IV SA/Wa 217/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], na działce ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w W., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez organizację ekologiczną "Z." z siedzibą w W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko, określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska jest przedsięwzięcie, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska jest przedsięwzięcie, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2 cyt. ustawy. Określenie rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań na środowisko nastąpiło w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada, wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu pierwotnym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. Z przedłożonego w sprawie raportu wynika, iż stacja bazowa będąca przedmiotem inwestycji będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 990 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 23 oraz 38 GHz, a ich moc równoważna będzie wyższa niż 100 W. Powyższe parametry przesądzają, iż w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego inwestycja należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). W dniu 31 sierpnia 2007 r., weszła w życie nowelizacja rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, iż rozporządzenie nowelizujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) nie przewidywało przepisów intertemporalnych, stąd nowelizacja wywołuje skutki prawne również w odniesieniu do postępowań administracyjnych wszczętych przed jej wejściem w życie. Jak wynika z opracowania przedłożonego przez inwestora zawierającego wyniki obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż głównej wiązki promieniowania, w odległości 70 m wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania każdej z anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zdaniem Kolegium oznacza to, że projektowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Odnosząc się do podnoszonego przez organizację ekologiczną zarzutu, iż konieczne jest określenie, o ile przewidywana budowa stacji spowoduje wzrost emisji PEM, w celu ustalenia czy planowane przedsięwzięcie nie podlega ocenie oddziaływania na środowisko na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., Kolegium podniosło, że kwalifikacja określona w tym przepisie dotyczy tylko i wyłącznie przedsięwzięć realizowanych na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1 § 2 rozporządzenia, tj. do grupy przedsięwzięć dla których obligatoryjne jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast planowane przedsięwzięcie nie jest realizowane na terenie żadnego z zakładów lub obiektów wymienionych w tym przepisie. Ponadto organ wskazał, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację projektowanej inwestycji stało się bezprzedmiotowe w następstwie zmiany stanu prawnego, która zaszła w toku tego postępowania. Bezprzedmiotowość obligowała organy do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie "Z." z siedzibą w W., domagając się cyt. "unieważnienia decyzji I i II instancji", oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wydając zaskarżoną decyzję organ winien był wykazać, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, a zatem także w jej sąsiedztwie, pod tą osią i obok tej osi, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Skarżący zawarł w skardze rysunek obrazujący schemat przestrzenny głównej wiązki, z którego wynika, że pole EM emitowane z danej anteny nie rozchodzi się jedynie w linii prostej, na przecięciu której organ rozpatruje położenie miejsc dostępnych dla ludzi, lecz w określonej przestrzeni-kącie bryłowym, którego wierzchołek znajduje się w miejscu środka elektrycznego danej anteny. Nieprawidłowe zatem w ocenie strony skarżącej jest rozpatrywanie miejsc dostępnych dla ludzi jedynie w miejscu przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania anteny. W przedmiotowej sprawie w bliskim sąsiedztwie stacji położone są budynki, w tym budynek wysokościowy ([...]). Dodatkowo zaznaczono, iż organ nie powinien opierać się jedynie na opracowaniu inwestora, tylko sam we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowi ocena czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], na działce ew. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w W., należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację Stosownie do treści art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, oraz planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nastąpiło w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Powyższe zatem oznacza, iż w niniejszej sprawie oceny czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie należy do znacząco oddziałujących na środowisko należy dokonać mając na względzie postanowienia § 2 lub 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Z raportu wynika, że będąca przedmiotem inwestycji stacja bazowa będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 23 oraz 38 GHz, a ich moc będzie wyższa niż 100 W. Powyższe oznacza, iż inwestycja należała zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne. W dniu 31 sierpnia 2007 r., weszła w życie nowelizacja rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu znowelizowanym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, niemniej niż20.000W. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu po nowelizacji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, W świetle przytoczonych uregulowań stwierdzić należy, iż planowana inwestycja nie ma charakteru inwestycji wymagającej obligatoryjnego sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, gdyż nie mieści się w dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 7, również nie ma charakteru inwestycji mogącej oddziaływać na środowisko, tym samym wymagającej fakultatywnego sporządzenia raportu, gdyż nie stanowi przedsięwzięcia określonego w § 3 ust. 1 pkt 8, Podkreślenia wymaga nadto, iż przedłożonego przez inwestora opracowania "[...]" sporządzonego w grudniu 2007 roku przez C. B. - specjalistę ds. ochrony środowiska wynika, że wzdłuż głównych wiązek promieniowania każdej z anten w odległości 70 metrów nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wobec tego należy uznać, iż przedmiotowa inwestycja nie może być pojmowana jako znacząco, czy też mogąca oddziaływać negatywnie na środowisko. W tych okolicznościach organ słusznie uznał, iż postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji stało się bezprzedmiotowe i należało umorzyć postępowanie. Stosownie do treści art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zważyć jednakże trzeba, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powyższego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., I OSK 967/05, LEXnr201507). Konkludując, stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.