V SA/Wa 1607/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu [...] marca 2008 r. B. K. (zwany dalej skarżącym) dokonał zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie sprowadzonego z U. używanego samochodu osobowego marki C. nr [...], wyprodukowanego w [...] r. o pojemności silnika [...] cm3 procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu (SAD nr [...]). Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: 1. fakturę zakupu z dnia [...] stycznia 2008 r. wystawioną przez eksportera F. na kwotę [...], 2. dokument [...], 3. fakturę transportową wystawioną przez [...] na kwotę [...] dotyczącą kosztów transportu zagranicznego, 4. oświadczenie strony dotyczące poniesionych kosztów transportu, 5. opinię rzeczoznawcy samochodowego nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Przedmiotowe zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) i stosownie do postanowień art. 63 WKC zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane. Towar został zwolniony po uprzednim zaksięgowaniu kwoty należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Po zwolnieniu towarów (zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC) organ celny przeprowadził kontrolę ww. złgoszenia celnego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał, iż skarżący w zgłoszeniu celnym mógł zadeklarować wartość celną sprowadzonego do Polski pojazdu samochodowego oraz koszt transportu towaru poza obszarem celnym Wspólnoty w nieprawidłowej wysokości pojazdu, co stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego postanowieniem nr [...] z dnia [...]czerwca 2010 r. W dniu [...] października 2010 r. powiadmiono B. K. o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. organ celny I instancji, orzekł o retrospektywnym zarejestrowaniu kwoty cła z tytułu importu wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] w wysokości 2339 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym – 5.866 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu – 10779 zł. Wezwano przy tym do wpłaty różnicy pomiędzy kwotą uiszczoną przez wnoskodawcę a kwotą należną. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. Strona odwołała się od przedmiotowej decyzji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż wbrew twierdzeniom organu I instacji brak było w sprawie przesłanek do zastosowania wyceny sprowadzonego pojazdu w ramach metody tzw. “ostatniej szansy", ponieważ wszystkiego przedstawione przez skarżącego dokumenty są wiarygodne i wskazują na faktyczną wartość pojazdu. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu wniesionego w sprawie odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z p. zm. dalej: Ordynacja podatkowa), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Wskazano m.in., że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC. Jednakże przepisy wspólnotowe przewidują możliwość ochrony interesów państwa przed posługiwaniem się przez podmioty dokonujące handlu między Wspólnotą i państwami trzecimi niewiarygodnymi dokumentami, upoważniając organy celne do odmowy przyjęcia w takim przypadku wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił m.in, że wartość transankcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. W ocenie organu z uwagi na to, iż o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość. Zdaniem organu II instancji zadeklarowana przez zgłaszającego cena sprowadzonego pojazdu w przedmiotowej sprawie została zaniżona. Powołano się tutaj na dokonane porównanie zadeklarowanej wartości pojazdu z ofertami spedaży samochodów tego typu i marki na stronach internetowych (www.exporttrader.com, www.cars.com). W świetle tego porównania podana przez odwołującego się cena, była zdaniem organu rażąco niska w stosunku do ceny pojazdów na rynku eksportera co uzasadniało z kolei odstąpienie od ustalania wartości celnej sprowadzonego pojazdu na podstawie wartości transakcyjenej. Podkreślono przy tym, iż ustalenie innej wartości celnej anieżeli wartość transakcyjna nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że wykazana przez Stronę cena była w rzeczywistości wyższa, lecz oznacza to jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła. Organ II instancji wskazał tutaj, że podstawę prawną do zakwestionowania deklarowanej wartości celnej stanowił art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r.) tzw. "Rozporządzenie Wykonawcze". Zgodnie z brzmieniem art. 181 a ust.1 RWKC w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Badanie wiarygodności ceny transakcyjnej zgodnie z art. 181 a RWKC polega na zbadaniu faktycznych rozliczeń z dostawcą towaru (w tym innych świadczeń, które z mocy prawa podlegają uwzględnieniu w wartości celnej towaru) oraz badaniu okoliczności towarzyszących transakcji w celu ustalenia przyczyn przyjęcia ceny na danym poziomie (np. w odniesieniu do "atrakcyjnych warunków transakcji"). W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, iż konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej w sprawie było ustalenie wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 WKC. Wskazano, iż w sytuacji gdy wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem (art. 30 ust. 1 WKC). Zatem wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest min. wartość transakcyjna identycznych towarów lub podobnych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust 2 lit. a i b). Stwierdzono jednakże w przedmiotowej sprawie, że nie można zastosować wskazanych metod, gdyż niemożliwym jest znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia, nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Kolejna wskazana przez organ metoda ustalania wartości celnej towaru - metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c WKC), może znaleźć w zasadzie zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Organ wskazał również na niemożność ustalenia wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC). Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę. Organ odwoławczy podkreślił, że wartość celna używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" (art. 31 WKC). Przepis ten przewiduje, iż jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30 WKC jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: • Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; • artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., • przepisów niniejszego rozdziału. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. posługując się komputerowym systemem wartości pojazdów [...] okreslił średnią wartość rynkową samochodu na marki C. na kwotę [...]. Przyjeta w ten sposób wartość rynkowa pojazdu została następnie powiększona o korektę z tytułu różnicy przebiegu z założonym normatywem (+[...]), oraz pomniejszona o korektę z tytułu koniecznych napraw (-[...] - na podstawie oceny technicznej nr [...] z dnia [...] marca 2008 r.). Od ustalonej w ten sposób wartości rynkowej pojazdu odliczono następnie daniny publicznoprawne oraz marżę. Ostateczna wartość pojazdu wynosiła zdaniem organu [...]. Odnosząc się do wskazanej przez zgłaszającego wartości bazowej brutto pojazdu w wysokości [...] wyjaśniono, iż wartość ta ustalona została w oparciu o dwie oferty sprzedaży pojazdów na rynku amerykańskim ([...] i [...]). Tymczasem zgodnie z art. 31 ust. 2 lit a. WKC wartość celna towaru ustalana metodą ostatniej szansy wskaną w art. 31 ust. 1 WKC nie może być określana na podstawie ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Ceny towarów na rynku kraju eksportu mogą służyć wyłącznie jako podstawa do zakwestionowania deklarowanej wartości transakcyjnej towaru, natomiast wartość celną towaru ustala się na podstawie cen rynkowych obowiązujących na terenie kraju. W ocenie organu II instancji w oparci o ustaloną wartość pojazdu kwota cła w przedmiotowej sprawie po zaokrągleniu wynosiła [...] (10%), natomiast kwota długu celnego podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu wyniosła [...] ([...]). W przedmiocie określenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego należnego z tytułu importu przedmiotowego towaru, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 154 ust. 4 ustawy z dn. 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, jeżeli obowiązek podatkowy w sytuacjach innych niż określone w ust. 1 powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś przepisem dającym naczelnikowi urzędu celnego podstawę do wydania rozstrzygnięcia w zakresie podatku akcyzowego jest art. 20 ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, że jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Organ wskazał też, że zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług , opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, zaś przepisem dającym naczelnikowi urzędu celnego podstawę do wydania rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług jest art. 33 ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji w decyzji do określenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym przyjął wartość celną towaru i należne cło. Wskazane elementy (wartość celna towaru i należne cło) oraz podatek akcyzowy posłużyły do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz ustalenia prawidłowej kwoty podatku VAT. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług. B. K. w dniu [...] czerwca 2011 r. złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż wszystkie złożone przez niego w toku postępowania dokumenty są prawdziwe, natomiast organ zarzucając dołączonej do zgłoszenia celnego fakturze brak wiarygodności w żaden sposób nie podważył jej prawdziwości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z p. zm.- dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości prowadzonego przez organy celne postępowania mającego na celu ustalenie wartości celnej pojazdu osobowego marki C. rok produkcji [...] r. Wyjaśnić na wstępie należy, iż stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przywoływanego dalej - skrótowo - jako rozporządzenie, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według zaś ust. 2, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1, organy celne mogą żądać - zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej - na jej żądanie - umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie. W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, które określa art. 181a rozporządzenia. Wskazać tutaj należy, iż organy celne dokonały porównania zadeklarowanej wartości pojazdu z ofertami sprzedaży samochodów tego typu i marki na stronach internetowych "giełd samochodowych" zawierających ogłoszenia sprzedaży aut w [...]. Jak wynika z ustaleń organu przedział cenowy takich pojazdów jak sprowadzony przez stronę wynosił od [...] do [...] Wartość transakcyjna w sprawie ([...]) znacząco odbiegała zatem od uśrednionej wartości rynkowej ustalonej przez organ. Nadto dodać tutaj także należy, iż zasadnie organ powołał także, jako okoliczność kwestionującą wiarygodność podanej ceny zakupu, fakt przedłożenia dyspozycji polecenia wypłaty za granicę kwoty [...]. Kwota ta nie stanowiła całkowitej płatności za sprowadzony pojazd, mimo iż do zgłoszenia celnego dołączono oświadczenie skarżącego w którym wskazał: "Za towar w postaci pojazd używany C. (...) zapłaciłem kwotę [...]. Opłaty dokonałem płacąc przelewem". Zasadność wątpliwości potwierdza nadto sprzeczność w oznaczeniu dat dokumentacji przedłożonej w sprawie. Rachunek zakupu przedmiotowego pojazdu dołączony do akt sprawy (nr [...]), opiewający na kwotę 6[...] oznaczony został datą [...] stycznia 2008 r., natomiast w akcie własności pojazdu ("Certificate of Title") wpisano jako datę sprzedaży przedmiotowego pojazdu dzień [...]stycznia 2008 r. Z kolei przelewu tytułem zapłaty za sprowadzony pojazd dokonano w dniu [...] stycznia 2008 r. W świetle powyższego organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały zatem podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie mogło budzić wątpliwości, że metody przewidziane w obu przepisach ułożone zostały w sekwencyjnej kolejności zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust. 2 lit. "a", "b", "c" i "d". Jeśli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi tzw. metoda "ostatniej szansy", regulowana przepisem art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Według art. 30 ust. 2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana (która jest sumą trzech elementów wymienionych w dalszej części tego przepisu). W myśl ust. 3 w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu (chodzi o Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO). Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia art. 30a ponadto wyjaśnienia Komitetu ujęte w ramach Studium 1.1. ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), organy celne trafnie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w ust. 2 nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku. W szczególności, organy słusznie uznały za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy przyjęły, że kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) - może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Należy również podkreślić, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1). W ust. 2 tegoż artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy". Mając na uwadze to ostatnie wyłączenie należało podzielić stanowisko organów celnych, które zgodnie z art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. mogły dokonać wyceny w oparciu o specjalistyczne katalogi lub czasopisma, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji, do jakich można zaliczyć aplikację komputerową służącą do wyceny pojazdów "[...]" firmy [...]" Sp. z o.o. Taki sposób wyceny nie stanowił zdaniem sądu naruszenia przepisu art. 31 ust. 2 lit. a WKC. W tej sytuacji należało także uznać za prawidłowy ostateczny sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał bowiem skutecznie takich okoliczności, które mogły mieć wpływ na wielkość dokonanej w ten sposób wyceny. W ocenie sądu wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy celne wykazały zasadność swoich racji. W szczególności w oparciu o proste zestawienie cen aut podobnych na ryku amerykańskim oraz kierując się pozostałymi nieścisłościami (tj. wskazywane wyżej nieprawidłowości co do dat i kwot uiszczonej ceny) organy administracyjne zasadnie poddały w wątpliwość powoływaną wartość transakcyjną. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić także należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że istotą wszczęcia postępowania w sprawie nie było zarzucenie poświadczenia nieprawdy w deklaracji celnej, a jedynie uznanie wskazywanych tam okoliczności za wymagające dodatkowego wyjaśnienia, co skutkowało zastosowaniem normy przepisu art. 181 a rozporządzenia. Zdaniem Sądu postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie i dokonana ocena dowodów nie miała cech oceny dowolnej. Nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ dokonując stosownej wyceny wziął także pod uwagę fakt, iż sprowadzony samochód był uszkodzony. Stopień tego uszkodzenia rzutował na jego wartość rynkową, a zatem i na ustalenie wartości celnej. Stosowne zestawienia i obliczenia w tej materii obrazują w sposób klarowny uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Zmiana wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego wpłynęły również na podstawę opodatkowania oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru. Sąd nie dopatrzył się także w tym zakresie nieprawidłowości działania organu. Uznając podniesione w skardze zarzuty za nieuzasadnione Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.