II SA/Wa 389/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Adam Lipiński (spr.) Protokolant asystent sędziego Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [..] września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] odmawiającą Pani A. C. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. był przydzielony J. P. - żołnierzowi zawodowemu, na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] marca 1973 r. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu uwzględniono żonę Z. i dzieci małżonków P.: M., A. (obecnie A. C. – skarżąca) i K. J. P. zmarł w listopadzie 2009 r., a w październiku 2009 r. zmarła Z. P. W lokalu zamieszkuje A. C. (z domu P.). W styczniu 2010 r. zainteresowana zwróciła się z prośbą o przyznanie prawa zamieszkiwania w lokalu w trybie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Jako uzasadnienie wniosku wskazała na długoletnie zamieszkiwanie w tym lokalu oraz ponoszenie opłat. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. poinformował A. C. o braku podstaw do zastosowania art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i w związku ze złożonym wnioskiem w trybie art. 29 wskazanej ustawy, zobowiązał stronę do wykazania sytuacji wyjątkowej. Organ ustalił, że zainteresowana mieszka w lokalu sama, otrzymuje wynagrodzenie ok. 2.400,00 zł brutto, a jej mąż W. C. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., pracuje w zakładach [...] w W. i zarabia ok. 3.000,00 zł brutto. Organ nie znalazł w niniejszej sprawie żadnych cech wyjątkowych i z tych względów Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Badając merytorycznie sprawę stwierdził, że podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Z dniem 1 lipca 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu dokonana ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Ustawa ta mocą art. 1 ust. 28 zmieniła dotychczasowy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednocześnie art. 18 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że sprawa była wszczęta przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zastosowanie przy jej rozstrzyganiu ma przepis art. 29 w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z jego treścią warunkiem dopuszczalności przyznania prawa do zamieszkiwania jest spełnienie dwóch przesłanek, to jest "wyjątkowości sytuacji" i zgody Ministra Obrony Narodowej. Prezes Agencji ustalił, że organ I instancji dokładnie zbadał sytuację Pani C. i nie dopatrzył się cech "wyjątkowości". A. C. nie należy do kategorii osób, które są czasowo lub trwale niezdolne do pracy. Państwo C. z tytułu zatrudnienia osiągają stałe dochody. Organ II instancji nie dopatrzył się pominięcia w prowadzonym postępowaniu okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy tego rodzaju sprawach. Organ I instancji zbadał też możliwości lokalowe z uwzględnieniem obowiązku zapewnienia lokali mieszkalnych żołnierzom pełniącym służbę w garnizonie Warszawa. Organ II instancji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym potwierdził, że na realizację prawa do mieszkania oczekiwało 1496 żołnierzy służby stałej oraz 938 żołnierzy służby terminowej. Za nieuzasadniony został uznany zarzut nieprzekazania wniosku do Ministra Obrony Narodowej. Nadto z treści art. 29 wynika, że gdyby dyrektor oddziału regionalnego w prowadzonym postępowaniu ustalił, że wystąpiły przesłanki "sytuacji wyjątkowej" i należy wydać decyzję pozytywną dla strony, to wówczas ma obowiązek wystąpić do Ministra Obrony Narodowej o wydanie stosownej zgody. W niniejszej sprawie wobec braku przesłanek wyjątkowości staranie się o zgodę Ministra Obrony Narodowej było zbędne. A. C. wniosła skargę na powyższą decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Wskazywała na naruszenie przez organ prawa materialnego tj. art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) w zw. z art. 106 Kpa, poprzez zaniechanie wystąpienia do Ministra Obrony Narodowej o zgodę. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, iż oba organy trafnie zastosowały do rozpatrzenia niniejszej sprawy art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Z dniem 1 lipca 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu dokonana ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Ustawa ta mocą art. 1 ust. 28 zmieniła dotychczasowy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednocześnie art. 18 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że sprawa była wszczęta przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zastosowanie przy jej rozstrzyganiu ma przepis art. 29 w brzmieniu sprzed nowelizacji. Oba organy także prawidłowo zastosowały powyższy przepis. A. C. nie należy do kręgu osób wyszczególnionych w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W sytuacji skarżącej brak jest cech wyjątkowości, niezbędnych do uruchomienia trybu przewidzianego w przepisie art. 29 ustawy i przyznania jej prawa do zamieszkania w przedmiotowym lokalu. A. C. nie należy do kategorii osób, które są czasowo lub trwale niezdolne do pracy. Państwo C. z tytułu zatrudnienia osiągają stałe dochody. Zainteresowana mieszka w lokalu sama, otrzymuje wynagrodzenie ok. 2.400,00 zł brutto, a jej mąż W. C. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., pracuje w zakładach [...] w W. i zarabia ok. 3.000,00 zł brutto. Taka sytuacja oraz fakt długotrwałego zamieszkiwania przez skarżącą w przedmiotowym lokalu i ponoszenie kosztów jego eksploatacji nie tworzy po jej stronie roszczenia z art. 29 omawianej ustawy. Nadto oba organy wskazały, iż na realizację prawa do mieszkania w garnizonie warszawskim oczekiwało 1496 żołnierzy służby stałej oraz 938 żołnierzy służby terminowej. Przechodząc z kolei do zarzutu skargi, który stanowi powtórzenie zarzutu odwołania, to stwierdzić należy, iż jest on chybiony. Organ prawidłowo i wnikliwie rozpatrzył sprawę i jego decyzja nie jest dowolna. Nadto organ prawidłowo zastosował przepis art. 29 omawianej ustawy również w zakresie proceduralnym. Zatem za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi nieprzekazania wniosku A. C. bezpośrednio do Ministra Obrony Narodowej. Z treści art. 29 wynika, że gdyby dyrektor oddziału regionalnego w prowadzonym postępowaniu ustalił, że wystąpiły przesłanki "sytuacji wyjątkowej" i należy wydać decyzję pozytywną dla strony, to wówczas ma obowiązek wystąpić do Ministra Obrony Narodowej o wydanie stosownej zgody. Takie stanowisko potwierdził w wyroku z dnia 10 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 1519/07). W niniejszej sprawie takiej wyjątkowej sytuacji brak i dlatego stosowne wystąpienie do Ministra Obrony Narodowej byłoby nieprawidłowe. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu decyzji przez oba organy, które mogłoby stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji lub ich uchyleniu i dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.