II SA/Gd 778/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. P. na decyzję Wojewody z dnia 23 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. W dniu 30 maja 2011 r. do Starostwa Powiatowego w B. wpłynęło zgłoszenie G. P. dotyczące zamiaru rozbudowy zbiornika retencyjnego w miejscowości T., Gmina T. Do zgłoszenia załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Starosty B. z dnia 14 kwietnia 2011 r., nr [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na rozbudowę zbiornika retencyjnego na działce nr [...] obręb T., gmina T.. Decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 2994 r. Prawo budowlane, Starosta B. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy zbiornika retencyjnego na działce nr [...] w miejscowości T.. W ocenie organu, na powyższe przedsięwzięcie inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę bowiem nie podlega ono zwolnieniu od uzyskania pozwolenia na budowana podstawie art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. P., który zakwestionował stanowisko, że rozbudowa zbiornika retencyjnego nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołujący się zarzucił organowi błędną interpretację art. 73 ust. 1 Prawa wodnego, wskazując iż przedmiotowy zbiornik retencyjny jest jednocześnie ziemnym stawem rybnym — urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych, o którym mowa w pkt 4 tego przepisu. Skoro prawo wodne nie definiuje pojęcia stawu rybnego, to takim stawem jest każdy staw, w którym żyją ryby (a więc i staw inwestora, mimo że pozwolenie wodnoprawne zabrania mu zarybiania tego stawu). Ponadto, w ocenie odwołującego się, zamiar powiększenia stawu na cele retencyjne nie wyklucza tego, że będzie to nadal ziemny staw rybny, przy czym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, tylko wykonywanie robót polegających na budowie ziemnego stawu hodowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Niedopuszczalna jest zatem taka interpretacja wskazanych przepisów prawa budowlanego i wodnego, wedle której wykonanie ziemnego stawu rybnego nie wymaga pozwolenia na budowę, a wykonanie takiego stawu będącego jednocześnie zbiornikiem retencyjnym takiego pozwolenia by wymagało. Wojewoda decyzją z dnia 23 sierpnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że zamiar wykonania robót budowlanych dotyczył rozbudowy zbiornika retencyjnego. Z treści dołączonego pozwolenia wodnoprawnego wynika, że zostało ono udzielone na rozbudowę tego zbiornika (cel i zakres korzystania z wód - rozbudowa zbiornika wodnego dla celów retencyjnych, poprzez powiększenie do powierzchni 50 arów), przy czym w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż rozbudowa istniejącego zbiornika (stawu z wyspą) polegać będzie na mechanicznym wykopie do maksymalnej rzędnej 185,40 m npm. Projektowany zbiornik ma pełnić funkcję tzw. małej retencji i zgodnie z operatem wodnoprawnym będzie w większym lub mniejszym stopniu spełniać pozytywną rolę zwiększającą zasoby wodne i wzbogacając walory przyrodnicze krajobrazu, przy czym nie przewiduje się hodowli ryb w zbiorniku. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że w myśl art. 62 ust. 1 Prawa wodnego budownictwo wodne polega na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, przy czym zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 tego prawa przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych, stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Organ wskazał, że w myśl art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają prawa wodnego, w odniesieniu do urządzeń wodnych, co oznacza, że w stosunku do urządzeń wodnych stosuje się łącznie przepisy Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Co do podnoszonych przez odwołującego się rozróżnień pomiędzy ziemnym stawem hodowlanym i ziemnym stawem rybnym organ stwierdził, iż Prawo budowlane nie zawiera definicji "ziemnego stawu hodowlanego", o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 9 lit. a tej ustawy, ani nie odsyła w tym zakresie do innych przepisów. Z kolei Prawo wodne nie definiuje również pojęcia "ziemnego stawu rybnego", zawartego w treści art. 73 ust. 1 pkt 4, wymienia natomiast w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit c "stawy rybne" jako jeden z rodzajów urządzeń wodnych, tj. urządzeń służących kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. Podkreślono, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest jednak istotne, czy w stawie będzie prowadzona hodowla czy też chów ryb. Decydujący jest zakres robót budowlanych przy realizacji budowli, w obu przypadkach mamy bowiem do czynienia z budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w którym to przepisie jest mowa m.in. o zbiornikach (wyrok VIII SA/Wa 688/09 WSA w Warszawie z dnia 21.04.2010 r., wyrok II SA/KR 142/10 WSA w Krakowie z dnia 30.03.2010 r., wyrok II SA/Bk 1105/05 WSA w Białymstoku z dnia 06.06.2006 r.).Organ wskazał, że utworzony przez człowieka zbiornik wodny niezależnie od tego czy będzie służył celom hodowlanym, a tym samym będzie ziemnym stawem rybnym, tj. urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych, czy też będzie służył wyłącznie celom rekreacyjno-wypoczynkowym, to jako powstały w sztucznie pogłębionym przez człowieka obniżeniu terenu będzie budowlą, na wykonanie której z zasady wymagane jest pozwolenie na budowę. Organ wskazał, iż fakt kwalifikowania stawu jako budowli wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 7 maja 2001 roku., II/Łd 418/00, w którym stwierdzono, że budowa zbiornika wodnego (stawu) jest budowlą, której realizacja bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę jest tzw. samowolą budowlaną w świetle art. 48 ustawy — Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję złożył G. P.. Ustosunkowując się do wywodów decyzji odwoławczej, skarżący wskazał na nieścisłe powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych, co w konsekwencji doprowadziło organ odwoławczy do zajęcia mylnego stanowiska w kwestii obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zbiornika retencyjnego. Wbrew bowiem twierdzeniom organu odwoławczego z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2006 r., II SA/Bk 1105/05, wynika bowiem, że ziemny staw rybny jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej na wykonanie, którego nie potrzeba pozwolenia budowlanego, a wystarczające jest zgłoszenie. Skarżący podkreślił, ze przedsięwzięcie, które ma podjąć będzie polegało na przeprowadzeniu robót budowlanych zmierzających do wykonania urządzenia melioracji szczegółowych w postaci ziemnego stawu rybnego niebędącego stawem hodowlanym i pełniącego jednocześnie funkcję retencyjną. Staw, który istnieje jest zarybiony. Skoro roboty budowlane mają zmierzać do poszerzenia istniejącego stawu to w ocenie skarżącego naturalnym jest, że w poszerzonym stawie również będą ryby, a zatem staw ten będzie miał charakter rybny. Skarżący zwrócił uwagę, że w pozwoleniu wodnoprawnym zabroniono mu zarybiania zbiornika, ale jednocześnie nie zobligowano do odłowienia ryb już znajdujących się w stawie. Fakt, że powiększenie stawu następuje w celach retencyjnych nie pozbawia go cech ziemnego stawu rybnego, którego budowa objęta jest tylko zgłoszeniem. W piśmie z dnia 6 września 2011 r. skarżący uzupełnił skargę załączając wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2006 r., II OSK 46/06, w którym Sąd uznał, że staw rybny jest urządzeniem melioracji szczegółowych i zamiar jego budowy, w sytuacji gdy staw ten był usytuowany poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane podlegał zgłoszeniu. W ocenie skarżącego, organy administracji próbowały wymusić na nim zdecydowanie się na realizację w poszerzonym zbiorniku jednej z dwóch funkcji, albo stawu rybnego albo zbiornika retencyjnego, podczas, gdy te funkcje nie wykluczają się wzajemnie. Takie rozumowanie sprzeczne jest z przepisami art. 73 i 70 ustawy Prawo wodne. Art. 73 wskazanej ustawy wskazuje bowiem, że urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych są m.in. ziemne stawy rybne, jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1. Zgodnie zaś z tym przepisem melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Według skarżącego treść tych regulacji dowodzi, że samo Prawo wodne przesądza o tym, że funkcja biologiczna ziemnego stawu rybnego jest nierozerwalnie związana z funkcją retencyjną rozumianą tu jako polepszanie zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy i ochrony przed zalewaniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2011 r., stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił nowe dowodowy, które pojawiły się po wniesieniu skargi. Decyzją Starosty B. z dnia 3 października 2011 r. zmieniono decyzję z dnia 14 kwietnia 2011 r. pozwolenie wodnoprawne poprzez wykreślenie w pkt 3.1. decyzji pkt d, który zabraniał skarżącemu zarybiania powiększonego zbiornika. W odpowiedzi na zapytanie skierowane przez skarżącego dotyczące interpretacji przepisów w zakresie przedmiotowej sprawy Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 29 września 2011 r. wyjaśnił ogólnie, że ziemny zbiornik wodny przeznaczony na cele retencyjne, pomimo tego, że żyją w nim ryby nie jest ziemnym stawem hodowlanym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Należy go kwalifikować jako urządzenie melioracji wodnej szczegółowej, którego budowa stosownie do regulacji art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wymaga zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przedmiotowy zbiornik wodny stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, z dnia 7 maja 2001 r., II SA/Łd 418/00, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane, w tym budowę budowli, rozpocząć można po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły określono przepisami art. 29 – 30 w/w ustawy. Sprzeciw został w niniejszej sprawie wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący kwestionował zasadność wniesienia sprzeciwu, wskazując, iż planowana inwestycja stanowi staw rybny – urządzenie melioracji wodnych szczegółowych w rozumieniu art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz.U. z 2006 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), a zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem: a) ziemnych stawów hodowlanych, b) urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. Rozważenia wymagało zatem, czy planowana inwestycja stanowi urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, o jakim jest mowa w art. 73 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego. W ocenie Sądu z okoliczności sprawy wynika, iż zgłoszona rozbudowa zbiornika retencyjnego nie stanowiła rozbudowy urządzenia melioracyjnego. Zgłoszenie dokonane przez skarżącego obejmowało zamiar rozbudowy zbiornika retencyjnego na działce nr [...] w T., gmina T., do powierzchni 50 arów. Roboty miały polegać na wykopaniu ziemi pod staw i usypaniu jej wokół brzegu stawu. Zgłoszenie to oparto na decyzji Starosty B. z dnia 14 kwietnia 2011 r. udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na rozbudowę zbiornika retencyjnego na wskazanej działce. W decyzji tej jako cel i zakres korzystania z wód wskazano rozbudowę zbiornika wodnego dla celów retencyjnych poprzez powiększenie do powierzchni 50 arów. W warunkach wykonywania udzielonego pozwolenia wskazano, że pobór wody do zbiornika ma następować z podsiąków i spływów powierzchniowych. Z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego wynika, że projektowany zbiornik będzie pełnił funkcję tzw. małej retencji. Z uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego wynika, że wydano je w oparciu o "Operat wodnoprawny do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na budowę stawu rekreacyjnego bez piętrzenia w miejscowości M. T." opracowany przez inż. M. P. i tech. J. M. w czerwcu 2009 r. W pozwoleniu podkreślono, że eksploatacja planowanego stawu nie spowoduje żadnych zmian warunków siedliskowych oraz innych ujemnych skutków na sąsiadujących ze zbiornikiem terenie. Według autorów operatu wodnoprawnego wykonanie zbiornika nie spowoduje również zmian w stosunkach wodnych na gruntach sąsiedzkich. Nadto w decyzji tej wskazano, iż zbiornik nie podlega zarybianiu i nie przewiduje się hodowli ryb w tym zbiorniku. Przedmiotowy zbiornik retencyjny stanowi urządzenie wodne, na którego budowę potrzebne jest zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Pojęcie urządzenia wodnego uregulowane jest w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, który stanowi, iż urządzeniami wodnymi są urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w tym w szczególności a) (41) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, c) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. W wydanym pozwoleniu wodnoprawnym w podstawie prawnej wskazano art. 9 ust. 1 pkt 19 lit c Prawa wodnego, który dotyczy stawu. Podkreślić należy, iż nie każde urządzenie wodne jest urządzeniem melioracyjnym. Pojęcie melioracji wodnych uregulowane zostało w art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Przepis ten stanowi, iż melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Przepis art. 70 ust. 1 ustawy określa zatem tzw. cel melioracyjny. Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów (art. 70 ust. 2 Prawa wodnego). Przepis art. 73 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego stanowi, iż do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, 1a) drenowania, 2) rurociągi o średnicy poniżej 0,6 m, 3) stacje pomp do nawodnień ciśnieniowych, 4) ziemne stawy rybne, 4a) groble na obszarach nawadnianych, 5) systemy nawodnień grawitacyjnych i ciśnieniowych - jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1. Zatem, aby urządzenie wodne można było uznać za urządzenie melioracji wodnych szczegółowych musi ono spełniać cel melioracyjny polegający na polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, ułatwianiu jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. W świetle powyższego unormowania, nie każdy ziemny staw rybny stanowi urządzenie melioracji wodnej szczegółowej. Z okoliczności sprawy nie wynika, by projektowany przez skarżącego zbiornik wodny był ziemnym stawem rybnym oraz by był on ziemnym stawem rybnym służącym celom melioracyjnym. Z pozwolenia wodnoprawnego wynika, że planowany zbiornik ma być zbiornikiem retencyjnym i pełnić funkcję retencji wody, czyli zwiększać zasoby wodne środowiska lokalnego wzbogacając walory przyrodnicze krajobrazu. Natomiast z tytułu operatu wodnoprawnego, w oparciu o który wydano pozwolenie wynika, że planowany zbiornik ma być stawem rekreacyjnym bez piętrzenia. Zbiorniki retencyjne są sztucznymi zbiornikami wodnymi, które mogą pełnić różne funkcje, m.in. gromadzenie wód na potrzeby ludności i przemysłu oraz funkcje rekreacyjne, turystyczne i sportowe. W świetle art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. c Prawa wodnego, który rozróżnia stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, brak jest podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako stawu rybnego. Interpretację taką potwierdza treść decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym zakazującej zarybiania i hodowli ryb w zbiorniku. Późniejsza, po wydaniu zaskarżonej decyzji o sprzeciwie, zmiana treści pozwolenia wodnoprawnego w tym zakresie nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z okoliczności sprawy wynika, że zbiornik, na którego wykonanie skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne ma mieć charakter zbiornika retencyjnego. Nie przesądza to, że taki zbiornik retencyjny będzie spełniał cele melioracji w rozumieniu art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Z treści pozwolenia wodnoprawnego wynika, że skarżący może powiększyć istniejący zbiornik wodny do powierzchni 50 arów. W pkt 2 decyzji udzielającej pozwolenia zatytułowanym "Warunki wykonywania uprawnienia" wskazano, że pobór wody do zbiornika ma nastąpić z podsiąków i spływów powierzchniowych (pkt 2.1.), wypełnienie zbiornika wodą ma nastąpić do 5640 m3 (pkt 2.2.) oraz, że użytkowanie zbiornika nie może powodować zmian stosunków wodnych na gruntach sąsiednich (pkt 2.3.). W przedmiotowej sprawie zbiornik retencyjny miał powstać poprzez mechaniczny wykop do określonej maksymalnej rzędnej, a wydobyty urobek miał być wbudowany w skarpę i pobocze zbiornika w celu ich wzmocnienia. Napełnienia zbiornika wodą miało następować sukcesywnie w trakcie wykonywania wykopu. W pozwoleniu nie określono celów melioracyjnych lecz podkreślono w pkt 2.3. decyzji zakaz ingerencji przez planowane urządzenie w stosunki wodne wobec gruntów sąsiednich. Wobec powyższego uznać należało, że projektowane przez skarżącego przedsięwzięcie nie jest urządzeniem melioracji wodnych szczególnych, o jakim jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. Brak jest zatem podstaw do odstąpienia w niniejszej sprawie od wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady prowadzenia robót budowlanych po uzyskaniu ostatecznego pozwolenia na budowę. Podnoszona przez skarżącego kwestia kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako stawu rybnego czy hodowlanego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Rozważania w tym zakresie nie rzutują na wyżej wyrażoną ocenę planowanego urządzenia jako wodnego nie spełniającego funkcji melioracyjnej w rozumieniu art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Wskazać należy, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie syg. II OSK 46/06, na który powołuje się skarżący, został wydany na gruncie innego stanu prawego, natomiast w złożonym wyjaśnieniu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wskazano na konieczność badania czy staw rybny pełni cele melioracyjne. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.