III SA/Łd 1111/11

Dnia 3 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego – M. W. kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 1111/11 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] (Nr [...]) utrzymano w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] odmawiającą M.W. przyjęcia na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich stacjonarnych w roku akademickim 2011/2012. W stanie faktycznym sprawy M.W. ubiegał się o przyjęcie na pierwszy rok studiów na kierunku "Prawo" w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2011/2012. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...], powołując się na art. 169 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym] oraz na uchwałę Senatu Uniwersytetu [...] Nr 214 z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie zasad przyjęć na I rok studiów w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2011/2012 [dalej: uchwała Nr 214] odmówiła M.W. przyjęcia na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich stacjonarnych na kierunku "Prawo", jak wynika z treści sentencji decyzji, "z powodu braku miejsc". W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że liczba uzyskanych przez skarżącego punktów jest mniejsza od liczby punktów kwalifikujących do przyjęcia (obliczonych na podstawie wskazanej powyżej uchwały Senatu [...]). Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. M.W. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. W jego treści wskazał, iż w jego ocenie zastosowane kryteria punktowe dla ustalenia listy przyjętych kandydatów na studia są dyskryminujące dla osób z tzw. starą maturą, w stosunku do osób, które zdawały egzamin dojrzałości na nowych zasadach. Wskazał w związku z tym, że w przeciwieństwie do nowej matury, nie miał możliwości zdawania dodatkowo jeszcze jednego przedmiotu w ramach starego egzaminu dojrzałości, stąd niemożliwe było uzyskanie prze niego punktów za dodatkowy, czwarty przedmiot. Gdyby taka możliwość istniała, ocena dobra z czwartego przedmiotu byłaby wystarczająca do zakwalifikowania się na studia dzienne. Podkreślił także, że sposób przeliczania punktów również faworyzuje osoby z nową maturą. Stosowanie przeliczników z ocen z nowej matury, gdzie kryteria punktowe dla uzyskania poszczególnych ocen są znacznie niższe niż dla starej matury, powoduje, że osoby, które na starej maturze uzyskały dużo lepszy wynik, mają mało punktów przeliczeniowych. Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] (Nr [...]), powołując się na art. 169 ust. 7 i ust. 8 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz uchwałę Senatu Uniwersytetu [...] Nr 214 z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie zasad przyjęć na pierwszy rok studiów w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2011/2012 utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia 21 lipca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji ograniczył się do wskazania, iż Senat Uczelni określił limit na każdy kierunek/specjalność. Kandydaci przyjmowani byli w oparciu o sporządzoną dla kierunku/specjalności listę rankingową, biorąc pod uwagę punkty, które uzyskali w procesie postępowania kwalifikacyjnego. Liczba punktów kwalifikujących do przyjęcia wynosiła 542.000, natomiast skarżący uzyskał 489.000 punktów. W związku z tym, wobec nie uzyskania wymaganego limitu punktów do przyjęcia na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2011/2012 brak było podstaw do przyjęcia skarżącego na pierwszy rok studiów. Na powyższą decyzję M.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzji zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 70 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 169 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez ustalenie przy przyjmowaniu na studia kryteriów dyskryminujących osoby legitymujące się tzw. starą maturą, w sytuacji kiedy osoby te nie mogą poprawić wyników maturalnych i nie mają możliwości zdania dodatkowego egzaminu, zdawały egzamin z trzech przedmiotów, a przy obliczaniu punktów zalicza się oceny z czterech przedmiotów, co automatycznie stawia osoby ze starą maturą w gorszej sytuacji niż osoby z nową maturą, gdyż mają jeden przedmiot mniej do uwzględnienia przy wyliczaniu zdobytych punktów; - przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez iluzoryczne zapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu i możliwości odwołania, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu podnoszonych w odwołaniu argumentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nierozważenie argumentów doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu stwierdzającą, iż zastosowane kryteria punktowe dla ustalenia listy przyjętych kandydatów na studia są dyskryminujące dla osób z tzw. starą maturą, w stosunku do osób, które zdawały egzamin dojrzałości na nowych zasadach. Podkreślił ponownie, że sposób przeliczania punktów również faworyzuje osoby z nową maturą. Stosowanie przeliczników z ocen z nowej matury, gdzie kryteria punktowe dla uzyskania poszczególnych ocen są znacznie niższe niż dla starej matury, powoduje, że osoby, które na starej maturze uzyskały dużo lepszy wynik, mają mało punktów przeliczeniowych. Dodatkowo podniósł, że organ odwoławczy zupełnie nie ustosunkował się do jego argumentów zawartych w odwołaniu o decyzji organu I instancji, w praktyce powtarzając treść decyzji organu pierwszej instancji. Takie działanie organu, zdaniem skarżącego narusza normy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący popierał skargę. Przedłożył jednocześnie pismo – głos do protokołu rozprawy, w którym podnosił dodatkowy argument kwestionujący treść rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 ze zm.), które – w jego ocenie – są dyskryminujące dla osób z tzw. starą maturą. Skarżący wskazał w piśmie przede wszystkim na brak możliwości wyboru czwartego przedmiotu oraz brak możliwości poprawiania dotychczasowych wyników matury, co w porównaniu z osobami zdającymi tzw. nową maturę stawia go w niekorzystnej sytuacji. Zarzucił, że ma w tym przypadku miejsce dyskryminacja osób z tzw. starą maturą. Pełnomocnik organu wnosił na rozprawie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uwzględnienie skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] odmawiająca przyjęcia M.W. na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich stacjonarnych na kierunku "Prawo". Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym] oraz przepisy Uchwały Senatu Uniwersytetu [...] Nr 214 z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie zasad przyjęć na pierwszy rok studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2011/2012 [dalej Uchwała Nr 214]. Zgodnie z treścią art. 169 ust. 7 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, "W przypadku gdy wstęp na studia nie jest wolny, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia". Ustęp 8 art. 169 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że "Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym przez statut. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2. Decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej. Decyzja rektora jest ostateczna. Wskazać przy tym należy, iż – zgodnie z art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym – do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i ust. 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Wskazanie przez ustawodawcę na "odpowiednie" stosowanie przepisów k.p.a., przesądza o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej i o dopuszczalności jedynie pewnych odstępstw od uregulowanych w k.p.a. zasad. Uznać należy, iż te ewentualne odstępstwa dotyczą jedynie kwestii związanych z realizacją trybu i zasad postępowania wynikających z przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, a organy nie mogą w sposób dowolny stosować ogólnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza bowiem konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000r., sygn. akt SK 19/99, publik. w OTK nr 7, poz. 258). Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekające w sprawie organy Uniwersytetu [...] związane były rygorami procedury administracyjnej. Konieczność przestrzegania tej procedury oznacza, iż zarówno Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna jak i Rektor byli zobligowani do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami zarówno ustawy – Prawo szkolnictwie wyższym (w szczególności art. 169 ust. 7 i ust. 8) oraz przepisami k.p.a., w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Z tych ostatnich zasad wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oceniając prawidłowość wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych, Sąd, po dokonaniu analizy akt administracyjnych, stanął na stanowisku, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Cytowany już uprzednio art. 169 ust. 7 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że w przypadku gdy wstęp na studia nie jest wolny, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Oznacza to, że decyzję o nieprzyjęciu na studia podejmują właśnie komisje rekrutacyjne, które nie są organami uczelni, ale organami, którym ustawodawca powierzył wydawanie określonych decyzji. W stanie faktycznym sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia 2 września 2011 r., jak wynika z treści osnowy, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] odmawiającą przyjęcia skarżącego na pierwszy roku studiów na kierunku "Prawo". Zwrócić należy uwagę, że w nadesłanych przez organ aktach administracyjnych znajduje się co prawda stosowna decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej podpisana przez Przewodniczącego tejże Komisji – dr hab. S. C., prof. nadzw. [...] oraz "Protokół indywidualny z postępowania rekrutacyjnego" z podpisami członków Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby skład (i data powołania) komisji rekrutacyjnej, którą zgodnie z § 6 ust. 1 Uchwały Senatu Uniwersytetu [...] nr 214 powołuje kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej. Brak jest także dokumentu, z którego wynikałoby kto (kierownik jednostki rekrutującej czy wskazany przez niego nauczyciel akademicki), zgodnie z treścią § 6 ust. 2 przywołanej uchwały nr 214, był przewodniczącym komisji rekrutacyjnej. W tej sprawie sam nadruk widniejący na znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej nie może stanowić takiego dowodu. Ponadto Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest podstawowych dokumentów niezbędnych do oceny prawidłowości przeprowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania rekrutacyjnego, czyli (poza już wymienionymi wyżej dokumentami dotyczącymi powołania Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i wyznaczenia jej przewodniczącego) brak jest także zarządzenia Rektora Uczelni o powołaniu Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej i jej składzie, podpisanego przez przewodniczącego protokołu z odpowiedniego posiedzenia Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Brak jest również – co szczególnie istotne – wniosku Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, który to dokument zgodnie z treścią art. 169 ust. 8 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 18 uchwały nr 214 jest niezbędny do rozpatrzenia złożonego odwołania i podjęcia przez Rektora ostatecznej decyzji. Dokumenty te winny zostać załączone do akt administracyjnych sprawy, jako ich integralna część. Wszystkie wskazane braki dotyczące zgromadzonego i przekazanego materiału dowodowego uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Podkreślić należy w tym miejscu, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przygotowanie akt sprawy i ich przesłanie jest podstawowym obowiązkiem organu (art. 54 § 2 powołanej ustawy). W świetle tych przepisów nie można przyjąć, zdaniem Sądu, że to dopiero sąd administracyjny ma prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w celu ustalenia, jakich dokumentów brakuje w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Sąd administracyjny ma prawo do przyjęcia oceny, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nadesłane przez organ akta administracyjne sprawy są pod względem formalnym kompletne (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt I OSK 493/06). Dalej odnieść należy się również do samej treści zaskarżonej decyzji organu II instancji. Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie pogląd, że decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej. Dokonując jednak analizy tego zagadnienia Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (o którym mowa w art. 207 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym), jak już była o tym wcześniej mowa, polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. SK 19/99 OTK nr 7, poz. 258). W rozpatrywanej natomiast sprawie cała treść zaskarżonej decyzji, poza podaniem podstawy prawnej i pouczenia, sprowadza się w zasadzie do niezwykle lakonicznego, jednozdaniowego stwierdzenia o odmowie przyjęcia na studia z uwagi na "nieuzyskanie wystarczającej liczby punktów". Uzasadnienie rozstrzygnięcia ograniczyło się przy tym do wskazania liczby koniecznych do uzyskania punktów kwalifikujących do przyjęcia na studia i liczby faktycznie uzyskanych przez skarżącego punktów. Poza tym stwierdzeniem decyzja organu nie zawiera praktycznie żadnych ustaleń. W uzasadnieniu organ pominął przede wszystkim wyjaśnienie zasad przeliczania na punkty ocen z egzaminu maturalnego w celu stworzenia listy rankingowej osób zakwalifikowanych na kierunek "Prawo". Oznacza to, iż nie odzwierciedlił procesu decyzyjnego jaki legł u podstaw rozstrzygnięcia. Nie spełnia ona zatem wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda, informacja o uzyskanych punktach w toku postępowania kwalifikacyjnego, ze wskazaniem ocen z egzaminów, które miały wpływ na liczbę uzyskanych punktów zastały zawarte w protokole Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, ale nie ma żadnych dowodów na fakt, iż dokument ten został przekazany skarżącemu, tak aby mógł się on z nim zapoznać. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, po pierwsze nie wyjaśnia stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia, nie wskazuje przesłanek jakimi kierował się organ takowe rozstrzygnięcie podejmując, po drugie natomiast brak tych przesłanek uniemożliwia właściwą kontrolę ze strony sądu sprawę rozpoznającego. W uzasadnieniu decyzji nie ma także jakiegokolwiek, choćby jednozdaniowego, odniesienia się organu do zarzutów postawionych przez skarżącego w złożonym odwołaniu. Taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazana wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia tym samym dokonanie przez Sąd jej pełnej oceny pod względem zgodności z prawem materialnym. Przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ w pierwszej kolejności uzupełni akta sprawy o brakujące istotne dla jej rozstrzygnięcia dokumenty dotyczące przebiegu postępowania i dopiero w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy wyda decyzję zawierającą zgodnie z treścią art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. nie tylko przedstawienie dotychczasowego stanu sprawy, ale także uzasadnienie prawne i faktyczne zajętego stanowiska. W uzasadnieniu organ winien także odnieść się do zarzutów, wyjaśnień i stwierdzeń skarżącego składanych w toku postępowania, a ich analizę i ocenę oraz wnioski z niej płynące przedstawić w uzasadnieniu decyzji spełniającej w pełni wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję (punkt 1 wyroku). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (punkt 2 wyroku). R.A.