I OSK 691/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. WSA Leszek Kamiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zagłębia Lubin S.A. z siedzibą w Lubinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1827/11 w sprawie ze skargi Zagłębia Lubin S.A. z siedzibą w Lubinie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 czerwca 2011 r. nr DAiN-VIII-77-8-1/11 w przedmiocie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności oddala skargę kasacyjną Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] Wojewoda Dolnośląski, na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 ze zm.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy o wydanie zakazu przeprowadzenia imprez masowych z udziałem publiczności, w związku z wnioskiem Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 maja 2011 r., – wydał zakaz przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności planowanej w dniu 25 maja 2011 r., tj. meczu piłki nożnej pomiędzy drużynami Zagłębie Lubin i Wisła Kraków na stadionie przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 98 w Lubinie. Podejmując rozstrzygnięcie organ oparł się na wniosku Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 maja 2011 r., w którym przedstawiono informacje o powtarzających się przypadkach zakłócania porządku w trakcie meczów na wskazanym stadionie z udziałem kibiców Zagłębia Lubin, w tym popełnianych przestępstw polegających na wnoszeniu na teren imprezy masowej środków pirotechnicznych. Również w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji, stanowiącego odpowiedź na zapytanie organu z dnia 12 maja 2011 r. wskazano, że istnieje znaczne ryzyko naruszenia zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz obawa wystąpienia aktów przemocy na meczu planowanym do rozegrania w dniu 25 maja 2011 r. pomiędzy drużynami Zagłębia Lubin i Wisły Kraków. Spotkanie to zostało zakwalifikowane przez Komendanta Powiatowego Policji oraz Prezydenta Lubina do imprez masowych podwyższonego ryzyka. Argumentowano także, że kibice Zagłębia Lubin odpalający materiały pirotechniczne podczas meczów wykorzystywali rozwiniętą tzw. "sektorówkę" aby zamaskować się pod nią kapturami i maskami, jak również zmienić ubiór zewnętrzny, przemieszczali się także po sektorze, w celu uniknięcia identyfikacji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Zagłębie Lubin S.A. z siedzibą w Lubinie, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 zd. 1, art. 10 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 34 ust. 1, art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, a także art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania Zagłębia Lubin S.A. z siedzibą w Lubinie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż Wojewoda Dolnośląski, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przedstawiający przypadki zakłócania porządku w trakcie meczów z udziałem kibiców "Zagłębia Lubin", prawidłowo ukształtował – w granicach przysługującego mu w tej sprawie uznania administracyjnego – ocenę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z zaplanowanym na 25 maja 2011 r. kolejnym spotkaniem piłkarskim na stadionie przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 98 w Lubinie. Zaznaczył, że zakaz, pomimo wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, został wydany jednorazowo. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie podzielił także poglądów strony skarżącej odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, jak również art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W cenie Ministra, nie doszło do naruszenia art. 9 k.p.a., bowiem Wojewoda wskazał, jakiego rodzaju przesłanka zadecydowała o dokonaniu przez niego negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa w związku z planowaną imprezą masową ponadto prawidłowo uznał, że przesłanka ta, będąca oświadczeniem innego organu administracji publicznej, nie wymaga dalszego dowodzenia. Organ odwoławczy, wskazując na potrzebę uwzględnienia możliwości realnego stosowania przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, jak również uwzględniając fakt, że przepis ten nie dotyczy jedynie kwestii bezpieczeństwa imprezy masowej w miejscu i czasie jej trwania, ale dotyczy całokształtu bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie dostrzegł również w okolicznościach sprawy naruszenia art. 10 k.p.a. Nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a. Stwierdził, iż oświadczenia organów administracji publicznej, a takim jest Komendant Wojewódzki Policji, nie wymagają dalszego dowodzenia, zaś pozytywna opinia Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 lutego 2011 r. jest opinią wydawaną na potrzeby innego organu administracji publicznej oraz na potrzeby innego postępowania – Prezydenta Miasta Lubina w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. Ponadto, w jego ocenie, pozytywna opinia w związku z bezpieczeństwem planowanej imprezy masowej nie wyklucza wystąpienia okoliczności przesądzających negatywną ocenę całokształtu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Minister nie doszukał się także naruszenia art. 78 Konstytucji RP, albowiem strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Zagłębie Lubin S.A. z siedzibą w Lubinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, przez przyjęcie, iż przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w postępowaniach prowadzonych w sprawach określonych w art. 34 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, 2) art. 9 zd. 1 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 3) art. 10 § 1 i 2 k.p.a., poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 4) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, 5) art. 7 k.p.a., poprzez niepodejmowanie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 6) art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie opinii Komendanta Powiatowego Policji w Lubinie z dnia 4 lutego 2011 r., 7) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj. oparcie decyzji na jednym dokumencie – piśmie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 maja 2011 r. oraz wyjaśnieniach złożonych do tego pisma w dniu 12 maja 2011 r., 8) art. 81 k.p.a., poprzez uznanie za udowodnione okoliczności wskazanych w piśmie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 maja 2011 r. oraz wyjaśnieniach z dnia 12 maja 2011 r. bez umożliwienia wypowiedzenia się co do treści pisma oraz wyjaśnień, w sytuacji nie zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 10 §2 k.p.a., 9) art. 34 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez pozbawienie realnego prawa do obrony, 10) art. 15 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, 11) art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie zachodziła przesłanki negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą masową. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1827/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zagłębia Lubin S.A. w Lubinie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawą prawną decyzji stanowił art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, zgodnie z którym, w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może zakazać przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności. Celem powyższej regulacji jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego podczas imprez masowych. W ocenie Sądu, ma ona również za zadanie działać prewencyjnie, tak aby dyscyplinować nie tylko organizatorów imprezy, lecz także jej uczestników i eliminować mogące wystąpić w przyszłości negatywne "zachowania". Oceniając przesłanki wydania zakazu zorganizowania imprezy masowej z udziałem publiczności należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności wskazujące na przyszłe zachowania się potencjalnych uczestników takiej imprez w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą także wynikające z dotychczasowego zachowania się uczestników planowanej imprezy na dotychczas przeprowadzonych imprezach masowych, w szczególności o tożsamym charakterze. Zauważyć również należy, iż decyzja ma charakter uznaniowy, co oznacza, iż organ na pewien luz decyzyjny przy wydaniu rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie, podejmując rozstrzygnięcie organ oparł się na analizie opinii wyrażonej we wniosku Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 maja 2011 r., w którym przedstawiono informacje o powtarzających się przypadkach zakłócania porządku w trakcie meczów na wskazanym stadionie oraz z udziałem kibiców Zagłębia Lubin, w tym popełnianych przestępstw polegających na wnoszeniu na teren imprezy masowej środków pirotechnicznych. Stanowisko swoje Komendant Wojewódzki Policji uzupełnił w piśmie stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu z dnia 12 maja 2011 r. Wynika z niego, że istnieje znaczne ryzyko naruszenia zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz obawa wystąpienia aktów przemocy na planowanym do rozegrania meczu w dniu 25 maja 2011 r. pomiędzy drużynami Zagłębia Lubin i Wisły Kraków. Komendant wskazał, iż spotkanie to zostało zakwalifikowane przez Komendanta Powiatowego Policji oraz Prezydenta Lubina do imprez masowych podwyższonego ryzyka. Zaakcentował także, że kibice Zagłębia Lubin odpalający materiały pirotechniczne wykorzystywali rozwiniętą tzw. "sektorówkę" aby zamaskować się pod nią kapturami i maskami, jak również zmienić ubiór zewnętrzny, przemieszczali się także po sektorze, w celu uniknięcia identyfikacji. Oceniając w tym kontekście zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że organ wydając zakaz przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności, nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a swoje rozstrzygnięcie wydał w oparciu o posiadane informacje, które rozważył przez pryzmat spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Ma uwagę zasługuje również fakt, iż zakaz został wydany jednorazowo, pomimo wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, który zwrócił się o wydanie zakazu przeprowadzania imprez masowych z udziałem publiczności podczas wszystkich rozgrywek z udziałem Zagłębia Lubin. W ocenie Sądu, organy, na gruncie niniejszej sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, który powodowałby konieczność uchylenia decyzji. Sąd wywiódł, że szczególny charakter unormowań zawartych w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych oraz jak to już wyżej wskazano, na uznaniowość administracyjną w podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może zakazać przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności. Od decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który rozpatruje je w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia (art. 34 ust. 3). Zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy odwołanie od decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje jej wykonania. Z uwagi na termin imprezy masowej, która miała odbyć się w dniu 25 maja 2011 r. Wojewoda Dolnośląski obowiązany był do podjęcia szybkich działań. Uwzględnić należy, że Dolnośląski Komendant Wojewódzki Policji z wnioskiem wystąpił w dniu 12 maja 2011 r. (data prezentaty Urzędu Wojewody). Zgodnie z art. 10 § 2 k.p.a., organ administracji mógł odstąpić od zasady określonej w § 1, a więc zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Wojewoda Dolnośląski wskazał także, jakiego rodzaju przesłanka zadecydowała o dokonaniu przez niego negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa w związku z planowaną imprezą masową, ponadto prawidłowo uznał, że przesłanka ta, będąca oświadczeniem innego organu administracji publicznej, nie wymaga dalszego dowodzenia i może stanowić materiał do pojęcia rozstrzygnięcia. Również Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy sprawy, jak również w sposób szczegółowy odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 34 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie masowym, Sąd stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Niezależnie od terminu wydania oraz doręczenia decyzji, jak również terminu imprezy masowej, której zaskarżona decyzja dotyczyła, decyzja ta była wykonalna od momentu jej wydania, zaś wniesienie odwołania nie mogło wstrzymać jej wykonania. Nie można mówić jednocześnie o naruszeniu prawa do wniesienia odwołania, skoro strona skarżąca z tego prawa skorzystała. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Zagłębie Lubin S.A. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach: 1. Naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu do całości zarzutów i argumentacji podniesionych w skardze; – art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedokonanie analizy całego materiału dowodowego, w tym dowodów wskazanych przez skarżącą w toku postępowania; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 8, art. 9 zdanie 1, art. 10 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., art. 34 ust. 3 ustawy z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 ze zm.) oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wadliwą kontrolę działań organów administracji i nieuchylenia decyzji wydanej z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych poprzez jego błędną interpretację i przypisanie mu funkcji represyjnej; – art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych poprzez błędną ocenę jego zastosowania przez organy administracyjne, prowadzące do uznania, ze w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki, aby zakaz przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności na całym obiekcie. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W skardze kasacyjnej zostały postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Podstawowe znaczenie dla zasadności zarzutów skargi kasacyjnej ma zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504). Błędna wykładnia przez odkodowanie wadliwe hipotetycznego stanu faktycznego ma znaczenie dla oceny stopnia naruszenia przepisów prawa procesowego, które musi prowadzić do uchybień w ustaleniu stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchybienie przepisów prawa procesowego wymaga oceny, czy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej do sądu administracyjnego) "W przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzaną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może: zakazać przeprowadzenia imprezy masowej z udziałem publiczności". Przesłanką wydania decyzji jest negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzaną imprezą masową. Przesłanka ta obejmuje ustalenie dwóch elementów stanu faktycznego: – po pierwsze, negatywna ocena; – po drugie, stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustalenie wystąpienia pierwszego elementu stanu faktycznego – negatywnej oceny nie zostało ograniczone ani co do formy, ani właściwości organu. Kompetencję do negatywnej oceny ma wojewoda, na podstawie własnych ustaleń. Drugi element stanu faktycznego – stan bezpieczeństwa i porządku publicznego odsyła do pojęcia, które nie zostało zdefiniowane ustawowo. Precyzyjne określenie tych pojęć nie jest możliwe. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że bezpieczeństwo publiczne obejmuje ochronę takich dóbr jak nienaruszalność życia, zdrowia, godności, wolności, porządku prawnego. Porządek publiczny to pewien stan zewnętrzny, polegający na przestrzeganiu zasad współżycia społecznego, niepisanych reguł zachowania się jednostki w miejscach publicznych, których przestrzeganie jest niezbędną przesłanką współżycia obywateli. W sprawie nie można zarzucić, że w zaskarżonym wyroku Sąd odniósł ustalenia stanu faktycznego, który w normie prawnej art. 34ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych nie został zapisany. Dla prawidłowości wykładni należy odwołać się do ustawowej definicji w art. 3 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych pojęcia "imprezy masowej podwyższonego ryzyka". Przez imprezę masową podwyższonego ryzyka należy rozumieć imprezę masową, w czasie której, zgodnie z informacją o przewidzianych zagrożeniach lub dotychczasowymi zachowaniami osób uczestniczących, istnieje obawa wystąpienia aktów przemocy lub agresji". Sąd dokonał prawidłowej wykładni, jak i oceny stanu faktycznego ustalonego w sprawie. W materiale dowodowym istotne znaczenie należy przypisać wystąpieniu przez Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiej Policji z wnioskiem o wszczęcie i wydanie decyzji w sprawie, w której zawarto informację o przypadkach zakłócenia porządku w trakcie meczów na wskazanym stadionie z udziałem kibiców Zagłębia Lubin. Stanowisko to zostało poparte oceną Komendanta Powiatowego Policji oraz Prezydenta Lublina, w której mecz ten został zaliczony do imprezy masowej podwyższonego ryzyka. Tej oceny nie obalono w skardze kasacyjnej przez wskazanie faktu wykluczenia udziału kibiców klubu Wisła. Nie podważono bowiem faktu, że stan zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego nie może wiązać się z udziałem kibiców Zagłębia Lubin. Należy podkreślić, że dopuszczalność ograniczenia zakazu do wydzielonych sektorów została wprowadzona ustawą z 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1280). Nie jest zatem zasadny zarzut, że przy ustaleniu stany faktycznego art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wyłączył zachowanie w przeszłości mający wpływ na wydanie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej. Wyłączenie z ustalenia stanu faktycznego zdarzeń, które miały miejsce przy przeprowadzeniu imprezy masowej w okresie wcześniejszym ograniczałoby możliwość wprowadzenia zakazu prowadzenia planowanej imprezy ograniczając do zakazu przeprowadzanej imprezy, bowiem tylko wówczas można mówić o zdarzeniach naruszenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Takie zatem ujęcie ustalenia stanu faktycznego nie daje podstaw do wyprowadzenia funkcji represji. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego przy prawidłowym odkodowaniu hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W sprawie prawidłowo Sąd ocenił ustalenia stanu faktycznego. Według art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Przy wykładni tej regulacji procesowej należy uwzględnić, że organ obowiązany jest podjąć czynności postępowania wyjaśniającego jeżeli jest to konieczne dla ustalenia stanu faktycznego. Podejmowanie czynności wyjaśniających jeżeli stan faktyczny sprawy ich nie wymaga stanowi naruszenie zasady szybkości postępowania i jest przejawem przewlekłości postępowania. Stanowi o tym art. 35 k.p.a. "Organ administracji publicznej obowiązany jest załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2)". W sprawie ustalenia stanu faktycznego oparte na ocenie bezpieczeństwa planowanej imprezy zawarte w piśmie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z 11 maja 2011 r. nie narusza zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Podważenia treści tej oceny nie dawała opinia Komendanta Powiatowego Policji z 4 lutego 2011 r. Stan faktyczny ustala organ na dzień wydania decyzji, a zatem miarodajna była ocena z 11 maja 2011 r. a nie z 4 lutego 2011 r., zwłaszcza że w tej opinii mecz Zagłębie Lubin Wisła Kraków zaliczono do imprezy o podwyższonym ryzyku. Nie miało też znaczenia prawnego stanowisko Zarządu PZPN z 12 maja 2011 r., że mecze o mistrzostwo ekstraklasy I i II Ligi w sezonie 2010/2011 odbędą się bez udziału zorganizowanych grup kibiców drużyn przyjezdnych. Ocena bezpieczeństwa imprezy masowej opera się przede wszystkim na informacjach pochodzących od organów powołanych do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz zasady udzielania informacji stronie (art. 9 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Prawo do czynnego udziału w postępowaniu jest ograniczone, jeżeli załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia w sprawie, a zatem organy nie przekroczyły granic dopuszczalnego odstąpienia od realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w sprawie. Nie są tym samym zasadne zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpoznał zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego zaskarżonej decyzji, a zatem nie naruszył art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznał sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada prawu (art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd przeprowadził ocenę zgodności z przepisami prawa procesowego ustaleń stanu faktycznego sprawy, a powołane w skardze zarzuty naruszenia tych przepisów przez ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zostały rozpoznane. Z tych też względów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zastosowanie bowiem uregulowanego w tym przepisie środka dopuszczalne jest tylko gdy wyprowadzi się takie naruszenie przepisów postępowania, które rodzi istotne wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego. Takich wątpliwości z akt materiału dowodowego sprawy nie było podstaw do wyprowadzenia. Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie Sąd ocenił zgodność z prawem decyzji zaskarżonej, której zgodność z prawem wymagała oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Nie jest też zrozumiały zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Strona zrealizowała zarówno prawo odwołania, jak i prawo do sądu, w wyniku której została ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa w toku instancji postępowania administracyjnego oraz przeprowadzona przez sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.