II FZ 749/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I SA/Po 587/11 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 7 września 2011 r., sygn. akt I SA/Po 587/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił C. sp. z o.o. z siedzibą w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 czerwca 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony. Podkreślono, że to na skarżącej spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca Spółka wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu skargi, która zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała jej wadliwość i konieczność jej uchylenia. W sposób wyczerpujący zostały przytoczone naruszone przez decyzję normy prawne oraz wykazano, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że skarżący jest zobligowany do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Mając powyższe na uwadze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku uzasadnienia wniosku strony, należy uznać za zgodne z prawem. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca Spółka nie uzasadnia we wniosku ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Podkreślić należy, że argumenty strony, dotyczące wadliwości decyzji i konieczności jej uchylenia z uwagi na naruszenie wskazanych w skardze norm prawnych nie mogły mieć znaczenia dla rozpatrzenia wniosku, bowiem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 P.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.