I OSK 2532/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz, , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1254/11 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1254/11, oddalił skargę T. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie ewidencji gruntów. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta Wadowicki decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., na podstawie art. 7d pkt 1, art. 20, art. 21, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 104 i 107 k.P.. – działając z wniosku T. S. – orzekł o odmowie wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany polegającej na zmianie konfiguracji: – działki 137/5 w zakresie granicy z działką 137/6, – działki 137/6 w zakresie granicy z działką 136/4, – działki 136/4 w zakresie granicy z działką 136/3 położonych w C., gmina Brzeźnica. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że 27 kwietnia 2009 r. wpłynęło pismo K. K. i T. S., w którym wnioskodawcy zwrócili się "o wyjaśnienie nieścisłości związanych z przebiegiem granicy działek 135/1, 135/2, 136/1, 136/3, 136/4 położonych w C., gmina Brzeźnica". Pismem z dnia 26 maja 2009 r. wyjaśniono szczegółowo wnioskodawcom zmiany, jakie zaszły w części opisowej operatu ewidencji gruntów wsi C. odnośnie przedmiotowych działek. Również Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej udzielił odpowiedzi pismami z dnia 10 lipca 2009 r. i 6 października 2009 r. T. S. w dniu 5 maja 2010 r. złożył wniosek o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i ujawnienie ugody sygn. akt [...] z dnia 11 marca 2010 r. zawartej przed Sądem Rejonowym w Wadowicach, w wyniku której T. S. stał się wyłącznym właścicielem m.in. działek 136/4 i 137/6 w C.. Zmianę w części opisowej operatu ewidencji gruntów wprowadzono pod numerem [...] dnia 6 maja 2010 r. Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. T. S. zwrócił się z wnioskiem o dokonanie zmiany konfiguracji działek 136/3, 136, 137/5 i 137/6 i ujawnienie na mapie ewidencyjnej stanu zgodnego z operatem 192/63 i dokumentami sądowymi Ns [...]. Pismem z dnia 9 lipca 2010 r. zobowiązano wnioskodawcę do skonkretyzowania żądań i sprecyzowania o jaką zmianę i w odniesieniu do jakich konkretnych działek zwraca się do Starosty, oraz o wykazanie interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem w sprawie działek niestanowiących jego własności. W odpowiedzi T. S. wniósł "o sprostowanie niezgodności granic działek 136/3, 137/5, 136/4, 137/6 w C. zgodnie z planem sytuacyjnym sporządzonym do postanowienia sądu Ns [...] z dnia 20 stycznia 1964 r., wyjaśnienie nieprawidłowości i włączenie do akt sprawy całości korespondencji". Organ I instancji ustalił, że: – ewidencja gruntów dla Powiatu Wadowickiego, a więc także dla wsi C. została założona w latach 60-tych i ogłoszona obwieszczeniem Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 26 października 1971 r. i od tego dnia stała się obowiązująca, zaś stan przedmiotowych działek z daty założenia ewidencji gruntów jest taki sam jak obecnie i do dnia dzisiejszego nie wpłynęła żadna dokumentacja, która po roku 1971 zmieniałaby przebieg granic działek 136/3 i 137/5 oraz 136/4 i 137/6; – dnia 27 maja 1975 r. na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych został spisany protokół przesłuchania stron z W. i M. S., w wyniku którego wydano Akt Własności Ziemi Nr [...] z dnia 1 września 1975 r. na rzecz W. i M. S. obejmujący m.in. działki 136/4, 137/6 – Akt ten uprawomocnił się w dniu 2 listopada 1975 r., a następnie w oparciu o protokół ugody sądowej oznaczony sygn. akt [...] z dnia 11 marca 2010 r. T. S. stał się wyłącznym właścicielem między innymi działek 136/4 i 137/6 w C.; – dnia 4 czerwca 1975 r. został spisany protokół przesłuchania stron, w wyniku którego wydano Akt Własności Ziemi Nr 1690/21/75 z dnia 1 września 1975 r. obejmujący m.in. działki 135/1, 136/1, 137/3, 137/7, 135/2, 136/3, 137/5 – Akt ten uprawomocnił się w dniu 29 października 1975 r., zaś obecnie w ewidencji gruntów wsi C. dla działek 136/3, 137/7, 137/3, 136/1, 136/3, 135/1 i 135/2 jako właściciele wpisani są A. M., B. M., B. M. oraz H. M.; – obydwa Akty Własności Ziemi wydane były na działki o konfiguracji istniejącej od założenia ewidencji gruntów. Starosta podkreślił, że działki 136/4 i 137/6 mają ustaloną konfigurację i powierzchnię operatem założenia ewidencji gruntów i do dnia orzekania nie została sporządzona żadna dokumentacja zmieniająca przebieg ich granic. Dlatego w dniu 7 października 2010 r. Starosta Wadowicki wydał decyzję, w której orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku T. S. odnośnie działek 136/3 i 137/5 położonych w C., gmina Brzeźnica, które stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt niewykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego oraz o odmowie wprowadzenia do ewidencji gruntów zmiany polegającej na zmianie konfiguracji działek 136/4 i 137/6 położonych w C., gmina Brzeźnica. T. S. odwołał się od tej decyzji i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 10 grudnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako przyczynę uchylenia podano możliwość błędnej interpretacji wniosku przez Starostę, a w konsekwencji błędne rozstrzygnięcie poprzez nieuznanie H. M., B. M., B. M. i A. M. za strony postępowania i umorzenie postępowania odnośnie działek 137/5 i 136/3. W związku z tym Starosta Wadowicki zwrócił się do wnioskodawcy o wyraźne wskazanie, których granic działek wniosek dotyczy. Zgodnie z protokołem sporządzonym w dniu 25 maja 2011 r., na podstawie oświadczenia T. S., stwierdzono jednoznacznie, że w trakcie postępowania należy rozstrzygnąć kwestię granic: – działki 137/5 z działką 137/6, – działki 137/6 z działką 136/4, – działki 136/4 z działką 136/3. Starosta w oparciu o treść wykazu zmian z operatu założenia ewidencji gruntów obrębu C. nr [...] sporządzonego w 1967 r. stwierdził, że operat l. ks. robót 14/63 wykonany przez inż. J. P. został uwzględniony w trakcie zakładania ewidencji gruntów, a odnośnie działek 136/4, 137/6, 137/5 i 136/4 od złożenia operatu ewidencji gruntów nie została sporządzona żadna dokumentacja zmieniająca przebieg przedmiotowych granic. Ponadto w protokole ustalenia stanu władania pod pozycją 13 znajduje się podpis M. S. oraz data 8 grudnia 1966 r., zaś ww. akty własności ziemi są już prawomocne i zostały wydane zgodnie z ówcześnie obowiązują oznaczeniami oraz z obowiązującą w tej dacie mapą ewidencyjną. Starosta wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów sporządzony został projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczący założenia ewidencji budynków i lokali, modernizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:2880, 1:2000 i 1:1000 z postaci analogowej do postaci cyfrowej oraz aktualizacji powierzchni działek i użytków gruntowych dla jednostki ewidencyjnej Brzeźnica. Został on wyłożony do wglądu zainteresowanych osób w dniach od 26 maja 2008 r. do 13 czerwca 2008 r. i stał się z dniem 14 czerwca 2008 r. operatem ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 137 pod poz. 960 ukazała się informacja Starosty Wadowickiego na ten temat z dnia 24 lutego 2009 r. T. S. nie złożył uwag do projektu operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Starosty istniejąca dokumentacja oraz przeprowadzone postępowanie administracyjne nie dało podstaw do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na ujawnieniu granic zgodnie z dokumentami pochodzącymi sprzed założenia ewidencji gruntów dla działek będących przedmiotem postępowania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania T. S., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.P.. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że Sąd Powiatowy w Wadowicach postanowieniem z 20 stycznia 1964 r. sygn. akt NS [...] w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności nieruchomości między innymi dla nieruchomości objętej LWH 16 gm. kat. C. cd. KW [...] składającej się z parceli gruntowej l.kat. 135/2, 136/2 i 137/2 o łącznej powierzchni 1,1810 ha ustalił na podstawie planu sytuacyjnego biegłego – geodety inż. J. P. z daty 23 sierpnia 1963 r. wpisanego do ewidencyjnej składnicy geodezyjnej pod numerem 192/63, że następujące parcele położone w gm. kat. C. uległy podziałowi: – p. gr. l.kat. 136/2 podzieliła się na 136/3 i 136/4; – p.gr. l.kat. 137/2 podzieliła się na 137/5 i 137/6. W wyniku działu spadku i zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w C. opisanej powyżej, w miejsce dotychczasowych właścicieli, na wyłączną własność otrzymali: W. S. s. F. i żona M. S. z Podgórnych między innymi: parcele gruntowe l.kat. 136/4 i 137/6, natomiast M. S. z P. żona J. parcele gruntowe l.kat. 135/2, 136/3 i 137/5. Następnie operatem pomiarowym włączonym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem 192/63 w dniu 23 sierpnia 1963 r. biegły sądowy inż. J. P. dokonał (m.in.) podziału nieruchomości objętej LWH 16 cd. KW [...], tj. parceli gruntowej l.kat. 136/2 o pow. 0,0825 ha na parcele l.kat. 136/3 o pow. 0,0751 ha i 136/4 o pow. 0,0077 ha oraz parceli l.kat. 137/2 o pow. 1,0736 ha na parcele l.kat. 137/5 o pow. 0,9089 ha i 137/6 o pow. 0,1647 ha. Parcela l.kat. 135/2 o pow. 0,0246 ha nie uległa podziałowi. Biegły sądowy J. P. dane opisowe przedstawił w wykazie tabelarycznym w starym stanie (przed zniesieniem współwłasności) i nowym stanie (po zniesieniu współwłasności). Na skutek podziału uległy zmianie ich oznaczenie i powierzchnia. Biegły wydzielił dla W. S. w 1/2 części i jego żony M. S. w 1/2 części parcele gruntowe l.kat 136/4 o pow. 0,0077 ha i 137/6 o pow. 0,1647 ha., dla M. S. zgodnie z poleceniem Sądu w całości parcele gruntowe l.kat. 135/2 o pow. 0,0246 ha, 136/3 o pow. 0,0751 ha i 137/5 o pow. 0,9089 ha. Ten podział parcel gruntowych biegły sądowy przedstawił w części kartograficznej na mapie w skali 1:2880 z adnotacją następującej treści: "Dozwoloną granicę błędu nie przekroczono. Granice nowo wydzielonych działek zastabilizowano granicznikami kamiennymi". Organ odwoławczy podkreślił, że operat ten, włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawiera: protokół obliczeń parcel katastralnych, sprawozdanie z czynności pomiarowo-technicznych, protokół graniczny spisany w dniu 26 maja 1963 r. oraz jego odpis, plan sytuacyjny z naniesionymi kolorem niebieskim miarami gruntowymi. Natomiast w ramach założenia nowej ewidencji w protokole ustalenia stanu władania w pozycji nr 13 wykazano jako właściciela (na podstawie postanowienia sądowego sygn. akt Ns [...]) W. i M. S. między innymi do działek (parcel) nr 136/4 o pow. 0,0077 ha i 137/6 o pow. 0,1647 ha, w pozycji nr 365 wykazano jako właściciela (na podstawie postanowienia sądowego sygn. akt Ns [...]) M. S. między innymi do działek (parcel) nr 136/3 o pow. 0,0751 ha i 137/5 o pow. 0,9089 ha. Również w protokole obliczenia powierzchni parcel (wykaz zmian przy ustaleniu stanu władania), opierając się na opracowaniu J. P., w starym stanie wykazano między innymi parcele gruntowe l.kat. 135/2 o pow. 0,0246 ha, 136/2 o pow. 0,0825 ha i 137/2 o pow. 1,0736 ha (położone na arkuszu mapy nr 5) w nowym stanie wykazano między innymi parcele gruntowe l.kat. 135/2 o pow. 0,0246 ha, 136/3 o pow. 0,0751 ha, 136/4 o pow. 0,0077 ha 137/5 o pow. 0,9089 ha, 137/6 o pow. 0,1647 ha (położone na arkuszu mapy nr 5). Taki sam stan przedmiotowych działek parcel wykazano w rejestrze gruntów. W obecnie obowiązującym rejestrze gruntów i budynków zmodernizowanego operatu ewidencyjnego dla obr. C. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 17 marca 2009 r. Nr 137, poz. 960, w jednostce rejestrowej G 542 między innymi wykazano działki nr 136/4 o pow. 0,0077 ha, 137/6 o pow. 0,1647 ha stanowiące własność T. S. – na podstawie postanowienia Sądu sygn. akt I NS [...]. W księdze wieczystej Nr [...] 0 ujawniono między innymi działki nr 136/4 i 137/6 na podstawie planu sytuacyjnego Nr L. ks. zam. 14/63 z 23 sierpnia 1963 r. W jednostce rejestrowej G15 między innymi wykazano działki nr 136/3 o pow. 0,0751 ha, 137/5 o pow. 0,9089 ha ujawnione w księdze wieczystej Nr [...] i stanowiące własność A. M. w 1/8 części, B. M. w 1/8 części, B. M. w 1/8 części i H. M. w 5/8 części. Organ stwierdził, że na obowiązującej mapie ewidencyjnej zmodernizowanego operatu ewidencyjnego, sporządzonej w systemie informatycznym, wyplotowanej w skali 1:2000 przedstawiony jest przebieg granic działek nr 137/6 i 136/4 stanowiących własność T. S., który to przebieg jest zgodny z przebiegiem granic parcel gruntowych l.kat. 137/6 i 136/4 przedstawionych na wyrysie z mapy ewidencyjnej w skali 1:2880 sporządzonym przez biegłego sądowego J. P., stanowiącym część operatu pomiarowego Nr 192/63, L. ks. zam. 14/63 z 23 sierpnia 1963 r. wykonanego na zlecenie Sądu Powiatowego w Wadowicach sygn. akt [...]. Niebudzącym wątpliwości o zgodności przebiegu granic działek nr 137/6 i 136/4 dowodem zawartym w aktach sprawy jest fragment obowiązującej mapy ewidencyjnej sporządzonej w systemie informatycznym, wyplotowanej w skali 1:2880, na którą nałożono wykonaną na kalce kopię wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:2880 dla parcel gruntowych l.kat. 137/6 i 136/4 sporządzoną przez biegłego sądowego J. P.. MWINGiK wyjaśnił, że innego porównania być nie może, gdyż operat pomiarowy przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 1963 r. nie został wówczas pomierzony na osnowę geodezyjną i nie zawiera szkicu polowego, a jedynie miary gruntowe – czołówki – wpisano na planie sytuacyjnym, więc nie jest możliwe wyliczenie współrzędnych punktów granicznych i porównanie ich z wykazanymi w obecnie obowiązującym zmodernizowanym operacie ewidencyjnym dla obrębu C.. Biegły sądowy zgodnie z rozprawą i oględzinami sądowymi na gruncie zastabilizował granicę nowo wydzielonych działek granicznikami kamiennymi, nie przekraczając dozwolonej granicy błędu, a następnie opracował sprawozdanie z czynności pomiarowo-technicznych z dnia 23 sierpnia 1963 r., protokół graniczny z dnia 23 maja 1963 r. oraz sporządził plan sytuacyjny. W tych okolicznościach zarzuty o nieuwzględnieniu do opracowania mapy ewidencji gruntów wsi C. operatu biegłego geodety inż. P. oraz niezgodności wyrysu z obecnie obowiązującej mapy ewidencyjnej sporządzonego w skali 1:2000 z planem sytuacyjnym wykonanym przez biegłego geodetę inż. J. P. organ odwoławczy uznał za niezasadne. Ponadto MWINGiK wyjaśnił, że zastrzeżenia co do przebiegu granicy działek 136/3, 136/1, a także dawnej parceli gruntowej l.kat. 135/2 nie mogły być w ogóle rozpatrywane, gdyż sprecyzowany wniosek T. S. dotyczył przebiegu granicy pomiędzy jego działką nr 137/6 a działką 137/5 ujawnioną w księdze wieczystej [...] i jego działką nr 136/4 a działką nr 136/3 ujawnioną w księdze wieczystej [...] i ten przebieg granicy wykazany na obowiązującej mapie ewidencyjnej jest zgodny z przebiegiem parcel gruntowych wykazanym w planie sytuacyjnym sporządzonym przez biegłego sądowego inż. J. P.. Natomiast nieruchomość objęta jednostką rejestrową G15 i ujawniona w księdze wieczystej [...] składająca się między innymi z działek nr 135/1, 135/2, 136/1, 136/3, 137/3, 137/5, 137/7 stanowi własność sąsiada, a więc T. S. nie posiada legitymacji do ich kwestionowania. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zebrał pełny dostępny dla niego materiał dowodowy począwszy od mokrodruku, na którym uwidoczniony jest przebieg granic parcel gruntowych l.kat. 136/2 i 137/2 i map katastralnych w skali 1:2880 z uwidocznionym podziałem tych parcel zgodnie z planem sytuacyjnym sporządzonym przez biegłego sądowego inż. J. P. poprzez mapy z operatu założenia ewidencji gruntów i jej aktualizacji (również w skali 1:2880). Na wszystkich tych mapach wymienionych powyżej stanowiących obecnie materiał archiwalny – źródłowy przebieg granicy dla działek objętych sprecyzowanym wnioskiem T. S. również jest zgodny z przebiegiem tej granicy wykazanej w planie sytuacyjnym sporządzonym przez biegłego sądowego inż. J. P.. Natomiast kwestia uwłaszczenia między innymi działek nr 137/6 i 136/4 nie miała zdaniem organu odwoławczego większego znaczenia, ponieważ dla przedmiotowych działek akt własności ziemi wydano w oparciu o dane określające ich przebieg granic i powierzchnie wykazane w operacie ewidencyjnym. T. S. w skardze na powyższą decyzję zarzucił: – naruszenie art. 20 ust. 1 oraz art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 36 pkt 5 i 6, § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 i w związku z § 44 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków polegające na całkowitym pominięciu wskazanych przepisów przy rozpatrywaniu odwołania, a także poprzez nieoparcie decyzji organu odwoławczego na żadnym merytorycznym przepisie prawa materialnego i poprzestanie na powołaniu się wyłącznie na przepis o nadzorze instancyjnym; – błędną wykładnię tych przepisów ustawy, których organ nawet nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, ale wedle których doszedł do wniosku, że argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie; – błędne przyjęcie, że korekty ewidencji gruntów i budynków dokonuje się wyłącznie na wniosek i wyłącznie w ściśle wnioskowanym zakresie, a co za tym idzie – uchylanie się przez organ odpowiedzialny za prowadzenie prawidłowej ewidencji gruntów i budynków od skorygowania błędów w tej ewidencji spowodowanych przez prowadzących ewidencję; – naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 8, 9, art. 75 § 1 i art. 77 k.P.. poprzez bezzasadne zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego we wskazywanym przez skarżącego zakresie, zignorowanie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych w ramach postępowania odwoławczego przez co nie doszło do należytego i wyczerpującego ustalenia jednoznacznego stanu faktycznego sprawy; – wadliwe odczytanie treści wniosków skarżącego; – zignorowanie przez organy obydwu instancji powinności wynikających z zasady prawdy materialnej, w konsekwencji czego działki nr 136/3 i 136/4 wyprowadzone z działki 136/2 mają inny kształt niż miały pierwotnie. W odpowiedzi na skargę MWINGiK w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków, to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji i o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów – art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 zwanego dalej "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 45 ust. 1 tego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Wydzielenie za pomocą linii granicznych stanowi więc jeden z elementów definicji działki ewidencyjnej. Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach, o których mowa w § 36 rozporządzenia, względnie w razie braku takiej dokumentacji, w sposób określony w § 37 i nast. Zgodnie natomiast z § 60 ust. 1 rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są między innymi numeryczny opis granic działki ewidencyjnej oraz pole powierzchni działki ewidencyjnej (pkt 2 i pkt 3). Treść mapy ewidencyjnej stanowią (m.in.) granice działek ewidencyjnych, oraz oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a spośród nich – punktów trwale stabilizowanych w terenie, co wynika z § 28 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Sąd podał dalej, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek skarżącego oraz K. K., jednak w toku postępowania, na mocy ugody zawartej w postępowaniu o zniesienie współwłasności i dział spadku przed Sądem Rejonowym w Wadowicach Wydział I Cywilny sygn. akt I Ns [...], w dniu 11 marca 2010 r., działki nr 136/4 i 137/6 stały się wyłączną własnością skarżącego, który ostatecznie domagał się sprostowania przez Starostę Wadowickiego, na aktualnie obowiązującej mapie ewidencyjnej, niezgodności granic działek 136/3, 137/5, 136/4 i 137/6. Skarżący powoływał się na Postanowienie Sądu Powiatowego w Wadowicach Ns [...] i plan sytuacyjny sporządzony na zlecenie tego sądu przez biegłego sądowego inż. geodetę J. P., złożony do Składnicy Geodezyjnej PPRN w dniu 22 kwietnia 1963 r. pod nr 192/63. Ponadto skarżący twierdził, że działki nr 136/3 i 136/4 przedstawione są nieprawidłowo i znajdują się na działce nr 136/1, co jest niezgodne z planem zniesienia współwłasności i wnosił o przeniesienie granicy działek 136/3 i 136/4 w działkę (odpowiednio) 137/5 i 137/6, oraz o skorygowanie granic między tymi działkami w celu zachowania właściwej ich powierzchni. Interes w tak sformułowanym wniosku skarżący uzasadniał koniecznością ustalenia prawidłowych i prawnych granic działek, przez co jego nieruchomość ulegnie skróceniu i poszerzeniu, co podniesie jej walory jako działki budowlanej. Sąd stwierdził dalej, że aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Obowiązująca ewidencja gruntów dla obrębu C. zakładana była w latach 60-tych i została ogłoszona obwieszczeniem Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium WRN w Krakowie w Dzienniku Urzędowym WRN Nr 10 pod poz. 119. W aktach administracyjnych znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia protokołu ustalenia stanu władania, w którym pod poz. 13, jako właściciele działek (m.in.) o nr 136/4 i 137/6 wpisani są W. i M. S., na podstawie "Post. sąd. Ns.[...]", zaś jako właścicielka działek 136/3 i 137/5 figuruje M. S. z Podgórnych. W protokole obliczania powierzchni parcel, jako powierzchnię działki 136/4 wpisano 77 m2, działki 137/6–1647 m2 – tak jak w protokole ustalenia stanu władania. Dane te odpowiadają danym z operatu biegłego inż. P.. Operat ten był podstawą wydanego przez Sąd Rejonowy w Wadowicach postanowienia Ns [...]. W postępowaniu tym dokonano m.in. podziału nieruchomości objętej LWH 16 cd. KW [...] parceli gruntowej l.kat. 136/2 opow. 0,0825 ha na parcele l.kat. 136/3 o pow. 0,0751 ha i 136/4 o pow. 0,0077 ha , oraz parceli 137/2 o pow. 1,0736 ha na parcele l.kat. 137/5 o pow. 0,9089 ha i 137/6 o pow. 0,1647 ha. W roku 2009 miała miejsce modernizacja ewidencji i w jej wyniku dane powyższe nie uległy zmianie. Skarżący nie złożył uwag do projektu operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Poza kopiami dokumentów stanowiących część opisową operatu, akta administracyjne zawierają kopie map sporządzonych przy zakładaniu obowiązującej ewidencji, w szczególności mapy z założenia ewidencji 1960 r. mapy katastralnej, oraz oryginał operatu sporządzonego przez inż. P.. Organ dokonał szczegółowej analizy zgromadzonej dokumentacji pod kątem obowiązujących przepisów ustawy i rozporządzenia, a także porównał plan sporządzony przez inż. P. z obowiązującą mapą ewidencyjną, poprzez nałożenie wykonanej na kalce kopii wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:2880 dla parcel gruntowych l.kat. 137/6 i 136/4 sporządzonej przez inż. P. na kopię wyrysuj z obowiązującej mapy ewidencyjnej sporządzonej w systemie informatycznym w skali 1:2880. Zdaniem Sądu analiza powyższa wraz z wynikiem porównania poprzez nałożenie map pozwoliła na ustalenie, że przebieg granic działek nr 136/4 i 137/6 stanowiących własność skarżącego, przedstawiony na obowiązującej mapie ewidencyjnej jest zgodny z przebiegiem granic parcel gruntowych l.kat. 136/4 i 137/6 przedstawionych na wyrysie z mapy ewidencyjnej sporządzonym przez biegłego. Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy jest kompletny, a wnioski organów wynikające z analizy tego materiału są prawidłowe. Nie mogą ich podważyć twierdzenia skarżącego, nie poparte istnieniem opracowania kartograficznego, sporządzonego już po założeniu ewidencji i jej modernizacji, zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami ustawy i rozporządzenia. W szczególności nie znajduje potwierdzenia zarzut dotyczący "przesunięcia" na obowiązującej mapie ewidencyjnej położenia działek, oraz ich granic w stosunku do planu sporządzonego przez biegłego w 1963 r. Organ prowadzący ewidencję nie jest uprawniony – celem dokonania porównania aktualnie obowiązującej mapy z mapą sporządzoną przez biegłego, niejako do uzupełnienia treści operatu inż. P. w taki sposób, jak chciałby tego skarżący, tj. poprzez wyliczenie współrzędnych punktów granicznych i porównanie ich z wykazanymi w obecnie obowiązującym operacie, skoro nie ma takiej technicznej możliwości, co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie i omówienie sposobu sporządzenia operatu z 1963 r. Skoro analiza istniejącej dokumentacji nie dała podstaw do przeprowadzenia czynności, o których mowa w § 37 rozporządzenia, ponieważ nie zachodzi sytuacja, aby dane wynikające z istniejącej dokumentacji były niewiarygodne, lub nie odpowiadały obowiązującym standardom technicznym, to podstawą zmiany przebiegu granic działek ewidencyjnych może być tylko istnienie dokumentacji, o której mowa w § 36 rozporządzenia i to sporządzonej – w stanie faktycznym i prawnym sprawy – po dacie przeprowadzenia modernizacji ewidencji, co do której skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń w sposób prawem przewidziany. W tej sytuacji różnica między stanem władania na gruncie – sposobem faktycznego użytkowania, a przedstawieniem granic działek na mapie ewidencyjnej może być skorygowana tylko w wyniku postępowania rozgraniczeniowego (bądź w drodze postępowań, o których mowa w § 36 pkt 2–4 rozporządzenia). Każda inna zmiana byłaby zmianą kształtującą na nowo stan własności, oraz zasięg tego prawa a zatem byłaby zmianą niedopuszczalną. Sąd podkreślił, że ewidencja jest odzwierciedleniem stanu prawnego, a nie stanu faktycznego. Nie można dokonywać żadnych zmian własnościowych, a należą do nich zmiany granic i powierzchni działek poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej. Zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, umów dzierżawy. Dotyczy to i zmiany przebiegu granicy, co wymaga przedstawienia dokumentacji, sporządzonej w odpowiednich postępowaniach: rozgraniczeniowych, podziałowych, scaleniowych i wymiany oraz sądowych. Konsekwencją rejestrowego charakteru ewidencji gruntów i budynków jest przedmiot i zakres działania organów prowadzących ewidencję. Przedmiotem tym nie jest korygowanie obowiązujących map ewidencyjnych w zakresie przedstawienia granic nieruchomości zgodnie ze stanem istniejącym na gruncie, ale wyłącznie rejestracja danych wynikających z dokumentów kształtujących stan prawny, a więc i przebieg granic działek ewidencyjnych. Rodzaje tych dokumentów określają przepisy obowiązującego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z tych względów Sąd za niezasadny uznał zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organy wniosków skarżącego dotyczących zakresu leżącego poza wynikającym z treści § 46 ust. 1 w zw. z § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisów tych wynika, że legitymowanymi do składania wniosków o aktualizację danych ewidencyjnych są tylko osoby i jednostki wymienione w przepisach § 10 i § 11. Skarżący jest właścicielem działek ew. nr 137/6 i 136/4, a więc mógł żądać aktualizacji danych ewidencyjnych tylko w odniesieniu do tych działek. Nie przysługują skarżącemu żadne prawa do pozostałych działek objętych żądaniem, zatem słusznie organ uznał, że skarżący nie posiada legitymacji do kwestionowania przebiegu granic pozostałych działek, stanowiących własność innych osób fizycznych. W ocenie Sądu nie mają też oparcia w przepisach prawa zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności, ponieważ "rozszerzenie" wniosku w odwołaniu nie dotyczyło działek stanowiących własność skarżącego. Rację ma także organ odwoławczy, że w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, przedmiot żądania określa strona i organ jest związany tym żądaniem. Ogólnie sformułowany zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia postępowania zgodnie z "intencjami" skarżącego nie może odnieść rezultatu. Nie zachodzą bowiem także naruszenia przepisów postępowania, na które skarżący wskazał w skardze. Zdaniem Sądu tak przeprowadzone postępowanie, jak i treść rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisu art. 107 § 1 k.P.. Z wymienionych wyżej względów Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. T. S. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a polegające na nierozpoznaniu wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów skargi, a to zarzutu naruszenia art. 7, 8, 9, art. 75 § 1 i art. 77 k.P.., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pominięcie przez Sąd pierwszej instancji zarzutu naruszenia ww. przepisów wskazuje na brak dokładnego rozpoznania sprawy i jej prawidłowej oceny, czego przejawem jest nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podczas, gdy zaskarżona decyzja wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.P.., powinna zostać uchylona; c) art. 151 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona nią decyzja odpowiada prawu; co w związku ze wskazanymi niżej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego powinna była zostać uwzględniona. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ww. przepisy jedynie uprawniają organ ewidencyjny do działania z urzędu, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż organ ewidencyjny ma bezwzględny obowiązek podejmowania działań z urzędu w sytuacji wystąpienia błędów lub omyłek w ewidencji gruntów; b) art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego w związku z § 37 oraz § 44 pkt 5 i 6 rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, iż w sprawie nie zachodzi sytuacja niewiarygodności danych wynikających z ewidencji, podczas, gdy w zgromadzonej dokumentacji znajdują się dokumenty, które w odmienny sposób określają granice działek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom sformułowanym w ramach obu podstaw kasacyjnych, Sąd Wojewódzki – kierując się właściwym rozumieniem art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wskazanych w zaskarżonym wyroku przepisów rozporządzenia – zasadnie zaakceptował rozstrzygnięcia podjęte przez organy obu instancji. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia. W rozpoznawanej więc sprawie rzeczą Sądu Wojewódzkiego była ocena legalności decyzji w przedmiocie odmowy wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany w zakresie konfiguracji oznaczonych działek, wnioskowanej przez skarżącego, jako ich właściciela. Oznacza to, że kontrola sądowa dotyczyć mogła działań organu podejmowanych w sprawie zainicjowanej wnioskiem uprawnionej strony, a nie wszelkich działań jakie mogą być podejmowane z urzędu przez organ w ramach kompetencji przewidzianych przepisami prawa. Powyższe zastrzeżenie jest istotne mając na uwadze, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty w istocie dotyczą kwestionowania oceny Sądu co do zakresu czynności dowodowych jakie organ miał obowiązek podjąć przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego. Według bowiem stanowiska organów obu instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie stanowił podstawy do zmiany danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granic dotyczących przedmiotowych działek. Tymczasem według skarżącego niezgodność danych ewidencyjnych zaistniała wskutek wadliwych działań organu administracji i powinna być usunięta przy wykorzystaniu środków dostępnych organowi z urzędu. Nie uwzględniając skargi wniesionej przez stronę, Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi i dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 rozporządzenia. Sąd precyzując właściwie przedmiot sprawy i jej istotę dokonał wnikliwej analizy wszystkich przepisów rozporządzenia regulujących prowadzenie ewidencji gruntów oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych, w świetle których ocenił prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organy obu instancji. Uwzględniając zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy zgodzić się należało z wnioskami Sądu Wojewódzkiego, że przeprowadzone przez organy administracji czynności wyjaśniające potwierdziły zgodność aktualnie obowiązującej mapy ewidencyjnej w zakresie badanych działek gruntu z dokumentacją geodezyjną sporządzoną przed założeniem ewidencji gruntów w latach 60-tych, jak też dokumentacją zmodernizowanego operatu ewidencyjnego. Podkreślenia wymaga to, że zarówno organ odwoławczy, jak też Sąd Wojewódzki w uzasadnieniach wydanych orzeczeń zawarły rzetelną analizę stanu faktycznego sprawy, pozwalającą na ocenę prawnych przesłanek warunkujących aktualizację kwestionowanych przez skarżącego danych ewidencyjnych. Skoro dokumenty powoływane przez stronę pochodziły z okresu poprzedzającego założenie ewidencji oraz modernizację operatu ewidencyjnego, to w świetle przepisów § 45–47 rozporządzenia wniosek o dokonanie zmiany przebiegu granic oznaczonych działek gruntu nie mógł być uwzględniony. Jak wskazał Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, konsekwencją rejestrowego charakteru ewidencji jest ograniczony zakres działania organów, których kompetencją nie jest korygowanie obowiązujących map ewidencyjnych w zakresie przedstawienia granic nieruchomości zgodnie ze stanem istniejącym na gruncie. W takiej bowiem sytuacji, rzeczą właściciela jest uzyskanie dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 36, § 45 ust. 1 i 2, § 47 ust. 1 rozporządzenia). Z kolei dostrzeżona przez Sąd Wojewódzki możliwość usuwania błędów lub omyłek w ramach aktualizacji danych ewidencyjnych nie mogła w niniejszej sprawie doprowadzić do wnioskowanej zmiany konfiguracji działek gruntowych, bowiem wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie dały podstaw do stwierdzenia wadliwości operatu ewidencyjnego. W rezultacie prawidłowa była też ocena Sądu Wojewódzkiego, że nie zaistniały okoliczności wskazujące na niewiarygodność danych ewidencyjnych bądź to, że nie odpowiadają one obowiązującym standardom technicznym, co ewentualnie obligowałoby organ do pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37 rozporządzenia). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zachodziły też inne przesłanki do działania organu administracji z urzędu celem sprawdzenia zgodności danych ewidencyjnych z rzeczywistym stanem granic na gruncie, stanowiącym własność skarżącego. W szczególności takiego obowiązku w konkretnej sprawie nie można wyprowadzić z ogólnie sformułowanych zadań organu, o których mowa w § 44 pkt 5 i 6 rozporządzenia. Wobec powyższego zasadnie wskazały organy obu instancji, a następnie Sąd Wojewódzki, że ewentualna różnica między stanem władania na gruncie a przedstawieniem granic działek na obowiązującej aktualnie mapie ewidencyjnej może być skorygowana na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wskutek przeprowadzenia na wniosek właściciela właściwego, odrębnego postępowania (§ 36 rozporządzenia). W takim stanie sprawy uprawniona była ocena Sądu Wojewódzkiego co do zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania administracyjnego oraz podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności Sąd Wojewódzki odniósł się w wystarczającym zakresie do istotnych zarzutów przedstawionych w skardze. Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przez Sąd przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego powołanych w podstawach kasacyjnych, co skutkowało orzeczeniem jak w sentencji, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.