II SA/Po 1009/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Gminy U. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę; oddala skargę. Starosta Pilski decyzją z dnia 8 lipca 2011 r. na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 3, art. 129 ust. 5 pkt 1, art. 130 ust. 1 i ust. 2, art.. 132 ust. 1a, ust. 2 i ust. 3, art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.) ustalił na rzecz K. i A. S. odszkodowanie w kwocie 55.287 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], położoną w Ł.U. gm. U., wydzieloną pod drogę gminną. Organ zastrzegł, że ustalone odszkodowanie podlega waloryzacji i winno być wypłacone przez Gminę U. w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja określająca odszkodowanie stanie się ostateczna. W podstawach powyższego rozstrzygnięcia Starosta Pilski wyjaśnił, że decyzją ostateczną z dnia 15 maja 2007 r. Burmistrz U., działając na wniosek małż. S. zatwierdził projekt podziału, między innymi działki nr [...] o powierzchni 1 ha, zapisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], stanowiącej własność wnioskodawców. W wyniku podziału wyodrębniono działki o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W decyzji podziałowej podano, że wskazana wyżej nieruchomość położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ł.U., uchwalonym uchwałą Nr III/26/06 Rady Miejskiej w U. z 28 grudnia 2006 r., ogłoszoną w Dz.Urzędowym Woj. Wielkopolskiego nr 34 poz. 850 z 12.III.2007 r. i wg planu przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną i ma dostęp do drogi publicznej. W dalszej kolejności Starosta Pilski podał, że w zaświadczeniu z dnia 26 kwietnia 2010 r. Burmistrz U. stwierdził, że powstała w wyniku podziału działka nr [...] o pow. 1504 m2, zgodnie z planem miejscowym z 28 grudnia 2006 r. stanowi teren drogi publicznej. Małżonkowie K. i A. S. zwrócili się w dniu 26.IV.2010 r. do Burmistrza U. z żądaniem wypłaty odszkodowania za działkę nr [...] a następnie wezwali Burmistrza do podjęcia negocjacji w sprawie ustalenia jego wysokości. Odmawiając wypłaty odszkodowania Burmistrz U. wyjaśnił, że nie jest zainteresowany nabyciem przedmiotowej działki, a działka ta, zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych na status drogi wewnętrznej. W tej sytuacji wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. małż. S. wystąpili do Starosty Pilskiego o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...] podnosząc, że z mocy prawa przeszła ona na własności Gminy U.. Działka ta zapisana jest w Księdze wieczystej jako własność A. i K.S.. W dalszych ustaleniach Starosta Pilski wskazał, że w dacie dokonania podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obowiązywał powołany wyżej plan miejscowy z którego wynika, że powstała w wyniku podziału działka nr [...] leży w granicach jednostki oznaczonej symbolem KD, który wg zapisów planu oznaczał drogę publiczną dojazdową, dwupasmową o szerokości w liniach rozgraniczających - 10 mb i szerokości pasa ruchu - 2,5 mb. Przechodząc do rozważań prawnych Starosta Pilski powołał się na art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Wskazał też na brzmienie art. 98 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, wedle którego za działki gruntu, w których mowa w ust. 1 przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem, a jeśli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie - na wniosek właściciela - ustala się według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższych uregulowań Starosta wyprowadził wniosek, że przesłankami koniecznymi do ustalenia odszkodowania jest istnienie decyzji podziałowej wydanej na wniosek właściciela w trybie art. 93 ust. 1 i art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz wydzielenie na jej podstawie działki pod drogę publiczną - gminną, powiatową, wojewódzką, krajową. Analizując decyzję podziałową z 15 maja 2007 r. Starosta podał, że z jej treści nie wynika jednoznacznie, że nowopowstała działka nr [...] przeszła z mocy prawa na własność Gminy. W decyzji podziałowej powołano się bowiem jedynie na zgodność podziału z planem miejscowym oraz dostęp wydzielonych działek do drogi publicznej. Równocześnie jednak nie wskazano, że dostęp do drogi publicznej nastąpi przez wydzieloną drogę wewnętrzną wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności. W dalszych rozważaniach Starosta Pilski podkreślił, że z wypisu i wyrysu obowiązującego w dacie podziału miejscowego planu zagospodarowania wsi Ł.U. wynika jednoznacznie, że dla terenu objętego podziałem plan przewiduje urządzenie na działce nr [...] drogi publicznej, która stanowi część infrastruktury osiedla domków jednorodzinnych. Takie ustalenia planu są zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz z § 4 pkt 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587 ze zm.). Starosta zauważył, że plan miejscowy dla przedmiotowej działki nie określił kategorii drogi publicznej. Wskazał, że nadanie kategorii drogi publicznej dokonywane jest odrębnym aktem, co oznacza, że nie jest możliwe nadanie kategorii drogi publicznej w samym planie miejscowym. Zaliczenie to może nastąpić dopiero po wybudowaniu drogi i po uzyskaniu przez nią prawnie określonych warunków techniczno-użytkowych. Starosta przytoczył też definicję drogi publicznej zamieszczoną w art. 1 w związku z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) dodając, że wydzielenie działki gruntu pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy odnosić do terenów, na których dopiero planowane jest wybudowanie dróg publicznych. W dalszej kolejności Starosta zacytował stanowisko wyrażone w Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami Wydawnictwo C.H.Beck W-wa 2009 r. str. 546 o brzmieniu "wydzielenie w ramach podziału nieruchomości działek gruntu pod drogi publiczne należy zatem odnieść tylko do przeznaczenia terenu pod drogi publiczne. Skoro jednak ustawodawca posłużył się w treści art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami pojęciem dróg publicznych o określonej kategorii, to kategorię tę należy zidentyfikować nie na podstawie aktu jej nadania, skoro takiego aktu na etapie planowania drogi publicznej jeszcze nie ma, lecz na podstawie ustalonej w planie miejscowym funkcji dla danej drogi, którą to funkcję - w przypadku dróg publicznych - powinno się określać w planie miejscowym na podstawie ustawowo opisanych funkcji w art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Dodatkowo funkcjonalność ta powinna być opisana w powiązaniu z klasyfikacją techniczno-użytkową dróg publicznych określoną w § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz. 430 ze zm.), zwłaszcza, że według § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587), jednym z wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, które powinny zawierać m.in. określenie układu komunikacyjnego wraz z parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych:" Stwierdził, że zaznaczony na mapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ł.U. teren dróg publicznych KD, zgodnie z klasyfikacją dróg publicznych określoną w § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.III.1999 r. stanowi drogę gminną publiczną. Przepis ten wymienia klasy dróg i tylko drogi gminne powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom m.in. klasy "D". Starosta podkreślił, że drogą publiczną nie może być droga wewnętrzna, a skoro plan miejscowy wyraźnie określa, iż działka nr [...] ma być przeznaczona pod drogę publiczną, to nie jest możliwe domniemywanie, że droga ta powinna być sklasyfikowana jako droga wewnętrzna. W konkluzji Starosta uznał, że działka nr [...] przeszła z mocy prawa na własność Gminy U. z dniem 30 maja 2007 r. tj. z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Przechodząc do zagadnień związanych z ustaleniami odszkodowania Starosta Pilski wskazał, że Burmistrz U. nie podjął rokowań z właścicielami gruntu mimo ich wielokrotnych wystąpień. Dlatego zdaniem Starosty istniały podstawy do ustalenia odszkodowania wg zasad określonych w art. 129 i 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze sporządzonego w sprawie operatu z dnia 21 kwietnia 2011 r. wynika, że rzeczoznawca z uwagi na brak cen, o których mowa w art. 36 ust. 2 pkt 1 z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207 poz. 2109 ze zm.), wartość działek gruntów wydzielonych pod nowe drogi publiczne określił jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki i ich powierzchni. W dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego J.T. wycenie nieruchomości, zastosowana została prawidłowo metoda porównywania parami, o której mowa w § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Ponadto stwierdza się, że przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości, stosowanie do art. 134 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami prawidłowo uwzględniono rodzaj nieruchomości jej położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. W ocenie Starosty opracowany przez rzeczoznawcę operat szacunkowy spełnia wymogi ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207 poz. 2109 ze zm.). Starosta dodał, że strony nie wniosły uwag do powołanego wyżej operatu oraz że wydanie decyzji poprzedziła rozprawa administracyjna z udziałem stron oraz rzeczoznawcy majątkowego. Wreszcie Starosta nie podzielił sugestii Burmistrza U. o możliwości uznania działki nr [...] jako drogi publicznej powiatowej wskazując na negatywne stanowisko Powiatowego Zarządu Dróg w Pile. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina U.. Zarzucając tej decyzji naruszenie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wydanie orzeczenia o odmowie ustalenia odszkodowania. W motywach odwołania skarżąca Gmina podniosła, że w decyzji podziałowej "nie ujęto" art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wskazuje, że zamiarem organu nie było przejęcie działki nr [...]. Skoro nadto w decyzji tej nie zawarto jednoznacznego sformułowania, że powołana działka przechodzi na własność gminy z mocy prawa to tym samym taki skutek prawny nie nastąpił. W dalszej kolejności skarżąca Gmina podniosła, że z mapy stanowiącej załącznik decyzji podziałowej wynika, iż działka nr [...] stanowi jedynie drogę dojazdową do osiedla domków jednorodzinnych a tym samym winna zostać uznana za drogę wewnętrzną. Do dnia dzisiejszego Rada Gminy nie wyraziła woli zaliczenia tej drogi do kategorii dróg gminnych. Skarżąca także wskazała, że przedmiotowa działka sąsiaduje bezpośrednio z drogą publiczną powiatową ([...]) w związku z tym mogłaby zostać przejęta przez Skarb Państwa jako droga powiatowa. Wreszcie skarżąca podniosła, że nie przewidziała środków na wypłatę odszkodowania, gdyż jej zamiarem nie jest ustanowienie na omawianym terenie drogi gminnej. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2011 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając ustalenia faktyczne i wnioski prawne zawarte w zaskarżonej decyzji Wojewoda podkreślił, że obowiązujący w dacie wydania decyzji o podziale działki nr [...] plan miejscowy przeznaczył teren wyodrębnionej w wyniku podziału działki nr [...] pod drogę publiczną, oznaczoną symbolem KD. Zgodnie przy tym z § 8 tekstu planu miejscowego przedmiotowa działka miała być drogą publiczną dojazdową, jednojezdniową, dwupasową o szerokości w liniach rozgraniczających - 10,0 m. Takie parametry wskazują, że miała być to droga gminna. Zwrócić należy uwagę, że drogą publiczną o klasie "D" - dojazdową może być wyłącznie droga gminna (§ 4 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.III.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz.U. Nr 43 poz. 430). Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że brak wskazania w podstawie prawnej decyzji podziałowej art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bez znaczenia dla kwestii nabycia przez Gminę U. własności działki nr [...] bowiem nabycie własności następuje z mocy prawa, a decyzja zatwierdzająca podział nie jest decyzją powodującą przewłaszczenie per se. Dalej Wojewoda wywiódł, że Gmina U. stanowiąc prawo miejscowe (plan zagospodarowania przestrzennego) w sposób świadomy i racjonalny posłużyła się określeniami użytymi w treści planu, stąd obecne oświadczenie jej przedstawiciela, iż orzekając o podziale Burmistrz U. nie miał zamiaru wywołać skutku przewidzianego w art. 98 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Wojewoda podzielił również argumenty organu I instancji odnoszące się do oceny sporządzonego na potrzeby ustalenia odszkodowania operatu szacunkowego rzeczoznawcy J.T. Dodał, że wybór metody wyceny został wyczerpująco uzasadniony przez biegłego. liczba oraz charakter transakcji przyjętych do porównania jest wystarczające i należycie uzasadnione w treści operatu. Dlatego przyjęcie przez Starostę omawianego operatu jako podstawy ustalenia odszkodowania należy zdaniem Wojewody uznać za prawidłowe. Wreszcie Wojewoda podniósł, że przejście prawa własności na rzecz Gminy U. działki nr [...] nie rodzi obowiązku budowy drogi i jej utrzymania, ani też podjęcia uchwały o zaliczeniu jej do kategorii dróg gminnych. Gmina U. wniosła na decyzję Wojewody Wielkopolskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca Gmina powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Mianowicie wskazała na naruszenie art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz przytoczyła argumenty zbieżne z powołanymi w odwołaniu. Podkreśliła, że samo oznaczenie w treści planu działki nr [...] symbolem KD jako terenu drogi publicznej nie może przesądzać o uznaniu, że jest to droga gminna. Takie stanowisko pomija też fakt, że wolą organu zatwierdzającego projekt podziału, nie było przejęcie własności działki. Skarżąca dodała, że skoro zdaniem Wojewody przedmiotowa droga może posiadać status drogi wewnętrznej, to nie została spełniona przesłanka z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazała również, że sporna działka sąsiaduje z drogą powiatową, stąd mogłaby być przejęta przez Skarb Państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Również o oddalenie skargi wnieśli uczestnicy postępowania K. i A. małż. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego i decyzji Starosty Pilskiego stanowił między innymi art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. Nr 102 z 2010 r. poz. 651 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne (ust. 1 art. 98). Za opisane wyżej działki przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem. Jeżeli jednak do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (ust. 3 art. 98). Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza cytowanych wyżej uregulowań ustawowych. Z decyzji w sprawie podziału nieruchomości z 15 maja 2007 r. obejmującej miedzy innymi działkę nr [...] wynika, że wydana ona została, na wniosek właścicieli w trybie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w oparciu o obowiązujący, w dacie jej wydania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Ł.U., uchwalony uchwałą nr III/26/2006 Rady Miejskiej w U. z dnia 28 grudnia 2006 r. W wyniku podziału wydzielono działkę o numerze [...], która - jak słusznie ustaliły organy obu instancji - przeznaczona została w planie miejscowym pod drogę publiczną gminną. Takie bowiem stanowisko jasno wynika z postanowień § 4 ust. 1 pkt 2 i § 8 ust. 1 oraz z treści rysunku planu. Należy zauważyć, że przebieg granic działki nr [...] pokrywa się z granicami terenu oznaczonego w planie jako teren drogi publicznej o symbolu KD. Plan określa też parametry owej drogi (szerokość w liniach rozgraniczających - 10 m; szerokość pasa ruchu - 2,5 m) oraz dodatkowo oznacza ją jako drogę publiczną dojazdową o jednej jezdni dwupasowej. Omawiany plan miejscowy zawiera jednoznacznie sformułowane ustalenia. Dlatego określenie w tym planie tak w jego części graficznej jak i opisowej przedmiotowego gruntu jako terenu przeznaczonego pod drogę publiczną oznacza, że taka funkcja, z woli lokalnego normodawcy została mu przypisana (por. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.). Z ustaleniami zamieszczonymi w tekście planu (§ 4 ust. 1 pkt 2 i § 8 ust. 1) korespondują oznaczenia zawarte na rysunku planu. Ponadto, z owego rysunku wynika, że omawiany teren obejmujący działkę nr [...] opatrzony został symbolem KD. Słusznie zatem organy obu instancji powołały się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz. 430 ze zm.), z których wynika, że droga o klasie "D" - dojazdowa może być wyłącznie drogą publiczną gminną (por. § 3 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 7 oraz § 4 ust. 2 pkt 4 cyt. ,rozporządzenia). Tej kategorii drogi odpowiadają również określone w planie miejscowym jej parametry (por. § 7 ust. 1 rozporządzenia). Wreszcie z przedłożonego przez uczestników postępowania małż. S. na rozprawie sądowej załącznika nr 3 do uchwały Rady Miejskiej w U. z dnia 28 grudnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Ł.U. (dokument tej samej treści został upubliczniony w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy U. wraz z powołaną uchwałą) wynika, że Rada Miejska w U. rozstrzygając o sposobie realizacji zadań inwestycyjnych zapisanych w powołanym planie miejscowym przyjęła, że do zadań własnych gminy należy m.innymi realizacja drogi dojazdowej o powierzchni 2140 m2. Rada Miejska uznała zatem wskazaną inwestycję drogową jako zadanie własne, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że wydzielona w wyniku podziału działka nr [...] przeznaczona została w planie miejscowym wsi Ł.U. pod drogę publiczną przewidzianą do zaliczenia w przyszłości do kategorii dróg gminnych. Z ustaleń planu wynika, że będzie ona służyła obsłudze komunikacyjnej wielu odrębnych nieruchomości stanowiąc uzupełnienie istniejących dróg publicznych (rozdział 3 planu miejscowego). W tych warunkach wywody skargi zmierzające do wykazania, że wydzielona w wyniku podziału działka o numerze [...] ma charakter drogi wewnętrznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, względnie że może być uznana za drogę powiatową - z uwagi na sąsiedztwo z działką nr [...] należy uznać za dowolne, a tym samym nieuprawnione. Wbrew przekonaniu skarżącej Gminy na przedstawioną wyżej ocenę nie mają wpływu ewentualne postanowienia decyzji w sprawie podziału nieruchomości, a odnoszące się do przejścia prawa własności działki gruntu wydzielonego pod drogę publiczną. Dlatego podnoszony w skardze brak powołania w podstawach decyzji podziałowej z dnia 15 maja 2007 r. art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy akcentowany przez skarżącą brak woli organu w nabyciu własności działki nie mają żądnego znaczenia dla określenia statusu prawnego działki nr [...]. Nie ulega wątpliwości, że nabycie gruntu w trybie art. 98 ust. 1 powołanej ustawy następuje z mocy prawa, a nie z mocy decyzji w sprawie podziału. Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 435/10, ewentualne rozstrzygnięci8e o przejściu na własność nieruchomości przeznaczonych na drogę nie mieści się w zakreślonych organowi przez prawodawcę granicach władczeg rozstrzygnięcia. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji wykazały, że spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające przyjąć, że działka nr [...] wydzielona w wyniku podziału pod drogę publiczną gminną stała się z mocy prawa własnością Gminy U., to małż. K. i A. S. przysługiwało na tej podstawie odszkodowanie o jakim mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wysokość tego odszkodowania ustalona została zgodnie z art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz z poszanowaniem zasad procesowych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Należy dodać, że skarżąca Gmina zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze nie kwestionowała prawidłowości poczynionych w tym zakresie przez organy orzekające ustaleń. Uznając więc, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako nieuzasadnioną oddalił, orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji. MK