II SA/Wa 2052/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Andrzej Góraj (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi H. C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych oddala skargę. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W., działając na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. oddalił skargę [...] H. C. – sędziego w stanie spoczynku z b. Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L., polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w K. pełnej realizacji decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. ustalającej wysokość uposażenia należnego mu w stanie spoczynku na rok 2010, poprzez brak wypłaty uposażenia sędziego w stanie spoczynku za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Pismem z dnia 08 maja 2011 r. H. C. złożył do Ministra Obrony Narodowej zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, tj. po stwierdzeniu stanu bezczynności ww. wniósł o zobowiązanie Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w K. pełnej realizacji decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L., ustalającej wysokość uposażenia należnego ww. w stanie spoczynku na rok 2010, tj. spowodowanie wypłaty należnego mu uposażenia sędziego w stanie spoczynku za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2010 r., a nie jak omyłkowo podał w skardze od [...] lipca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu przedmiotowego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sędzia [...] H. C. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. Na mocy rozporządzenia MON z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175) Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. został zniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. W związku z powyższym, uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. sędzia [...] H. C. został przeniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku. Następcą prawnym Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. został Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezes WSG w L. ustalił H. C. uposażenie sędziego w stanie spoczynku na rok 2010. W dniu [...] kwietnia 2011 r. H. C. złożył do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W. skargę na bezczynność Prezesa WSG w L., polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w K. pełnej realizacji przedmiotowej decyzji Prezesa WSG w L. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. – polegającej na niewypłaceniu wynikającego z niej uposażenia sędziego w stanie spoczynku za okres od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. oddalił przedmiotową skargę, wskazując, że w przypadku sędziego w stanie spoczynku H. C. nie zaistniała przyczyna wstrzymania wypłaty uposażenia za okres lipiec-sierpień 2010 r., albowiem otrzymał on za sporny okres uposażenie sędziego w pełnej wysokości. Dodał też, że brak jest podstaw prawnych do wypłaty dwóch uposażeń za ten sam okres, dlatego Prezes WSG w L. nie miał podstaw do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych względem WBE w K. – celem wyegzekwowania realizacji decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Na postanowienie to zainteresowany złożył zażalenie do Ministra Obrony Narodowej. Organ II instancji po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, podniósł, że w odniesieniu do sędziów sądów wojskowych, zarówno czynnych, jaki i w stanie spoczynku, nie można mówić o dwóch uposażeniach przysługujących zarówno z tytułu sprawowania urzędu sędziego (pozostawania w stanie spoczynku) oraz z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), nie wskazuje aby żołnierz zawodowy - sędzia otrzymywał oddzielne uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej i oddzielne z tytułu sprawowania urzędu sędziego sądu wojskowego. Z art. 72 ust. 2 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu z tytułu pełnienia służby wojskowej przysługuje jedno uposażenie, które w myśl ust. 1 ww. art., składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków. Uposażenie żołnierzy zawodowych będących sędziami sądów wojskowych składa się z uposażenia zasadniczego, dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz dodatku wyrównawczego, w wysokości kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym, a wynagrodzeniem sędziego sądu powszechnego zajmującego równorzędne stanowisko. Na podstawie art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.), żołnierz – sędzia sądu wojskowego, przeniesiony w stan spoczynku, w związku ze zmianą ustroju sądów lub zmianą granic okręgów sądowych, otrzymuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie, w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej zwrócił uwagę, że przeniesienie żołnierza - sędziego w stan spoczynku nie powoduje wyodrębnienia ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej funkcji sprawowania urzędu sędziowskiego i stworzenia sytuacji, w której żołnierze ci jednocześnie pełnią służbę wojskową oraz pozostają sędziami w stanie spoczynku, w związku z czym nabywają z tego tytułu uprawnienie do wypłaty równocześnie uposażenia z tytułu pełnienia służby wojskowej i uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Organ odwoławczy zauważył, że Prezes WSG w L. decyzją z dnia [...] września 2010 r. ustalił należne H. C. uposażenie w stanie spoczynku – z dniem przeniesienia go w stan spoczynku, tj. z dniem [...] lipca 2010 r. - w związku z likwidacją sądu garnizonowego w K., jednak ww. od lipca 2010 r. do września 2010 r. otrzymywał uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu - sędziemu w stanie spoczynku wypłacane przez dotychczasowego płatnika, natomiast od października 2010 r. wypłatę tej należności przejęło wojskowe biuro emerytalne. Wymieniony otrzymał zatem uposażenie należne za podnoszony w skardze okres. Minister uznał przy tym, że bez znaczenia pozostaje tu kwestia organu, który dokonał wypłaty uposażenia. W związku z powyższym, w ocenie Ministra Obrony Narodowej, rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. H. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, tj. spowodowanie wypłaty należnego mu uposażenia z tytułu sędziowskiego stanu spoczynku za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2010 r. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 6 § 1a ww. ustawy w zw. z art. 123 § 2 kpa w zw. z art. 18 ww. ustawy, polegające na rozstrzygnięciu postanowieniem istoty sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną; art. 6, 7, 8, 11, 12, 15, 16 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 72 ust. 2, art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 3 i 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich stosowanie do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku, mimo, iż żadem przepis prawa na takie stosowanie nie zezwala; art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez przyjmowanie, że przepis ten dotyczy żołnierzy. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. pozostawał w bezczynności nie podejmując kroków w celu wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w K. realizacji, za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r., decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L., ustalającej dla strony uposażenie sędziego w stanie spoczynku. Należało więc przede wszystkim ustalić, czy Wojskowe Biuro Emerytalne w K. było zobowiązane do wypłacania stronie w powyższym okresie przedmiotowego uposażenia. W pierwszej kolejności podkreślić więc trzeba, że aby Wojskowe Biuro Emerytalne mogło rozpocząć wypłacanie omawianego uposażenia musiało mieć stosowną podstawę formalną dla podjęcia takich działań. Inaczej rzecz ujmując, w obrocie prawnym musiała zacząć funkcjonować decyzja ustalająca dla konkretnej osoby ściśle skonkretyzowane (co do podstawy i co do kwoty) uposażenie. Przechodząc do istoty niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa skarżący został przeniesiony w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Poza sporem pozostaje też okoliczność, iż decyzją z dnia [...] września 2010 r. Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. ustalił stronie uposażenie sędziego w stanie spoczynku. W świetle powyższego uznać należy, że zobowiązanie po stronie Wojskowego Biura Emerytalnego w K. do wypłacania stronie uposażenia sędziego w stanie spoczynku, powstało dopiero po dacie wydania ww. decyzji z [...] września 2010 r. Nie sposób więc kierować do Wojskowego Biura Emerytalnego w K. skutecznego zarzutu zaniechania wypłacania stronie omawianego uposażenia za okres wcześniejszy – sprzed wydania decyzji ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku, skoro dopiero z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji z [...] września 2010 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w K. powzięło wiedzę o tym, komu i w jakiej wysokości winno wypłacać uposażenie. Brak jest również podstaw ku temu, aby uchwałę KRS o przeniesieniu skarżącego w stan spoczynku traktować jako samoistną podstawę dla Wojskowego Biura Emerytalnego w K. do rozpoczęcia wypłacania uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Uchwała ta nie regulowała bowiem materii uposażenia i nie określała go w sposób kwotowy. Uchwała KRS tworzyła jedynie uwarunkowania faktyczne, umożliwiające Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. wydanie decyzji ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku. Badanie jednak tego, czy Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. wydał przedmiotową decyzję we właściwym czasie i formie, nie należy do zakresu objętego niniejszą sprawą, ta problematyka nie należy bowiem do istoty niniejszej sprawy. W świetle powyższego, w sytuacji gdy okres objęty wnioskiem egzekucyjnym poprzedza wydanie decyzji ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku, Wojskowe Biuro Emerytalne w K. nie posiadało w okresie objętym skargą przymiotu dłużnika. Stąd uznać należy, iż organ zasadnie przyjął, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. nie pozostaje w bezczynności nie podejmując działań zmierzających do wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w K. realizacji decyzji z [...] września 2010 r. za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Decyzja z dnia [...] września 2010 r. nie ma bowiem mocy wstecznej, a więc nie obejmuje okresu sprzed jej wydania. Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie ma również wpływ to, że sędzia sądu wojskowego w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu oraz sędziemu w stanie spoczynku. Ta kwestia została przesądzona przez tutejszy Sąd w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 1986/11. Stąd w sytuacji, gdy w spornym okresie objętym niniejszą skargą, strona otrzymała uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu, nie może ona skutecznie wywodzić swojego uprawnienia do jednoczesnego otrzymania uposażenia należnego sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 7