II OZ 175/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 803/11 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 803/11 odmówił J. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd podał, że w dniu 9.11.2011r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, doręczoną w dniu 2.09.2011r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku J. K. podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu był szok i rozstrój nerwowy wywołany otrzymaną decyzją. Nie podał jednak, w jakim konkretnie okresie czasu trwał u niego stan szoku i rozstroju nerwowego. Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby związane z szokiem i rozstrojem nerwowym kłopoty z koncentracją miały charakter nieustający, uniemożliwiający złożenie skargi. Od daty otrzymania decyzji skarżący miał bowiem 30 dni na jej wniesienie. Skarżący nie wskazał także w jaki sposób przejawiała się u niego utrata umiejętności racjonalnego myślenia i działania. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że J. K. nie uprawdopodobnił, iż w rozumieniu art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do jego przywrócenia. Na powyższe postanowienie J. K. złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby związane z szokiem i rozstrojem nerwowym kłopoty z koncentracją miały charakter nieustający, uniemożliwiający złożenie skargi. Skarżący nie podał też, w jakim konkretnie okresie trwał u niego stan szoku i rozstroju nerwowego. Od daty otrzymania decyzji skarżący miał bowiem 30 dni na wniesienie skargi. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) postanowił zażalenie oddalić.