien był zmienić (skorygować) datę zwolnienia skarżącego ze służby, czego nie uczynił. Powyższe, różne rodzajowo, wady obu decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie, skutkowały koniecznością ich uchylenia. Ponownie rozpoznając sprawę, organ ustali i oceni, z jaką datą skarżący winien zostać zwolniony ze służby. Weźmie też pod uwagę, iż skarżący na mocy orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. został uznany za niezdolnego do służby. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.