II SA/Wr 901/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na uchwałę Sejmiku Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyjęcia "Naprawczych programów ochrony powietrza dla stref na terenie województwa dolnośląskiego, w których zostały przekroczone poziomy dopuszczalne i docelowe substancji w powietrzu" postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia Sejmik Województwa D. przyjął "Naprawcze programy ochrony powietrza dla stref na terenie województwa dolnośląskiego, w których zostały przekroczone poziomy dopuszczalne i docelowe substancji w powietrzu". Pismem z dnia 21 lipca 2011 r. Gmina Miejska L. (zwana dalej stroną skarżącą) wezwała organ stanowiący samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa. Pismo w tej sprawie doręczono organowi w dniu 25 lipca 2011 r. Pismem z dnia 6 października 2011 r. (doręczonym Gminie w dniu 12 października 2011 r.) przekazano stronie skarżącej stanowisko Sejmiku Województwa D. nieuwzględniające zarzutów Gminy. W dniu 3 listopada 2011 r. strona skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wspomnianą na wstępie uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części objętej załącznikiem do tej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Według art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), skargę na przepis aktu prawa miejscowego przyjęty przez organ województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Oceniając, czy skarga wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), wskazać należy, że kontrola spełnienia tego warunku winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tezą zawartą w omawianej uchwale do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Choć w uchwale mowa jest o ustawie o samorządzie gminnym, to ze względu na tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa, stanowisko zawarte w uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. Zgodnie zatem z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Według § 2 tego artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analiza przedstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09). W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca postanowieniem skargę, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja normatywna obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd nie może postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. Skoro w rozpoznawanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono organowi w dniu 25 lipca 2011 r., to wobec braku odpowiedzi na to wezwanie w terminie, termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 września 2011 r. (piątek), tj. sześćdziesiąt dni od dnia doręczenia wezwania. Strona skarżąca skierowała tymczasem skargę dopiero w dniu 9 listopada 2011 r. Trzeba tu zwrócić uwagę, że bez znaczenia jest tu okoliczność, iż Sejmik Województwa udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 12 października 2011 r., albowiem miało to miejsce już po upływie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił.