I SA/Bd 815/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. F. P. S.A. we W. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Spółka R. S.A. z siedzibą we W. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży wyrobów ciastkarskich. Spółka podała, że jest producentem wyrobów spożywczych a w swojej ofercie produktowej ma towary z pozycji 10.71.12 określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) lub grupowane w ramach kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej. Towary te obejmują: biszkopty, tortille oraz muffinki. Data minimalnej trwałości tych towarów lub ich termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni. Spółka od 01 stycznia 2011 r. opodatkowuje dostawy krajowe tych towarów 23% stawką VAT. Spółka posiada klasyfikację statystyczną potwierdzającą przynależność powyższych towarów do grupowania 10.71.12 PKWiU lub Wiążącą Informację Taryfową potwierdzającą ich klasyfikację do kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej, który odpowiada kodowi 10.71.12 PKWiU. W związku z powyższym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie, czy może stosować obniżoną 8% stawkę VAT do dostawy towarów z grupowania PKWiU 10.71.12 Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże lub 1905 90 60 nomenklatury scalonej wtedy, gdy data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 lub 45 dni? Zdaniem wnioskodawcy, dostawa krajowa wyrobów ciastkarskich i ciastek, świeżych z kodu 10.71.12 PKWiU lub z kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej jest opodatkowana 8% stawką VAT również wtedy, gdy ich data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 lub 45 dni. Interpretacją indywidualną z dnia [...] Minister Finansów stwierdził, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w okresie od dnia 01 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., stawka podatku, o której mowa w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. W załączniku nr 3 do ustawy - w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2011 r. - pod pozycją 32 wymienione zostały towary sklasyfikowane pod symbolem PKWiU ex 10.71.12.0, tj. wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 dni. Organ wskazał, że od dnia 01 kwietnia 2011 r., na mocy ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach, poz. 32 załącznika Nr 3 do ustawy otrzymała brzmienie: "wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni" - PKWiU ex 10.71.12.0. Tym samym obniżoną stawką podatku od towarów i usług ustawodawca objął również wyroby ciastkarskie i ciastka, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami wynosi od 15 dni do 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również wynosi od 15 dni do 45 dni. Zatem, preferencyjnej (8%) stawce podatku od towarów i usług, podlegają od dnia 01 stycznia 2011 r. wyroby ciastkarskie i ciastka sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.71.12.0, ale tylko takie, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, oznaczone zgodnie z właściwymi przepisami, nie przekraczają określonej liczby dni. Odnosząc się do regulacji unijnych, organ wskazał, że powołany przez spółkę art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w powiązaniu z Załącznikiem III pkt 1 odnosi się do możliwości zastosowania przez państwa członkowskie obniżonych stawek do m.in. środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Takie sformułowanie oznacza uprawnienie dla państwa członkowskiego, nie zaś obowiązek. Polska skorzystała z tego uprawnienia w części dotyczącej towarów sklasyfikowanych w PKWiU w grupowaniu 10.71.12.0, wprowadzając warunek, że wyroby ciastkarskie i ciastka korzystające z tej preferencji będą odznaczać się określonym terminem (datą) związanym z ich przydatnością do spożycia, bowiem w odniesieniu do dostawy takich produktów świeżych przewidziano obniżoną stawkę w wysokości 8%. W zakresie art. 98 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE organ wskazał, że w stosowanej dla potrzeb ustawy o podatku od towarów i usług Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zakres rzeczowy większości grupowań obejmujących wyroby został określony zakresem rzeczowym odpowiednich pozycji nomenklatury scalonej. Oznacza to, że każde grupowanie PKWiU odpowiada całej pozycji, części pozycji lub stanowi agregat kilku pozycji CN. Sklasyfikowane pod numerem PKWiU 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże" powiązane są z pozycją CN 1905 "Chleb, bułki, pieczywo cukiernicze, ciasta i ciastka, herbatniki i pozostałe wyroby piekarnicze, nawet zawierające kakao; opłatki sakralne, puste kapsułki stosowane do celów farmaceutycznych, wafle wytłaczane, papier ryżowy i podobne wyroby". Tym samym, z całej gamy wyrobów sklasyfikowanych kodem CN 1905 państwo członkowskie może wybrać te produkty, do dostawy których będzie miała zastosowanie obniżona stawka podatku, co oznacza, że do pozostałych będzie miała zastosowanie stawka podstawowa. Możliwość selektywnego stosowania obniżonej stawki podatku jest uzasadniona tym, że stawka ta stanowi wyjątek, a zatem ograniczenie jej stosowania do określonych tylko wyrobów jest zgodne z zasadą, według której wyjątki i odstępstwa należy interpretować ściśle. W konsekwencji, zdaniem organu, odsyłając w poz. 32 Załącznika nr 3 do ustawy do grupowania PKWiU ex 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 (45) dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 (45) dni", ustawodawca krajowy nie naruszył norm unijnych. Poprzez odesłanie do PKWiU nie nastąpiło zawężenie kategorii produktów wskazanych w pozycji pierwszej Załącznika III Dyrektywy 2006/112/WE, ani też nie doszło do uchybienia kryteriom określonym w Dyrektywie, według których dane towary czy usługi opodatkowane mogą być stawkami obniżonymi. Ponadto, organ podkreślił, że ustawodawca przyjął kryteria określone w poz. 32 zał. nr 3 do ustawy, z uwagi na brak definicji "wyrobów świeżych" w europejskiej klasyfikacji CPA, jak i PKWiU. Umieszczając przy symbolu PKWiU 10.71.12.0 oznaczenie "ex" ustawodawca zdecydował o zawężeniu stosowania stawki preferencyjnej wyłącznie do wyrobów ciastkarskich i ciastek, które spełniają konkretny warunek związany z ich terminowością (oznaczenie zgodnie z odrębnymi przepisami określoną datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia). W ten sposób w odniesieniu do regulacji prawnych sprzed dnia 01 stycznia 2011 r. zostało doprecyzowane pojęcie "świeże". Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że skoro termin przydatności do spożycia oferowanych produktów (biszkopty, tortille, muffinki) jest dłuższy niż 14 (45) dni, to ich dostawa jako niespełniająca ww. kryteriów podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka wniosła o zmianę zaskarżonej interpretacji, zgodnej ze stanowiskiem zawartym we wniosku. Wydanej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa polegające na błędnej wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności art. 41 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz pozycją załącznika nr 32 do ustawy o VAT. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 sierpnia 2011 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzuciła jej naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz pozycją załącznika nr 32 do ustawy o VAT. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż dostawa wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych z grupowania PKWiU 10.71.12 lub z kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej jest opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, nawet gdy ich data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 lub 45 dni. Za takim stanowiskiem, zdaniem spółki, przemawiają następujące względy, tj. : • harmonizacja przepisów unijnych w obszarze VAT, a więc zgodność rozwiązań przyjętych w polskiej ustawie z prawem unijnym; • treść art. 98 ust. 1 i 2 Dyrektywy VAT zgodnie z którą dopuszcza się stosowanie jednej lub dwóch stawek obniżonych przez państwo członkowskie; • oraz możliwości wprowadzania stawek obniżonych przez państwo członkowskie (art. 98 ust. 3 Dyrektywy VAT). Skarżąca zwróciła uwagę na daleko idące sprzeczności w regulacjach polskich i unijnych dotyczących zakresu stosowania stawek obniżonych. W ocenie spółki, Dyrektywa VAT umożliwia państwom członkowskim wyznaczanie granic stawek obniżonych poprzez odwołanie do systemu nomenklatury scalonej. Natomiast polski ustawodawca uzależnia zastosowanie stawek obniżonych od grupowania PKWiU, które oparte jest na wspólnotowym systemie klasyfikacji działalności gospodarczej CPA, a nie na nomenklaturze scalonej. Zdaniem strony, polski ustawodawca przy ustalaniu stawek obniżonych powinien posługiwać się nomenklaturą scaloną, gdyż tylko ten system klasyfikacyjny jest rozstrzygający dla objęcia danego asortymentu towarowego obniżoną stawką podatku. Spółka zaznaczyła, iż obniżona stawka podatku powinna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich towarów objętych danym kodem CN. Skarżąca jednocześnie zarzuciła ustawodawcy krajowemu, iż włączając do systemu stawek obniżonych tylko niektóre produkty z danego grupowania nomenklatury scalonej różnicuje ich pozycję podatkową. Spółka stwierdziła, iż pomimo różnych opisów kodów (10.71.12 PKWiU i CN 1905 90 60), ich zakresy się pokrywają, dlatego dostawa towarów należących do tych kodów, niezależnie od przyjętej klasyfikacji statystycznej powinna być opodatkowaną według tych samych zasad. Tym bardziej, że oba systemy klasyfikacyjne nie różnicują sytuacji towarów przypisanych do tych kodów w zależności od daty ich minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia. Zdaniem skarżącej, organ błędnie utożsamił samą możliwość wprowadzenia stawek obniżonych przez państwo członkowskie z prawem do różnicowania stawek dla tego samego asortymentu towarowego poprzez ustalanie ich daty minimalnej trwałości czy terminu przydatności do spożycia. Podniosła, że państwo członkowskie wprawdzie we własnym zakresie podejmuje decyzje, jakie produkty objąć stawkami obniżonymi, jednak granice stosowania tych stawek wyznacza nomenklatura scalona, a przepisy nie mogą naruszać konkurencji w ramach tego samego rynku towarowego. W ocenie spółki, towary z kodu CN i jego odpowiednika w ramach PKWiU winny korzystać ze stawki obniżonej również po przekroczeniu tych terminów. Jedynym warunkiem zastosowania do ich dostawy stawki obniżonej jest ich przynależność do kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej lub kodu 10.71.12 PKWiU ujętych w poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Zróżnicowanie sytuacji podatkowej towarów z kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej lub kodu 10.71.12 PKWiU z 2008 r. jest naruszeniem zasady neutralności i zaburza konkurencyjność obrotu handlowego. Na poparcie swoich argumentów strona powołała opinię Rzecznika Generalnego wydaną w sprawie C-41/09 dotyczącą celu wprowadzenia stawek obniżonych. Powyższe stanowisku zostało potwierdzone również w wyroku TSUE z dnia 23 października 2004 r. w sprawie C-109/02 oraz w sprawie C-267/99 i C-481/98. Ponadto zarzuciła, że zróżnicowanie stawek VAT dla dostawy tych samych towarów (tego samego kodu) oznacza wprowadzenie ograniczeń ilościowych w dostawach towarów objętych gorszymi warunkami podatkowymi - art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Promowanie spożycia produktów świeżych nie mieści się bowiem w warunkach ochrony zdrowia i życia ludzi. Zatem wprowadzenie kryterium świeżości dla towarów z danego kodu prowadzi do ograniczeń w handlu i jest sprzeczne z art. 34 (TSUE w sprawie C-126/06). W konsekwencji powyższego, w przypadku, gdy zachodzi niezgodność pomiędzy przepisami unijnymi oraz przepisami krajowymi, a w toku wykładni przepisu krajowego nie można wywieść wniosku zgodnego z treścią i celem przepisu unijnego, należy bezpośrednio zastosować przepisy unijne, pomijając przepisy prawa krajowego. Zdaniem spółki powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią unijnych przepisów warunkiem zastosowania stawek obniżonych w odniesieniu do produktów spożywczych jest wyłącznie umiejscowienie ich w kodzie nomenklatury scalonej, bez wprowadzania dodatkowych kryteriów. Zatem ustawodawca polski, określając warunki zastosowania stawki obniżonej dla przedmiotowych towarów był związany treścią art. 98 ust. 1 do 3 i Załącznika III Dyrektywy VAT, niezależnie od ich daty minimalnej trwałości lub przydatności do spożycia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej stosując kryterium legalności. Ustawodawca w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a" zawarł katalog spraw, które należą do kognicji sądów administracyjnych. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a )cyt. ustawy. Interpretacja indywidualna co do zakresu i sposobu stosowania prawa wydawana jest przez Ministra Finansów na wniosek podatnika. Wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych ( art. 14 b § 2 Op) i może obejmować stan faktyczny w sprawie, która nie toczy się jeszcze przed organem podatkowym ani przed Sądem administracyjnym. Wnioskujący jest zobowiązany do przedstawienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, bo organ wiedzę na temat stanu faktycznego czerpie wyłącznie z opisu znajdującego się we wniosku. Wnioskodawca we wniosku musi zawrzeć swoje stanowisko co do oceny prawnej. Należy zaznaczyć, że wydana interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej ale tylko w zakresie stanu faktycznego przedstawionego przez stronę , na tle którego wydano interpretację indywidualną. Interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym a w wypadku negatywnej oceny tego stanowiska organ ma obowiązek wskazać prawidłowe stanowisko wraz z jego prawnym uzasadnieniem ( art. 14 c § 1 i 2 p.p.s.a. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności art. 41 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej uznając iż Ustawodawca polski nie naruszył przepisów unijnych wprowadzając dodatkowy warunek do zastosowania preferencyjnej 8 % stawki opodatkowania - w postaci terminu tj. przydatności do spożycia, daty minimalnej trwałości w stosunku do dostawy towarów z grupowania PKWiU 10.71.12 " Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże lub 1905 90 60 nomenklatury scalonej. Zdaniem strony obniżona stawka podatku winna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich towarów objętych kodem nomenklatury scalonej bez dodatkowych warunków, zważywszy na fakt, że jako producent wyrobów ciastkarskich ma w swojej ofercie towary z pozycji 10.71.12 określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) lub grupowane w ramach kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej. Spółka podała, że posiada klasyfikację statystyczną potwierdzającą przynależność powyższych towarów do grupowania 10.71.12 PKWiU lub Wiążącą Informację Taryfową potwierdzającą ich klasyfikację do kodu 1905 90 60 nomenklatury scalonej, który odpowiada kodowi 10.71.12 PKWiU. W związku z powyższym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie, czy może stosować obniżoną 8% stawkę VAT do dostawy towarów z grupowania PKWiU 10.71.12 Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże lub 1905 90 60 nomenklatury scalonej również wtedy, gdy data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 14 lub 45 dni? Spór dotyczy zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. W tym miejscu należy zaznaczyć, że podstawową cechą podatku od towaru i usług jest jego powszechność, rozumiana jako konieczność i zasadność opodatkowania tym podatkiem wszystkich czynności. Wyjątkiem od tej zasady są zwolnienia podatkowe i jak w niniejszej sprawie obniżone stawki VAT. Wszelkie zwolnienia mają charakter wyjątkowy a zatem podstawy zwolnień też muszą mieć taki sam charakter. Stosowanie jednej lub dwóch obniżonych stawek podatku od wartości dodanej jest opcją przyznaną państwom członkowskim jako wyjątek od zasady, iż zastosowanie ma stawka podstawowa (np. wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2001 r., C – 83/99). Zgodnie zatem z art. 98 cyt. Dyrektywy Rady 2006/112/WE poszczególne państwa członkowskie mogą z tej możliwości skorzystać. Do uznania tych państw pozostaje kwestia stawki, jaka zostanie zastosowana, z jednym tylko zastrzeżeniem, że stawka ta nie może być niższa niż wskazana w Dyrektywach. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawodawstwa unijny nie wymaga pełnej harmonizacji przepisów wewnętrznych państw członkowskich z przepisami wspólnotowymi i dopuszcza sytuację, w której jeden i ten sam towar opodatkowany będzie odmienną stawką w poszczególnych państwach członkowskich. Stwierdzić w konsekwencji należy, że ustawodawca unijny nie traktuje opodatkowanie tych samych produktów różnymi stawkami jako naruszenie tak jak wywodzi strona zasad neutralności podatku jak również zasad konkurencji w ramach tego samego rynku towarowego. W ocenie Sądu państwo członkowskie może nie tylko zdecydować czy i jaką stawkę obniżoną zastosuje ale również, czy wszystkie produkty z danej kategorii zostaną objęte stawką obniżoną. Do ustawodawcy należała również decyzja co do zastosowania dodatkowego kryterium w postaci terminu przydatności do spożycia. A zatem skoro ustawodawca unijny wprowadził jedynie minimalną stawkę obniżoną, pozostawiając państwom członkowskim wybór stawki, jaką zastosują oraz zezwolił na podjęcie decyzji, czy stawka obniżona zostanie zastosowana czy też nie, nie można przyjąć, by ten sam ustawodawca narzucał państwom członkowskim konieczność wprowadzenia stawek obniżonych, tak jak chce tego skarżąca na wszystkie produkty z danej kategorii. Reasumując należy stwierdzić, że Ustawodawca polski nie dokonał wadliwej implementacji Dyrektywy VI a następnie Dyrektywy 112 odwołując się do klasyfikacji statystycznej a nie do nomenklatury scalonej. Na uznanie zasługuje stanowisko organu, że zakresy obu klasyfikacji się pokrywają. A zatem od dnia 01 kwietnia 2011 r., na mocy ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach, poz. 32 załącznika Nr 3 do ustawy otrzymała brzmienie: "wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni" - PKWiU ex 10.71.12.0. To oznacza, że preferencyjną (8% stawką podatku od towarów i usług, podlegają od dnia 01 stycznia 2011 r. wyroby ciastkarskie i ciastka sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.71.12.0, ale tylko takie, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, oznaczone zgodnie z właściwymi przepisami, nie przekraczają określonej liczby dni. W konsekwencji nie może ostać się pogląd strony co do zastosowania zasady bezpośredniego zastosowania przepisów unijnych skoro nie dokonano wadliwej implementacji przepisów Dyrektywy 112. Wobec powyższego, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. E. Kruppik – Świetlicka I. Najda – Ossowska U. Wiśniewska