IV SA/Wa 1756/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie orzekło o odmowie jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ponowna analiza zaskarżonej decyzji oraz całości materiału dowodowego sprawy daje podstawę do uznania, że decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2009 r. wydana w wyniku wznowienia postępowania, nie narusza prawa. W sprawie jest bezsporne, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, albowiem A. W. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Niemniej prawidłowo Kolegium uznało, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji z dnia [...] września 2007r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. W takim przypadku zgodnie z art. 151 § 2 kpa organ ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie art. 146 § 2 kpa ma miejsce wtedy, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej treści decyzji dotychczasowej. Do takiego rozstrzygnięcia dochodzi wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. W odniesieniu do zarzutów skarżącego organ stwierdził, że zarzut, iż Kolegium nie dysponuje pełnym i wystarczającym dla potrzeb prowadzonego postępowania materiałem dowodowym nie są zasadne. Akta sprawy zawierają całą dokumentację zgromadzoną w toku postępowania od dnia złożenia wniosku inwestora z dnia [...] kwietnia 2006 r., zatem zarzut o braku dokumentu " wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r, o warunki zabudowy" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadającego w tej sprawie. Odnośnie zarzutów merytorycznych dotyczących "możliwości komunikacyjnych dla planowanej inwestycji" Kolegium stwierdziło, ze kwestia ta nie mogła być brana pod uwagę przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w postępowaniu zwykłym, skoro w jego ocenie Prezydent W. prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ wskazał, iż stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Analiza treści decyzji Prezydenta W. oraz zgromadzonego materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem planowej inwestycji, dokonanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zdaniem organu, nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Warunek dostępu do drogi, wymieniony w art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy spełniony jest zawsze wtedy, gdy na przedmiotową działkę można się dostać - zgodnie z prawem, z drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie warunek ten jest spełniony, gdyż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej - ul. [...]. Ponadto zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie narusza własności i uprawnień osób trzecich. Organ stwierdził, że naruszono art. 10 § 1 kpa, wada ta została naprawiona i nie ma wpływu na merytoryczną treść decyzji z dnia [...] września 2007 r., bowiem wznowienie postępowania wykazało, że decyzja ta w całości pozbawiona była wadliwości materialnej. Prawidłowo zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. uznało, że w sprawie nie zachodzi przesłanka negatywna z art. 146 § 2 kpa i w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2007 r. wydana byłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. W. podnoszą zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. - art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; * art. 14 kpa poprzez niezachowanie zasady pisemności w toku postępowania w relacjach ze skarżącym; * art. 149 § 2 kpa poprzez faktyczne niedopatrzenie sprawy ponownie; * art. 146 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek braku ponownego rozpatrzenia sprawy; * art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu; oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy o planowani i zagospodarowaniu przestrzennym. W obszernym uzasadnieniu skargi m.in. podniesiono, że sprawa została rozpoznana w oparciu o niekompletne akta sprawy. Skarżący podkreślił, że przedstawione mu do wglądu akta nie były ułożone w porządku chronologicznym, karty nie były ponumerowane, nadto nie wydano mu żądanych dokumentów. Z tych też powodów, organ nie mógł rozpoznać ponownie sprawy, tym samym wydać rozstrzygnięcia i sporządzić prawidłowego uzasadnienia decyzji. Zdaniem skarżącego naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy dostępu inwestycji do drogi publicznej, który jego zdaniem, w istniejącym stanie zagospodarowana terenu nie jest możliwe zapewnienie dojazdu do projektowanej inwestycji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 kpa, bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 kpa. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 i art. 145a kpa nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 kpa. A mianowicie, organ wydaje decyzję, w której: po pierwsze - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a (art. 151 § 1 pkt 1 kpa), po drugie - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa), po trzecie - ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 kpa). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym. (J. Borkowski - Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, Warszawa 1967, s. 62 i 63). W niniejszej sprawie A. W. żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 kpa) leży powinność zagwarantowania stronie przez organy administracji publicznej możliwości obrony praw i interesów w toczącym się postępowaniu. Bezspornym jest, że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] września 2007 r, w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych przy ul. [...] w W.. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący jako właściciel działki nr [...], bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, miał postępowaniu zwykłym przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, w każdej sprawie w toku postępowania organy orzekające podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 kpa). Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu i w tym postępowaniu nie były rozważane również jej interesy, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 kpa bez rozważenia słusznego interesu strony nie kolidującego z interesem społecznym (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 1988 r, IV SA 540/88, ONSA 1988/2/90, por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 644). W sytuacji zatem, gdy strona nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu, konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy istnieje dlatego, aby stwierdzić, czy organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo. W niniejszej sprawie, mimo stwierdzenia przez Kolegium, że A. W. - jako strona - nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r., odmówiono uchylenia tejże decyzji uznając, że decyzja ta " w całości pozbawiona była wadliwości materialnej", bez uprzedniego dokładnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przypomnieć należy, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa nakładają na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Oczywistym jest, że obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 kpa dotyczą także postępowania wznowieniowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium skupiło uwagę wyłącznie na zagadnieniu dotyczącym dostępu do drogi publicznej planowanej inwestycji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznając, że warunek ten został spełniony. Odnośnie zaś pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 zawarło jedynie stwierdzenie, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. odpowiada również warunkom z art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 tej ustawy, zaś analiza uzasadnienia ww. decyzji z dnia [...] marca 2007r., zebranego materiału dowodowego sprawy, w tym analiza sposobu zabudowy sąsiadującego terenu z terenem planowanej inwestycji sporządzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588) nie daje podstaw do uznania, że istnieją podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Rację ma skarżący, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa. Wymogów tych nie spełnia również poprzedzająca ją decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydana na podstawie art. 152 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa. Z uzasadnienia tych obu decyzji nie wynika aby organ rozpoznał sprawę na nowo z zachowaniem wspomnianej wyżej zasady z art. 7 i 77 § 1 kpa. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwana dalej ustawą, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie. Szczegółowy sposób określenia cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza się na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Przepis § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi natomiast, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, który podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, że przepis ten powinien być interpretowany w ścisłym w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż jedną z przesłanek ustalenia warunków zabudowy jest to, aby w pobliżu działki objętej wnioskiem istniała co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W art. 61 ust. 1 pkt 1 zawarta jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, z której wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Realizacji tej zasady służą przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Podstawą określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dla nowej zabudowy są ustalenia faktyczne dotyczące zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem. W celu dokonania tych ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, o którym mowa w § 3 ww. rozporządzenia, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określonego sposobu zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega zatem zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora. Z treści § 3 ust.1 rozporządzenia wynika obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego "wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek", co oznacza, że obszar ten powinien być wyznaczony dookoła działki, z każdej strony. W § 3 ust. 2 rozporządzenia wskazano natomiast minimalną odległość, w jakiej powinny być wyznaczone granice tego obszaru. Z obu przepisów wynika, że organ dokonujący analizy powinien wyznaczyć granice obszaru analizowanego dookoła działki inwestora w odległości wynoszącej co najmniej trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem ( nie mniej niż 7 50 m ) liczonej od granic działki ( por. wyrok NSA z dnia 15.01.2010r., II OSK 987/09; wyrok NSA z dnia 28.08.2008r., II OSK 1533/07, lex nr 488467, wyrok NSA 27.10.2009r., II OSK 1636/08). W świetle powyższych rozważań, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że poprzednia wydana decyzja Kolegium z dnia [...] września 2007r. nr [...] "pozbawiona była wadliwości materialnej". W ocenie Sądu, takie stwierdzenie jest przedwczesne, gdyż analiza przedłożonych akt administracyjnych, prowadzi do wniosku, iż Kolegium prowadząc postępowanie nie rozpoznało przedmiotowej sprawy stosownie do dyspozycji art. 77 § 1 kpa. W przeciwnym razie organ by dostrzegł, że znajdująca się w aktach sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nie spełnia warunków określonych ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Otóż, z części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że obszar analizowany wyznaczono niezgodnie z § 3 tego rozporządzenia, gdyż jego granice zaznaczono tylko z trzech stron, a więc nie wokół działek objętych wnioskiem inwestora. W części opisowej analizy nie podano jaką odległość przyjęto do wyznaczania obszaru analizowanego, pomimo że tego rodzaju informacja powinna znaleźć się w części opisowej analizy, lub w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy ( por. wyrok NSA z dnia 8.08.2008, II OSK 919/07, lex 488144, wyrok NSA z dnia 16.10.2009r" II OSK 1632/08). Ponadto dla porządku wymaga podkreślenia, że mapa, na której wyznaczono obszar analizowany, jest w ogóle nieczytelna. Nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego powoduje pominięcie przy analizie zabudowy istniejącej na niektórych działkach sąsiednich, które zgodnie z prawem powinny wchodzić w zakres tej analizy. W ten sposób organ mógł dokonać błędnych ustaleń faktycznych dotyczących funkcji oraz cech zabudowy istniejącej na danym terenie, która ma stanowić podstawę do określenia wskaźników planowanej zabudowy. W oparciu o właściwie sporządzoną analizę określa się bowiem wielkość powierzchni nowej zabudowy (§ 4 rozporządzenia), szerokość elewacji frotowej ( § 5 rozporządzenia), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 3 rozporządzenia), geometrię dachu ( §8 rozporządzenia ). Cytowane przepisy dopuszczają również możliwość ustalenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu odmiennych od istniejących na działkach sąsiednich, gdy wynika to z analizy tych cech w obszarze analizowanym. Zatem w ocenie Sądu analiza stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji z dnia [...] marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu. Skoro rozstrzygnięcia obu instancji ustalające warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora zostały oparte na wadliwie sporządzonej analizie cech funkcji i cech zabudowy to należało przyjąć, że organy - Prezydent W. a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniły w sposób rzetelny istniejącego stanu faktycznego sprawy, czym naruszono przepisy postępowania -art. 7 i 77 § 1 kpa. W tych warunkach nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Wyprowadzenie takiego wniosku jest nieuprawnione w sytuacji gdy analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 i 2 cyt rozporządzenia posiada wady uniemożliwiające prawidłowe określenie wymagań dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Należy również wskazać, iż w postępowaniu wznowieniowym nie brał udziału K. S. na którego decyzją z dnia [...] października 2007r. Prezydent W. przeniósł decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Zatem zgodzić się należy ze skarżącym, iż Kolegium nie dysponowało pełnym materiałem dowodowym, gdyż w aktach sprawy nie było ww. decyzji, jak również co do tego, że akta administracyjne są nieuporządkowane, karty nieponumerowane, np. decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2007r. nie miała dołączonych załączników nr 1 i 2, lecz znajdowały się one oddzielnie i dołączone były do innych dokumentów. Wymaga również podniesienia, że w składzie Kolegium, który wydał zaskarżoną decyzję brała udział M. N., która również była udział w składzie Kolegium wydającym decyzję z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w stosunku do której toczyło się przedmiotowe postępowanie wznowienowe. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie powinna mieć miejsca, gdyż nie zapewnia to stronie prawa do bezstronnego rozpatrzenia sprawy, bowiem członek Kolegium, który już raz brał udział w wydaniu rozstrzygnięcia dotyczącego tego samego przedmiotu sprawy jest niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.