II GSK 911/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Anna Robotowska (spr.) Krystyna Anna Stec Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1707/11 w sprawie ze skargi [...] w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od [...] w K. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 6650 (sześć tysięcy sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2011 r., po rozpatrzeniu sprawy ze skargi [...]. z siedzibą w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nakładającej karę pieniężną za naruszenie obowiązków informacyjnych, 1) uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 8 marca 2011 r. 2) stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3) zasądził od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz [...]z siedzibą w komornikach określoną kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu 6 lipca 2010 r. Zarząd spółki [...] (dalej: spółka skarżąca) podjął uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy oraz w sprawie zmiany statutu ("Uchwała Zarządu"). Niniejsza uchwała dla swojej ważności wymagała zgody Rady Nadzorczej. W tym samym dniu spółka skarżąca przekazała do wiadomości Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF) raport [...], w którym poinformowała, że na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 185, poz. 1439, dalej jako "ustawa o ofercie") opóźniła przekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnej o "czynności prawnej dokonanej przez osoby wchodzące w skład organu zarządzającego spółki skarżącej, która dla swojej ważności wymaga zatwierdzenia przez inny uprawniony organ ". Spółka skarżąca zaznaczyła, że miała ważny interes w opóźnieniu tej informacji poufnej. Spółka skarżąca w dniu [...] września 2010 r. opublikowała raport bieżący nr [...], w którym przekazała propozycję połączenia spółki skarżącej z [...]S.A. oraz poinformowała, iż w dniu [...] lipca 2010 r. zarząd Skarżącej podjął uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy w drodze emisji do [...] akcji zwykłych na okaziciela serii K o wartości nominalnej [...] zł każda. W dniu [...] grudnia 2010 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne wobec spółki skarżącej w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z możliwością naruszenia przez spółkę skarżącą art. 57 ustawy o ofercie. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego – organ I instancji – nałożył na spółkę skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł wobec naruszenia art. 57 ust. 3 ustawy o ofercie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazał, że zarzuty przedstawione przez spółkę skarżącą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu, spółka skarżąca mylnie uznała, iż Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku opóźnieniem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476, z późn. zm. – dalej jako Rozporządzenie) zawiera przykładowy katalog przypadków, w których emitent może skorzystać z prawa do opóźnienia przekazania informacji poufnych do publicznej wiadomości. Podkreślił, że art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie stanowi, iż wykonanie obowiązku publikacji informacji poufnej można opóźnić w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy o ofercie. Natomiast zawarta tam delegacja ustawowa upoważnia ministra właściwego do spraw instytucji finansowych do wydania rozporządzenia określającego rodzaje informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta. Lista informacji, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta jest zawarta w § 2 Rozporządzenia. W związku z powyższym organ wskazał, że instytucja "opóźnienia" ma zastosowanie jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w § 2 ust 1 Rozporządzenia i jednocześnie tylko w tych sytuacjach, gdy słuszny interes emitentów zasługuje na ochronę prawną. Organ wskazał, że słowa "mogą naruszać interes emitenta" zawarte w art. 60 ustawy o ofercie nie wskazują na możliwość samodzielnego decydowania przez emitenta o tym, czy brak opóźnienia przekazania informacji poufnej może naruszyć ich słuszny interes. Organ podkreślił również, że ustawodawca krajowy sprecyzował w Rozporządzeniu pięć kategorii przypadków, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, przy czym dwie kategorie okoliczności zostały zaczerpnięte z treści art. 3 Dyrektywy 2003/124/WE. W związku z powyższym Dyrektywa została prawidłowo implementowana, gwarantując skuteczność przepisów wspólnotowych. Organ zaznaczył, że spółka skarżąca błędnie uznała, że opóźnienie przekazania informacji poufnej mogło nastąpić z uwagi na warunkowy charakter Uchwały Rady Nadzorczej. KNF wskazał na § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, który przewiduje jedynie opóźnienie informacji o umowie zawartej pod warunkiem zawieszającym, nie zaś o warunkowej uchwale organu spółki skarżącej. Organ odnośnie zarzutu błędnej wykładni art. 446 § 2 w zw. z art. 17 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. - dalej jako ksh)., wskazał że spółka skarżąca nie przytoczyła żadnej literatury na jego poparcie, twierdząc jedynie, że pogląd taki jest coraz częściej prezentowany w doktrynie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca spółka. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje oraz stwierdził, że nie podlegają ona wykonaniu. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komisja Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie art. 57 ustawy o ofercie. Sąd pierwszej instancji przytoczył art. 57 ustawy o ofercie zgodnie z którym, w przypadku, gdy wykonanie obowiązku informacyjnego polegającego na publikacji informacji poufnych mogłoby naruszyć słuszny interes emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, może on w zakresie odnoszącym się do tych informacji - na własną odpowiedzialność oraz w sposób zgodny z przepisami Rozporządzenia (wydanego na podstawie art. 60 Ustawy o Ofercie) - opóźnić na czas określony wykonanie tego obowiązku, przekazując KNF informację o opóźnieniu wraz z podaniem przyczyn uzasadniających opóźnienie i wskazaniem terminu, w którym informacja będzie przekazana. Ustawa o Ofercie stanowi, że opóźnienie może nastąpić wyłącznie pod warunkiem, że emitent zapewni zachowanie poufności tych informacji do chwili wykonania obowiązku oraz nie spowoduje to wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w każdej sytuacji, gdy istnieje obawa naruszenia słusznego interesu emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, przysługuje mu prawo podmiotowe do wystąpienia do Komisji z pismem zgłaszającym opóźnienie publikacji danej informacji a prawo to może być ograniczone wyłącznie w przypadku wystąpienia jednej z dwóch przesłanek negatywnych, tj.: (i) niezapewnienia poufności tej informacji lub (ii) możliwości wprowadzenia w błąd opinii publicznej wskutek takiego opóźnienia. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zawarte w art. 57 Ustawy o ofercie odwołanie do art. 60 Ustawy o Ofercie, nie dotyczy samej możliwości skorzystania z prawa do opóźnienia ujawnienia informacji, ale określa jedynie dalsze czynności, z jakimi liczyć się musi emitent, który z tego prawa korzysta. Sąd wskazał również, że ustawodawca w treści Rozporządzenia nie posłużył się terminem "w szczególności", co przesądzałoby ostatecznie o tym, że katalog zawarty w Rozporządzeniu ma charakter otwarty. Liczba stanów faktycznych, wymuszających konieczność ochrony słusznych interesów emitenta, jest niemożliwa do przewidzenia in abstracto i bardzo różnorodna. Z tego też względu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustawodawca nie ma możliwości przewidzenia (wskazania w Rozporządzeniu) wszystkich takich stanów w precyzyjny sposób. W ocenie WSA przepisy Rozporządzenia należy potraktować jako kierunkowe wskazanie obszarów, z którymi może wiązać się opóźnienie informacji poufnych, w tym celu Rozporządzenie precyzuje przykładowe rodzaje informacji, które mogą uzasadniać skorzystanie z tego prawa. W konsekwencji, wyliczenie wskazane w Rozporządzeniu nie pretenduje do wyczerpania wszystkich stanów faktycznych, w których może pojawić się konieczność sięgnięcia po konstrukcję z art. 57 Ustawy o Ofercie w celu ochrony istotnych interesów emitenta. W ocenie Sądu pierwszej instancji ze względu na charakter planowanej transakcji, będącej tzw. "wrogim przejęciem", zasadnym było więc podjęcie przez Spółkę działań zapewniających zachowanie w poufności informacji dotyczących zarówno treści uchwały, jak też samego faktu jej podjęcia a informacja o planowanym przejęciu spółki notowanej na rynku regulowanym (zawarta w przedmiotowej uchwale) powinna zostać przekazana do publicznej wiadomości w momencie, w którym zminimalizowane byłoby ryzyko manipulacji ceną akcji zarówno przejmowanej spółki jak i samej Spółki. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Spółka miała uzasadniony i istotny interes w opóźnianiu przekazania informacji w przedmiocie podjęcia uchwały Zarządu do czasu zatwierdzenia przez KNF prospektu. Przekazanie przedmiotowej informacji uczestnikom rynku, przed zatwierdzeniem przez Komisję prospektu, naruszałoby słuszny interes Spółki, jakim było zapobiegnięcie manipulacji kursem przejmowanej spółki. Interes spółki w opóźnieniu przekazania przedmiotowej informacji poufnej, w ocenie Sądu, istniał zarówno przed, jak i po podjęciu Uchwały Rady Nadzorczej, a w konsekwencji istniały podstawy prawne do opóźniania przez Spółkę publikacji tej informacji poufnej. Sąd pierwszej instancji, obszernie odnosząc się do ogólnych zasad stosowania prawa Unii Europejskiej i relacji tego prawa do prawa krajowego uznał, że zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym sprowadza się do dyrektywy skierowanej do organów wyznaczonych do stosowania prawa nakazującej im w przypadku konfliktu niestosowanie przepisów sprzecznych z bezpośrednio stosowalnymi normami wspólnotowymi, niezależnie od tego jaki jest charakter i status prawny tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, iż treść art. 3 Dyrektywy 2003/124/WE przemawia za uznaniem katalogu zawartego w Rozporządzeniu za wyliczenie przykładowe a przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że ustawodawca dosyć arbitralnie uznał, że mogą wystąpić sytuacje (bliżej nieokreślone), w których ewidentnie słuszny interes emitenta nie zasługuje na ochronę prawną. Taka interpretacja, w ocenie Sądu pierwszej instancji, byłaby trudna do pogodzenia z konstytucyjna zasadą państwa prawa. WSA wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2003/6/WE emitent ma prawo opóźnić publikację informacji poufnej, aby nie naruszyć swych prawnie uzasadnionych interesów, pod warunkiem, że takie zaniechanie prawdopodobnie nie wprowadzi w błąd oraz, że emitent może zapewnić poufność tych informacji a postanowienia Dyrektywy nie zawierają żadnego ograniczenia co do potrzeby czy konieczności bliższego określania rodzajów informacji, które mogą podlegać opóźnionemu ujawnieniu. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał, że nie można podzielić argumentów organu, że przepis Dyrektywy należy rozpatrywać łącznie z pkt. 5 preambuły Dyrektywy, który nakazuje państwom członkowskim dokładne określenie sytuacji uzasadniających opóźnienie informacji poufnych. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż wskazane w art. 3 Dyrektywy 2003/124AVE wyliczenie możliwych okoliczności, które dają podstawę do opóźnienia ujawnienia informacji poufnej ma jedynie, co wynika wprost z samej treści tego artykułu, charakter przykładowy a wskazanie zamkniętego (wyczerpującego) katalogu sytuacji, kiedy zasadnym byłoby opóźnienie publikacji informacji poufnej (w świetle celu Dyrektywy), jest po prostu niemożliwe. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż z konstrukcji i treści art. 60 Ustawy o ofercie, nie sposób wywieść, że celem ustawodawcy było delegowanie do kompetencji ministra ustalenie zamkniętego katalogu przypadków podlegających instytucji opóźnienia publikacji. Zgodnie z art. 92 Konstytucji, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Artykuł 60 Ustawy o Ofercie nie daje podstawy do ograniczania katalogu stanów faktycznych, które pozwalają na wykorzystanie uprawnienia z art. 57 Ustawy o Ofercie. W ocenie Sąd pierwszej instancji, gdyby intencją ustawodawcy było enumeratywne wskazanie wyjątków od wyrażonej w art. 56 Ustawy o Ofercie zasad, posłużyłby się on konstrukcją stosowaną w Ustawie o Ofercie, przykładowo w art. 90 ust. 1, lc czy 91 a ust. 1, gdzie przewidując odstępstwa od generalnie przyjętej w ustawie zasady, jednocześnie wylicza się taksatywnie sytuacje zastosowania danego wyjątku. W ocenie WSA, przepisy Rozporządzenia należy potraktować jako kierunkowe wskazanie obszarów, z którymi może wiązać się opóźnienie informacji poufnych. W tym celu Rozporządzenie precyzuje przykładowe rodzaje informacji, które mogą uzasadniać skorzystanie z tego prawa. W konsekwencji, wyliczenie wskazane w Rozporządzeniu nie pretenduje do wyczerpania wszystkich stanów faktycznych, w których może pojawić się konieczność sięgnięcia po konstrukcję z art. 57 Ustawy o Ofercie w celu ochrony istotnych interesów emitenta. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przekazanie przedmiotowej informacji uczestnikom rynku, przed zatwierdzeniem przez Komisję prospektu, naruszałoby słuszny interes Spółki, jakim było zapobiegnięcie manipulacji kursem przejmowanej spółki. Spółka, która celowo opóźnia przekazanie do publicznej wiadomości informacji, z tego powodu, że ich przekazanie naruszałoby jej słuszny interes, nie powinna mimo wszystko przekazać tej informacji do wiadomości publicznej, pomimo tego, że sytuacja leżąca u podstaw jej decyzji uległa zmianie (upublicznienie informacji nadal narusza słuszny interes spółki). II Komisja Nadzoru Finansowego wnosząc skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżąca wnosząc skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 60 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu (Dz. U. z 2009 r., Nr 185, poz.1439 z późn. zm.)("ustawa o ofercie publicznej") poprzez nieuprawnione przyjęcie, że przepis ten stanowi upoważnienie dla ministra do określenia przykładowych rodzajów informacji poufnych, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, a w konsekwencji na uznaniu, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476) ("Rozporządzenie") wydane na podstawie art. 60 ustawy o ofercie publicznej jest sprzeczne z art. 57 tej ustawy, 2) art. 57 ustawy o ofercie publicznej poprzez przyjęcie, że nie stanowi on podstawy do określenia przez ministra wyczerpującej listy przypadków uprawniających do opóźnienia informacji; 3) art. 3 w zw. z art. 5 Dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej Dyrektywę 2003/6/WE w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (DZ. U. UE. L. 03.339.70, z późn. zm.,), poprzez przyjęcie, że katalog otwarty informacji podlegających opóźnieniu jest katalogiem otwartym a w związku z tym przepisy Rozporządzenia pozostają w sprzeczności z tą Dyrektywą; II. naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a.") polegające na zaniechaniu wyczerpującego wyjaśnienia przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń, że: 1) Dyrektywa 2003/6/WE w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) oraz Dyrektywa Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej Dyrektywę 2003/6/WE w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku stanowią regulacje uprawniające do ustalenia przez prawodawcę zamkniętego katalogu informacji podlegających opóźnieniu, 2) art. 57 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej uchyla prawo do opóźnienia informacji poufnej, jeżeli w związku z takim działaniem dojdzie do wprowadzenia w błąd opinii publicznej. Biorąc pod uwagę, że opóźnienie dotyczyło informacji o podjęciu przez zarząd Spółki uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego z wyłączeniem prawa poboru w celu przejęcia spółki Emperia Holding S.A. zachodziła przesłanka określona w art. 57 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej wyłączająca możliwość dokonania opóźnienia; 3) w postępowaniu przed Komisją Nadzoru Finansowego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; III. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakich uchybień przepisom postępowania dopuścił się organ administracji, oraz jaki był ich wpływ na wynik sprawy, mimo że jak wykazano w uzasadnieniu, zaskarżone decyzje administracyjne zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł szereg argumentów na poparcie zawartych w niej zarzutów. Spółka [...]. z siedzibą w K. skorzystał z prawa odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej, składając odpowiedź na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna organu została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim trafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., który Sąd pierwszej instancji wskazał jako jedyną podstawę uwzględnienia skargi Spółki. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania i jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żaden sposób nie wynika jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organ, których naruszenie mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku można jedynie wyprowadzić wniosek, że zdaniem Sądu pierwszej instancji podstawę uwzględnienia skargi stanowi stwierdzenie, że skoro po 22 lipca 2010 r. istniały podstawy do dalszego opóźnienia przekazania informacji o treści uchwały Zarządu Spółki z dnia 6 lipca 2010 r., przy czym przyczynę opóźnienia przekazania informacji stanowiła konieczność zatwierdzenia przez Komisję prospektu, to Spółka była uprawniona do opóźnienia przekazania informacji także po dniu 22 lipca 2010 r. Stanowisko to Sąd I instancji wiąże z oceną przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszać słuszny interes emitenta oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnieniem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych, przyjmując, że rozporządzenie nie może określać przyczyn opóźnienia (informacji, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszać słuszny interes emitenta) w sposób enumeratywny (wyczerpujący). To stanowisko Sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie wiąże się z kwestią naruszenia przez organ przepisów postępowania a ponadto zostało przedstawione w całkowitym oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy, a także z pominięciem przepisów określających postępowanie emitenta w sytuacji gdy korzysta z uprawnienia do opóźnienia wykonania obowiązku przekazania informacji do wiadomości publicznej. Stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania nie tylko nie wskazano w uzasadnieniu wyroku przepisów postępowanie, które zostały naruszone, ale także nie odniesiono się do tego, jaką przyczynę opóźnienia przekazania informacji Spółka podała w raporcie (zawiadomieniu) z dnia 6 lipca 2010 r., a jaka przyczyna była treścią kolejnego zawiadomienia o opóźnieniu przekazania informacji poufnej do wiadomości publicznej z dnia 31 sierpnia 2010 r. Z przepisu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej (...) jednoznacznie wynika, że emitent może skorzystać z uprawnienia do opóźnienia przekazania informacji poufnej, jeżeli przekaże informację o opóźnieniu, poda przyczynę uzasadniającą opóźnienie i wskaże termin, w którym informacja będzie przekazana podmiotom, o których mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy. W tym kontekście nie jest zrozumiałe stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjmuje, że przyczyna opóźnienia podana w zawiadomieniu z dnia 6 lipca 2010 r. trwała nadal po dniu 22 lipca 2010 r., a jednocześnie wskazuje, że przyczyną dalszego opóźnienia była konieczność zatwierdzenia prospektu i podejmuje rozważania co do tego, czy ta przyczyna opóźnienia może stanowić podstawę opóźnienia przekazania informacji, mimo że nie została wymieniona w § 2 powołanego rozporządzenia, z uwagi na treść dyrektyw 2003/6/WE i 2003/124/WE oraz zakres upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia. Sąd przyjmując że po 22 lipca 2010 r. istnieją przyczyny opóźnienia, nie odniósł się do ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ, w tym do pisma Spółki z dnia 12 sierpnia 2010 r. skierowanego do Komisji, w którym prezentowane jest stanowisko co do zgody Rady Nadzorczej Spółki na emisję akcji serii K w uchwale RN z dnia 22 lipca 2010 r. Uzasadniony jest także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od tego, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano przepisów postępowania, które zostały naruszone, nie zostało przedstawione prawidłowo stanowisko Sądu pierwszej instancji co do rekonstrukcji norm prawnych mających zastosowanie w tej sprawie w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy. Z jednej strony Sąd stwierdza, że przepisy rozporządzenia nie określają w sposób enumeratywny przyczyn uzasadniających opóźnienie przekazania informacji poufnej, które mogą naruszać słuszny interes emitenta, do widomości publicznej, co ma potwierdzać zdaniem Sądu analiza dyrektyw i ustawy o ofercie publicznej, a z drugiej strony stwierdza, że sąd administracyjny jest uprawniony do odmowy zastosowania w sprawie aktu rangi podstawowej, w przypadku gdy w opinii Sądu jest on sprzeczny z przepisami rangi ustawowej. Poza obszernym odniesieniem się do ogólnych zasad stosowania prawa Unii Europejskiej i relacji tego prawa do prawa krajowego, nie przedstawiono w uzasadnieniu wyroku, co trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, przekonywującego stanowiska co do tego, czy dyrektywa Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. (dyrektywa wykonawcza do dyrektywy 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r.) wskazuje na obowiązek dokładnego określenia szczególnych sytuacji umożliwiających emitentowi opóźnienie publicznego ujawnienia informacji wewnętrznych. Sąd pierwszej instancji ograniczył się do stwierdzenia, że nie można podzielić argumentów organu, że przepis art. 3 dyrektywy należy rozpatrywać łącznie z pkt 5 preambuły dyrektywy, który nakazuje umożliwić w dokładnie określonych sytuacjach szczególnych opóźnienie publicznego ujawnienia informacji wewnętrznych. Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny niewątpliwie wymaga odniesienia się przede wszystkim do treści prawa materialnego, w tym prawa Unii Europejskiej, jednakże stosowanie przepisów prawa materialnego wymaga, po pierwsze, uwzględnienia pełnej treści tego prawa, a nie tylko wybranych przepisów, a po drugie, musi mieć za podstawę określony stan faktyczny sprawy obejmujący wszystkie okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Nie jest prawidłowe rozpoznanie sprawy, jeżeli przywiązuje się znaczenie jedynie do niektórych przepisów i pomija okoliczności faktyczne sprawy. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma nie tyle to, czy oczekiwanie na zatwierdzenie prospektu może stanowić przyczynę uzasadniającą opóźnienie przekazania informacji (czy wykonanie obowiązku mogło naruszać słuszny interes emitenta), ale pełna treść przepisów dyrektyw oraz ustawy o ofercie publicznej (...) i rozporządzenia określających warunki, których spełnienie umożliwia emitentowi opóźnienie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej (...). W szczególności istotne znaczenie miało to, kiedy i jakie przyczyny uzasadniające opóźnienie zostały wskazane przez skarżącą Spółkę, a także ocena sytuacji, która powstała po pierwszym zawiadomieniu z dnia 6 lipca 2010 r. i podjęciu uchwały przez Radę Nadzorczą Spółki z dnia 22 lipca 2010 r. w kontekście obowiązków emitenta. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedmiotem sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej (...), który stanowi, że kara pieniężna może być nałożona na emitenta, gdy emitent nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w art. 57 tej ustawy. Oznacza to, że rozpoznanie tej sprawy wymagało przede wszystkim dokonania oceny, czy były podstawy do przyjęcia w okolicznościach tej sprawy, czy skarżąca Spółka wykonała należycie obowiązki, o których mowa w art. 57 ustawy. Obowiązki te nie sprowadzają się tylko do tego, czy określona sytuacja może uzasadniać opóźnienie przekazania informacji do wiadomości publicznej. Konieczność rozpoznania sprawy z uwzględnieniem przedstawionych wyżej wskazań wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, o kosztach orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.