IV SA/Wa 1384/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. P. na uchwałę Rady m. W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Pismem z dnia 28 lipca 2011 roku R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 roku, Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 527/08 orzekł, że uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku, Nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w części dotyczącej przeznaczenia działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] została wydana z naruszeniem prawa. Tym samym zgodnie z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym uchwała ta w części dotyczącej wymienionych wyżej działek utraciła moc obowiązującą z chwilą, gdy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się prawomocny. Z art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że miejscowy plan może być uchwalony wyłącznie wobec takich obszarów, które są objęte studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan musi być zgodny ze studium. Brak studium w odniesieniu do tych działek uniemożliwia zatem objęcie tych działek ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 527/08 zaskarżona uchwała stała się niezgodna z wymienionymi wyżej przepisami, gdyż działki o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] nie są objęte ustaleniami studium. W konsekwencji powoduje to nieważność miejscowego planu w odniesieniu do tych działek. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta W. wniosła o jej oddalenie wskazując argumenty mające przemawiać za tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej należących do skarżącego działek o nr ew. [...] i [...]. Na wstępie stwierdzić należy, iż z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 527/08 wynika, że Sąd ten stwierdził, iż uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku, Nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wydana została z naruszeniem prawa, m.in. w odniesieniu do działek skarżącego o nr ew. [...] i [...]. Użycie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sformułowania "wydana z naruszeniem prawa" świadczy o tym, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisem szczególnym, który wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności uchwały jest art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 - tekst jednolity ze zm.). Z przepisu tego wynika, że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Mając na uwadze treść wymienionych przepisów stwierdzić należy, iż sąd administracyjny kontrolując uchwałę organu samorządu terytorialnego może wydać trojakiego rodzaju rozstrzygnięcia. Pierwszy rodzaj rozstrzygnięcia, to stwierdzenie nieważności uchwały. Ma to miejsce wówczas, gdy uchwała narusza przepisy prawa w sposób istotny. Efektem stwierdzenia nieważności uchwały jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem wstecz. Przyjmuje się w tej sytuacji fikcję prawną, że uchwały nigdy nie było. Drugi rodzaj rozstrzygnięcia dotyczy sytuacji, gdy uchwała narusza przepisy prawa w sposób istotny, ale przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. W takim przypadku sąd administracyjny wydaje wyrok stwierdzający niezgodność uchwały z prawem. Skutki wydania takiego wyroku określone zostały w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Uchwała, co do której sąd administracyjny orzekł, że jest niezgodna z prawem traci moc z dniem przez sąd administracyjny orzeczenia stwierdzającego taką niezgodność. Trzeci rodzaj rozstrzygnięcia dotyczy sytuacji, gdy uchwała narusza przepisy prawa w sposób nieistotny. Wówczas sąd administracyjny na art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeka, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa. Tego rodzaju orzeczenie nie powoduje eliminacji uchwały z obrotu prawnego, a jedynie stwarza możliwość dochodzenia odszkodowania przez osobę, która poniosła szkodę na skutek wydania takiej uchwały. O tym, że należy odróżniać uchwały wydane z istotnym naruszeniem prawa i uchwały wydane z nieistotnym naruszeniem prawa świadczy treść art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Z przepisu tego wynika, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Analogiczne rozstrzygnięcie może wydać również sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexsis. Warszawa 2008, str. 533). Wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 5 maja 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 527/08 stwierdzającego, że będąca przedmiotem kontroli uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wydana została z naruszeniem prawa nie skutkowało więc utratą przez tę uchwałę mocy z dniem wydania orzeczenia przez sąd. To z kolei oznacza, że uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku, Nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w całości funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest przedmiotem oceny sądu w niniejszym postępowaniu. Nie ma więc podstaw do stawiania Radzie Miasta zarzutu, że uchwaliła miejscowy plan w części dotyczącej działek skarżącego, w sytuacji, gdy dla tych działek nie istniało studium. Nadto wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 527/08 kontrolował uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W., jednakże kontrola ta została dokonana w stosunku do studium zmienionego uchwałą z dnia [...] lutego 2009 roku, Nr [...]. W pierwotnym brzemieniu studium teren, na którym znajdują się działki skarżącego oznaczony był kolorem brązowym oraz symbolem M1.20 i był to teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Dopiero po zmianie studium w 2009 roku teren, na którym znajdują się działki skarżącego oznaczony został symbolem ZP2, który to symbol oznacza tereny zieleni urządzonej z udziałem terenu sportu i rekreacji. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika zaś, że sąd ten stwierdził, iż nastąpiło naruszenie interesu prawnego R. P. odnośnie przeznaczenia w studium działek nr [...] i [...] pod funkcję "ZP2" Kontrolowany w niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został 10 lipca 2008 roku. Ocena zgodności tego planu ze studium może być więc dokonywana tylko w odniesieniu do studium, które uchwalone zostało przed uchwaleniem miejscowego planu, nie zaś do tych zamian w studium, które nastąpiły po uchwaleniu planu. W dacie uchwalania wymienionego wyżej planu miejscowego niewątpliwie istniało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W., w jego pierwotnym brzmieniu. Jedynie informacyjnie wskazać należy, iż w uchwale z dnia 14 września 1994 roku, W 5/94 (OTK 1994, nr 2, poz. 44) Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że dopuszczalna jest skarga na uchwałę rady gminy również wtedy, gdy uchwała ta została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę, a zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy uchwały dokonana po jej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, gdyż uchwała może być stosowana do okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Powyższy pogląd, zdaniem Sądu, należy w pełni podzielić. W ocenie Sądu ma on również zastosowanie do sytuacji, gdy uchwała została uchylona lub zmieniona przed jej zaskarżeniem do sądu administracyjnego jednakże uchwała ta może być stosowana do okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. W sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 527/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2009 roku dokonał kontroli uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku, Nr [...] w wersji zmienionej uchwałą z dnia [...] lutego 2009 roku, Nr [...]. Zdaniem Sądu, stwierdzić również należy, że wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części na skutek uznania przez sąd administracyjny, że narusza ono prawo ma znaczenie dla oceny zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tylko wówczas, gdy eliminacja ta nastąpiła przed uchwaleniem miejscowego planu. Tylko wówczas bowiem mogłaby zaistnieć sytuacja, że nastąpiłoby uchwalenie miejscowego planu przy wyeliminowanym z obrotu prawnego studium. Jeśli zaś studium zostało wyeliminowane z obrotu prawnego po uchwaleniu miejscowego planu, to można uznać, że uchwalenie miejscowego planu nie zostało poprzedzone uchwaleniem studium, tylko wówczas, gdy została stwierdzona nieważność studium. Tylko wówczas przyjmuje się bowiem fikcję prawną, że uchwała taka nigdy nie istniała. Podkreślić także należy, że stwierdzenie zgodności rozwiązań zawartych w miejscowym planie z rozwiązaniami zawartymi w studium nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez sąd administracyjny oceny miejscowego planu pod kątem tego, czy gmina uchwalając plan określonej treści nie przekroczyła tzw. władztwa planistycznego. Zgodność miejscowego planu ze studium jest tylko jednym warunków uchwalenia planu zgodnie z prawem. Stwierdzenie istnienia takiej zgodności nie przesądza jednak automatycznie o tym, że nie zostało przez gminę przekroczone tzw. władztwo planistyczne. Ocena, czy przy uchwaleniu miejscowego planu nie doszło do przekroczenia tzw. władztwa planistycznego dokonywana jest niezależnie od oceny zgodności planu ze studium. Ocena zgodności planu ze studium powinna być jednak dokonana w pierwszej kolejności. Jeśli bowiem takiej zgodności nie ma, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalony niezgodnie z prawem. Brak zgodności jest tak poważnym uchybieniem, że skutkuje koniecznością eliminacji miejscowego planu lub jego części z obrotu prawnego. W takiej sytuacji dokonywanie oceny miejscowego planu pod kątem istnienia jeszcze innych naruszeń prawa staje się zbędne. Stwierdzenie zgodności miejscowego planu ze studium jest przesłanką dalej idącą niż stwierdzenie, czy przy uchwaleniu miejscowego planu nie doszło do przekroczenia tzw. władztwa planistycznego. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego, jaki zaistniał w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż w dacie uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. uchwalone uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 roku. Studium to obowiązywało w pierwotnym brzmieniu sprzed jego zmiany dokonanej uchwałą z dnia [...] lutego 2009 roku, Nr [...]. W studium z dnia [...] października 2006 roku, w brzmieniu obowiązującym na datę uchwalenia kontrolowanego w niniejszej sprawie miejscowego planu, działki skarżącego znajdowały się na terenie M1.20, to jest na terenie o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W miejscowym planie działki skarżącego znajdują się na terenie oznaczonym ZP2, to jest na terenie przeznaczonym na ogrody zabaw dla dzieci oraz zieleń (działka o nr ew. [...]) oraz na terenie 40.19 KDD, który to teren jest przeznaczony pod publiczne drogi dojazdowe (działka o nr ew. [...]). Zdaniem Sądu, nie można uznać, iż zapisy planu nie są zgodne z zapisami studium w jego pierwotnym brzmieniu. Studium jest bowiem dokumentem o charakterze ogólnym, wyznaczającym podstawowe parametry zagospodarowania terenu. Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Teren M1.20 obejmuje nie tylko działki skarżącego, ale znacznie większy obszar. W studium tylko ogólnie wskazano, że teren, na którym m.in. znajdują się działki skarżącego, jest terenem "o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej". Już samo to sformułowanie pozwala stwierdzić, że wskazano jedynie podstawowe przeznaczenie tego terenu. W tej sytuacji możliwe było więc uszczegółowienie tego zapisu studium w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej to nie tylko tereny przeznaczone pod budowę mieszkań ale również związane z nimi tereny zielone oraz drogi dojazdowe. W ocenie Sądu takie uszczegółowienie zapisu studium uznać należy za dopuszczalne i nie skutkuje ono powstaniem niezgodności między studium a planem miejscowym. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia przez gminę tzw. władztwa planistycznego, który to zarzut został sformułowany (aczkolwiek nie wprost) w skardze, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Powtórzyć należy za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyrokach z dnia 22 lutego 2008 roku, sygn. akt II OSK 1498/07 (LEX nr 464179) i z dnia 9 września 2008 roku, sygn. akt II OSK 135/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Wskazać również należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - upzp - kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Powołany przepis stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować, jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze, będącego aktem prawa miejscowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Władztwo planistyczne jest pojęciem doktrynalnym, które wywodzi się z powołanego art. 3 ust. 1 upzp oraz z kolejnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 upzp ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przywołane regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1670/97. LEX nr 48758, odnoszący się do art. art. 33 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, o treści tożsamej z art. 6 ust. 1 upzp). Prawo własności doznaje zatem ograniczeń między innymi na podstawie ustawy upzp. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 upzp, w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Mając na względzie przytoczone wyżej argumenty, zdaniem Sądu, Radzie Miasta nie można skutecznie zarzucić przekroczenia tzw. władztwa planistycznego w związku z określeniem przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 roku, Nr [...] dla obszaru [...] należących do skarżącego działek o nr ew. [...] i [...]. Analiza treści miejscowego planu oraz załączonej do niego mapy pozwala stwierdzić, że (patrząc od strony ul. [...] w stronę ul. [...]) widoczny jest zamysł takiego zagospodarowania terenu, by po terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe (MW) następowały tereny ZPj, to jest tereny, na których zlokalizowane będą ogrody zabaw dla dzieci oraz zieleń a następnie tereny UO/U -KS, to jest tereny usług oświaty - szkolnictwo niepubliczne, tereny obiektów sakralnych i kościelnych. Przeznaczone zostały też określone tereny pod drogi publiczne (KDD). W ocenie Sądu przyjęty w miejscowym planie sposób zagospodarowania terenu uznać należy za racjonalny. Tereny znajdujące się mieście nie mogą być przeznaczane wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową. Mieszkańcy miasta potrzebują też trenów, na których zlokalizowane zostaną różnego rodzaju usługi oraz tereny zielone. Mieszkańcy miasta potrzebują też dróg, po których mogliby się poruszać. Nieruchomości, które przeznaczane są w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie są "ziemią niczyją" i oczywistym jest, że w pewnych przypadkach istnienie konieczność przeznaczenia pod określone funkcje służące ogółowi społeczeństwa nieruchomości, które są przedmiotem własności prywatnej. Właściciel nieruchomości położonej w mieście jest oczywiście zainteresowany tym, by jego nieruchomość mogła być zabudowana, gdyż tego rodzaju nieruchomości osiągają zazwyczaj najwyższą cenę. Nie jest jednak możliwe, by każda nieruchomość mogła zostać przeznaczona pod zabudowę. Nie ma bowiem wystarczającej ilości nieruchomości należących do gminy lub Skarbu Państwa, które mogłyby być przeznaczone pod realizację potrzeb wynikających z interesu społecznego. Podsumowując, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności, w części dotyczącej nieruchomości należących do skarżącego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.