I SA/Op 428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przybicia w ramach licytacji nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie w dniu 25 marca 2009r. dokonał sprzedaży za kwotę 62.930,00 zł w wyniku przeprowadzonej II licytacji nieruchomości zabudowanej położonej we wsi P. Gmina D., składającej się z działki nr [...], o powierzchni 0,0883 ha, wpisanej do księgi wieczystej nr [...] (prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Oleśnie), należącej do Pana P. B. Jedynym uczestnikiem, który przystąpił do II licytacji przedmiotowej nieruchomości w dniu 25 marca 2009r. była Pani G. S., która zaoferowała cenę wywoławczą. Poborca skarbowy prowadzący licytację trzykrotnie obwieścił zaoferowaną przez licytanta cenę i ze względu na brak postąpień zamknął licytację. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie postanowieniem z dnia 25 marca 2009r. Nr EG/72121-1/07/49 udzielił przybicia Pani G. S. Pismem z dnia 6 kwietnia 2009r. P. B. wniósł zażalenie na wyżej wskazane postanowienie organu egzekucyjnego. Wnioskując o unieważnienie licytacji, z uwagi na fakt, że obwieszczenie o II licytacji Jego nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej nr [...] nie było wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy D. W opinii zobowiązanego fakt ten mógł spowodować, że na licytację zgłosił się tylko jeden chętny, bowiem został zawężony krąg potencjalnych nabywców Jego nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie po nie dojściu do skutku I licytacji nieruchomości należącej do P. B. wyznaczonej na dzień 13 lutego 2009r., z powodu braku licytantów, stosownie do art. 111 i § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą"), wyznaczył drugą licytację nieruchomości. W obwieszczeniu termin II sprzedaży licytacyjnej nieruchomości wyznaczono na dzień 25 marca 2009r. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że obwieszczenie o licytacji zostało w terminie doręczone wszystkim uczestnikom postępowania: zobowiązanemu, wierzycielom, zostało również podane do publicznej wiadomości. Ponadto stosownie do art. 11 1 w § 5 ustawy, obwieszczenie o II licytacji nieruchomości zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Skarbowym w Oleśnie dnia 18 lutego 2009r., natomiast w Urzędzie Miasta i Gminy D. w dniu 23 lutego 2009r. Ponieważ wartość sprzedawanej nieruchomości została oszacowana na kwotę x zł, w dniu 21 lutego 2009r. ogłoszenie o II licytacji zostało opublikowane w [...]. W związku z powyższym uznano za nietrafiony zarzut zobowiązanego o niedopełnieniu przez organ egzekucyjny obowiązków związanych z powiadomieniem jak najszerszego kręgu potencjalnych nabywców spornej nieruchomości. W ocenie organu nadzoru Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie nie naruszył reguł postępowania określonych w art. 111 w § 5 ustawy. Również fakt, że w istocie jedynym uczestnikiem II licytacji była tylko G. S. nie stanowi naruszenia prawa, bowiem zgodnie z art. 111 d § 2 ustawy stawienie się jednego licytanta wystarcza do przeprowadzenia licytacji. Warunkiem natomiast udziału tego licytanta w licytacji jest wpłacenie przez niego wadium w wysokości jednej dziesiątej części oszacowanej wartości nieruchomości. W aktach znajduje się potwierdzenie dokonania przed licytacją wpłaty wadium (w wysokości x zł) przez Panią G. S. w kasie Urzędu Skarbowego w Oleśnie w dniu 25 marca 2009r. Zgodnie z art. 111 m ustawy po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę. Postanowienie o przybiciu ogłaszane jest niezwłocznie po zamknięciu licytacji, jeżeli jednak skargi lub zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, to organ egzekucyjny wstrzymuje wydanie postanowienia o przybiciu do czasu ich rozstrzygnięcia (111 m § 3 ustawy). P.B. pismem z dnia 13 stycznia 2009r. wniósł zarzuty do opisu i oszacowania nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej Nr 42724, które następnie zostały oddalone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009r. Nr EG/72121-1/07/37. Z akt sprawy wynika, że zobowiązany nie wniósł zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na to postanowienie, pomimo pouczenia o przysługującym mu prawie w postanowieniu organu egzekucyjnego. Wskazano, iż przesłanki, które obligują organ egzekucyjny do odmowy przybicia określone są w art. 111 n § 1 i § 2 ustawy. Dyrektor stwierdził, że skoro nie wydano żadnego ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi lub zażalenia wniesionego w toku postępowania egzekucyjnego, które potwierdziłoby naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji, jak również przedmiotowe postępowanie nie podlegało umorzeniu lub zawieszeniu i wszyscy uczestnicy postępowania otrzymali zawiadomienia o licytacji to nie wystąpiła żadna z przesłanek, która mogłaby być przyczyną odmowy przybicia. Stąd organ nadzoru stwierdził, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie z dnia 25 marca 2009r. Nr EG/72121-1/07/49 o udzieleniu przybicia G. S. nie narusza przepisów postępowania stosowanych przy egzekucji z nieruchomości. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że stosownie do przepisu art. 110 w § 6 ustawy, na wniosek i koszt zobowiązanego organ egzekucyjny mógł zarządzić ogłoszenie o licytacji również w inny wskazany przez Niego sposób, jednakże Pan P.B. z przysługującego mu uprawnienia nie skorzystał. P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 lipca 2009r. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nakazanie usunięcia nieprawidłowości powstałych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym oraz o dokonanie rzetelnej wyceny nieruchomości i jej sprzedaży na licytacji w granicach zbliżonych do realnej wyceny rynkowej. Skarżący kwestionował prawidłowość opisu i oszacowania wartości nieruchomości wywodząc, że jej wartość została znacznie zaniżona. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej swoje postępowanie ograniczył do zbadania formalnego zarzutu podniesionego w zażaleniu - niewłaściwego ogłoszenia terminu licytacji. Ponadto skarżący wywiódł, że Z. Z. S. wyłudził na Jego szkodę pieniądze i świadczenie w postaci usług, obiecując w zamian przewlekanie postępowania. P.B. twierdził również, że nie uzyskał potwierdzenia informacji o publikacji ogłoszeń o terminie licytacji, podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ostatecznie skarżący stwierdził, że w toku egzekucji administracyjnej doszło do szeregu naruszeń przepisów oraz zachodzi uzasadnione podejrzenie zaistnienia przestępstwa pozostającego w ścisłym związku z przebiegiem egzekucji. Poinformował również, że celowo został wprowadzony w błąd i manipulowany przez Z. Z. S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ wskazał, iż zarzut dotyczący wyłudzenia na szkodę skarżącego pieniędzy przez Z. Z. S.. w zamian za obietnicę przewlekania postępowania egzekucyjnego, jak również informacja o celowym manipulowaniu zobowiązanym przez Pana S., nie należą do właściwości Dyrektora Izby Skarbowej i mogą zostać zbadane w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę. Jednocześnie Dyrektor podniósł, że zgodnie z oświadczeniem złożonym przez komornika skarbowego T. J., Z. Z. S. nigdy nie był zatrudniony w Urzędzie Skarbowym w Oleśnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art.145 § 1 cyt. ustawy). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia jest postanowienie Dyrektora Izby skarbowej w Opolu z dnia 17 lipca 2009 r. , którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie z dnia 25 marca 2009r. o udzieleniu przybicia G. S., w związku z drugą licytacją nieruchomości należącej do skarżącego P.B.. Zarówno organ I jak i II instancji powołał swoim rozstrzygnięciu przepis art. 111 m ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) – zwanej dalej – ustawą. Zgodnie z tym przepisem po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę. Postanowienie o przybiciu ogłaszane jest niezwłocznie po zamknięciu licytacji, jeżeli jednak skargi lub zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, organ egzekucyjny wstrzymuje wydanie postanowienia o przybiciu do czasu ich rozstrzygnięcia (11 1 m § 3 ustawy). Ponadto w myśl art. 111 n § 1 i § 2 organ egzekucyjny odmawia przybicia, jeżeli ostateczne rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdzają naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji i jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji. Organ egzekucyjny odmawia przybicia również wtedy, gdy postępowanie podlegało umorzeniu lub zawieszeniu albo jeżeli uczestnik postępowania nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że będąc na licytacji, nie wystąpił ze skargą na to uchybienie. Omawiane przepisy wyznaczyły granice sprawy. Stąd zarzuty skargi dotyczące wyłudzenia na szkodę skarżącego pieniędzy przez Pana Z.Z. S. w zamian za obietnicę przewlekania postępowania egzekucyjnego, jak również informacja o celowym manipulowaniu zobowiązanym przez Pana S. nie mogły być przedmiotem rozważań przed tut. Sądem. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, Z. Z S. nie był pracownikiem zatrudnionym w Urzędzie Skarbowym w Oleśnie. Ta okoliczność była o tyle istotna w sprawie, że zgodnie z art. 111 d § 1 ustawy w licytacji nie mogą uczestniczyć pracownicy organu egzekucyjnego ani też ich małżonkowie, dzieci, rodzice i rodzeństwo. Zatem nie było przeszkód, by Pani G. S. uczestniczyła w licytacji spornej nieruchomości. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Organ egzekucyjny, jak wynika z analizy akt sprawy, dokonał przybicia uprzednio wykonując, w przewidzianej przepisami kolejności, czynności od których prawodawca uzależnił skuteczne przeprowadzenie tego rodzaju egzekucji. Prawidłowo wskazano w zaskarżonym postanowieniu, iż organ egzekucyjny nie naruszył reguł postępowania określonych w art. 111 w § 1 ustawy. Obwieszczenie o II licytacji zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Skarbowym w Oleśnie dniu 18 lutego 2009r., natomiast w Urzędzie Miasta i Gminy D – 23 lutego 2009r. Te okoliczności są w ocenie Sądu bezsporne i nie budzą żadnych wątpliwości. Ponadto ogłoszenie o II licytacji ukazało się w dniu 21 lutego 2009r. w [...]. Obwieszczenie o licytacji, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone w terminie wszystkim uczestnikom postępowania. Nie było podstaw prawnych do wstrzymania wydania postanowienia o przybiciu, stosownie do art. 111 m § 3 ustawy, gdyż nie było skarg czy zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego jeszcze ostatecznie nie rozstrzygniętych. Wprawdzie P.B. wniósł zarzuty do opisu i oszacowania nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej Nr [...], które następnie zostały oddalone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009r., jednak zobowiązany nie wniósł zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na to postanowienie, pomimo pouczenia o przysługującym mu prawie w postanowieniu organu egzekucyjnego. Nie zaistniały także w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające odmowę przybicia, wskazane w powołanym wyżej art. 111 n § 1 i § 2. Słusznie stwierdził organ nadzoru, że skoro nie wydano żadnego ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi lub zażalenia wniesionego w toku postępowania egzekucyjnego, które potwierdziłoby naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji, jak również przedmiotowe postępowanie nie podlegało umorzeniu lub zawieszeniu i wszyscy uczestnicy postępowania otrzymali zawiadomienia o licytacji to nie wystąpiła żadna z przesłanek, która mogłaby być przyczyną odmowy przybicia. Dlatego też prawidłowo, po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydał postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę (art. 111 m § 1 ustawy). W skardze skarżący kwestionuje wcześniejszy etap postępowania dotyczący opisu i oszacowania spornej nieruchomości, nie zauważając, iż ten etap postępowania został już ostatecznie rozstrzygnięty. Jak wskazano powyższej, z akt sprawy wynika, iż skarżący podniósł zarzuty dotyczące opisu i oszacowania nieruchomości, jednak zostały one oddalone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie z dnia 19 stycznia 2009r. Skarżący nie wniósł jednak zażalenia na to postanowienie, pomimo pouczenia o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Zatem Sąd w składzie to obecnym, podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA z dnia 24.04.2007r., sygn. akt I SA/Go 704/06, iż nie może być tak, iż strona przy okazji zaskarżenia konkretnego rozstrzygnięcia będzie kwestionować poprzednie czynności, skoro prowadzenie egzekucji z nieruchomości to proces, na którego poszczególnych etapach zagwarantowane zostały odpowiednie środki ochrony prawnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga z powodu jej nieuwzględnienia została oddalona.